|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: W dniach 13-15 sierpnia 1920 r. na przedpolach Warszawy rozegrała się decydująca bitwa wojny polsko-bolszewickiej. Określana mianem "cudu nad Wisłą" i uznawana za 18. przełomową bitwę w historii świata zadecydowała o... Bitwa Warszawska 1920 roku i sukces II Rzeczypospolitej w konfrontacji z bolszewikami na lata zaważył na losach Polski, a być może pozwolił też uniknąć zapaści cywilizacyjnej i politycznej, jeżeli chodzi o całą Europę - ocenia historyk prof. Wojciech Materski... Bitwa nad Niemnem, rozegrana pod koniec września 1920 r., ostatecznie przypieczętowała polskie zwycięstwo w wojnie z bolszewicką Rosją, potwierdzając militarne zdolności marszałka Józefa Piłsudskiego. Po klęsce pod Wa... Bitwa graniczna z Niemcami została przegrana w ciągu kilku pierwszych dni. 3 września Wielka Brytania i Francja wypowiedziały wojnę III Rzeszy. Konflikt z Polską przekształcił się tym samym w wojnę światową. Wybuch wojny w krótkim cz... Wtorkowy poranek 15 lipca 1410 roku był chłodny. Po całonocnej ulewie pozostał tylko niewielki deszcz. Wiatr był na tyle silny, że zrezygnowano z rozstawienia królewskiego namiotu kaplicznego. Na trzeci sygnał trębacza, 40-tysięczna armia polsko-litewska dosiadła...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Bitwa pod Termopilami - 191 p.n.e. Czy wiesz że...? Jest to lista wojen i bitew w historii całej ludzkości w układzie chronologicznym. Wojny i bitwy w historii Polski znajdują się na stronie Konflikty zbrojne w historii Polski. Marek Porcjusz Katon (Marcus Porcius Cato) zwany Cenzor (Censorius), (ur. 234 p.n.e. w Tusculum, zm. 149 p.n.e.), mówca, polityk i pisarz rzymski. Pradziad Katona Młodszego. Grecja (gr. Ελλάδα Elláda, IPA: [e̞ˈlaða] lub Ελλάς Ellás, IPA: [e̞ˈlas], tr. Yunanistan), Republika Grecka (Ελληνική Δημοκρατία Ellinikí Dimokratía, IPA: [e̞ˌliniˈci ðimo̞kraˈtiˌa]) – kraj w południowo-wschodniej części Europy, położony na krańcu Półwyspu Bałkańskiego. Graniczy z Albanią, Republiką Macedonii i Bułgarią na północy oraz z Turcją na wschodzie. Ma dostęp do czterech mórz: Morza Egejskiego, Morza Kreteńskiego na wschodzie, Morza Jońskiego na zachodzie oraz Morza Śródziemnego od południa. Bitwa pod Termopilami – starcie zbrojne rozegrane wiosną roku 191 p.n.e. w okolicach wąwozu Termopile pomiędzy wojskami rzymskimi dowodzonymi przez Luciusa Corneliusa Scipio Asiaticusa i wojskami Seleucydów dowodzonym przez Antiocha III Wielkiego. Termopile (z gr. thermos - gorący, pyle - wrota) - wąwóz w pobliżu miejscowości Lamia, pomiędzy Tesalią a Lokrydą w Grecji, nad Morzem Egejskim. W 480 p.n.e. odbyła się tam słynna bitwa pod Termopilami między koalicją Greków pod przywództwem Sparty przeciwko Persji, w której zwyciężyła Persja, jednak z ogromnymi stratami w ludziach.
Kartagina Nowe Miasto (łac. Karthago, późn. Carthago, fenickie Kart Hadaszt – QRT HDŠT, arab. قرطاج = Kartadż lub hebr. קרת חדשת) – starożytne miasto-państwo w północnej Afryce na wybrzeżu Morza Śródziemnego w pobliżu dzisiejszego Tunisu, założone w IX w. p.n.e. przez Fenicjan z Tyru. Bardzo ważny ośrodek handlowy. PrzyczynyRepublika rzymska po pokonaniu Kartaginy rozpoczęła ekspansję na wschód. W pierwszej kolejności skierowała się przeciwko sprzyjającej Kartaginie Macedonii. W roku 197 p.n.e. wojska macedońskie zostały pokonane i w wyniku zawartego pokoju wszystkie posiadłości macedońskie w Grecji stały się prowincjami Rzymu. Rozwój sytuacji zaniepokoił władcę Imperium Seleudzkiego Antiocha III Wielkiego. W roku 192 p.n.e. z 18 tysięcznym kontyngentem przeprawił się z Azji do Grecji z zamiarem powstrzymania rzymskiej ekspansji. W odpowiedzi wiosną 191 p.n.e. do Grecji wkroczyła armia rzymska w sile 20 000 piechoty, 2 000 kawalerii i 15 słoni bojowych. Republika Macedonii (maced. Република Македонија, alb. Republika e Maqedonisë), na forum międzynarodowym państwo określane jest tymczasową nazwą Była Jugosłowiańska Republika Macedonii – BJRM, (ang. Former Yugoslav Republic of Macedonia – FYROM, mac. Поранешна Југословенска Република Македонија – ПЈРМ, transliteracja Poranešna Jugoslovenska Republika Makedonija – PJRM, alb. Ish Republika Jugosllave e Maqedonisë – IRJM) lub Macedonia – państwo na Półwyspie Bałkańskim, powstałe po rozpadzie Socjalistycznej Federacyjnej Republiki Jugosławii.
Łucznik - żołnierz, którego główną bronią był łuk. W dziejach, formacji łuczników używano w wielu armiach i w różnych regionach świata, gdyż wynalazku łuku w historii dokonywano wielokrotnie. PrzygotowaniaZe względu na przewagę liczebną wojsk rzymskich, Antioch nie zdecydował się podjąć walki na otwartym terenie, ale wycofał się do wąwozu Termopile. Antioch ustawił wojska w tzw. Wschodniej Bramie wąwozu, która od zachodu zamknięta była przez górskie stoki o długości prawie kilometra, na których rozstawieni zostali żołnierze lekkozbrojni, wyposażeni w broń miotającą, mający ostrzeliwać wojska przeciwnika. Dodatkowo został wzniesiony podwójny mur, na którym zostały umieszczone machiny miotające kamienie. Dodatkowo zabezpieczył się od okrążenia rozmieszczając Etolów na okolicznych wierzchołkach górskich. Konsul Manius Acilius Glabrion zdawał sobie sprawę, że frontalny atak zakończy się dużymi startami i prawdopodobną porażką jego wojsk. Z tego względu wysłał na ścieżki górskie, dwa oddziały dowodzone przez trybunów Lucjusza Waleriusza Flakkusa i Marka Porcjusza Katona. Każdy z trybunów dowodził 2 000 żołnierzy, których zadaniem było uderzenie na wojska Antiocha od tyłu. Antioch III Wielki (ur. około 242, zm. 187 p.n.e.) – hellenistyczny władca (w latach: 223-187 p.n.e.) największego państwa powstałego na gruzach imperium Aleksandra Wielkiego – państwa Seleucydów (Seleukidów) rozciągającego się na Bliskim Wschodzie.
Lucjusz Scypion Azjatycki (łac. Lucius Cornelius Scipio Asiaticus) – konsul rzymski 190 p.n.e., brat Scypiona Afrykańskiego Starszego. Dowodził armią rzymską w wojnie z Seleukidami, uzyskując przydomek azjatycki. Dowodził wojskami rzymskimi w bitwie pod Magnezją w 190 r. p.n.e. BitwaWojska rzymskie rozpoczęły atak wczesnym rankiem. Wojska Antiocha były przygotowane w szyku bojowym - pierwszy rząd stanowiła lekkozbrojna piechota (peltaści), za nimi falanga uzbrojona w tarcze i długie włócznie (sarissy). Lewe skrzydło osłaniane było przez łuczników, procarzy i oszczepników usytuowanych na zboczu góry. Prawe skrzydło chronione było przez słonie bojowe, lekkozbrojną piechotę oraz elitarny oddział kawalerii dowodzony przez samego Antiocha. Startegia Antiocha zakładała, że przez atak Rzymianie zostaną zmuszeni do ucieczki i wtedy na zdezorganizowanego wroga uderzy konnica i słonie. Plan jednak się nie powiódł, Rzymianie zostali zmuszeni do wycofania się, ale odwrót był zorganizowany tak, że Antioch nie zdecydował się na atak. W czasie następnego ataku, wojska trybuna Katona wyparły Etolów z zajmowanych pozycji i zaatakowały tyły wojsk Antiocha. Ze względu na mała liczebność zaatakowały obozowisko Antiocha powodując rozprężenie w armii Antiocha. Najemnicy ruszyli w nieładzie na obóz w celu ratowania swoich zdobyczy wojennych. Ułatwiło to przełamanie szańców obrony głównym siłom Rzymskim ostatecznie przeważając szalę zwycięstwa na korzyść Rzymian. Trybun wojskowy (łac. tribunus militum) – stopień oficerski w armii starożytnego Rzymu, wyższy niż centurion, niższy niż legat. Trybunowie wojskowi – w liczbie na ogół sześciu – razem z centurionami i legatem stanowili kadrę dowódczą legionu. Podstawową funkcją trybuna było (stałe lub czasowe) dowodzenie kohortą.
Bitwa pod Magnezją miała miejsce w grudniu 190 p.n.e. (niektórzy historycy[kto?] wskazują styczeń 189 p.n.e.) podczas wojny Rzymu z seleucydzkim królem Antiochem III Wielkim. PodsumowanieBitwa w Termopilach stanowiła początek końca potęgi państw hellenistycznych i najprawdopodobniej ostatnią okazję do powstrzymania marszu wojsk rzymskich na wschód. Klęska armii Antiocha spowodowała, że Rzymianie uzyskali przewagę, która pozwoliła im na dalsze zwycięstwa. Oszczep – prehistoryczna broń miotana mająca postać prostego, wydłużonego pręta drewnianego, którego koniec był zaostrzony przez ociosywanie i opalany ogniem w celu zwiększenia twardości. Była to broń drzewcowa służąca głównie do rzucania. Oszczep towarzyszył człowiekowi praktycznie od samego początku tzn. odtąd kiedy nauczył się wyrabiać narzędzia, służył głównie do polowań na dzikie zwierzęta. Później ta broń była wyposażona w wielki liściowaty grot z poprzeczką zapobiegającą zbyt głębokiemu wbiciu się w ciało. Obecnie broń sportowa.
Proca - historyczna broń miotająca wykorzystująca siłę odśrodkową, składająca się ze sznura lub rzemienia, w środku długości którego znajduje się miseczka na pocisk, wykonana ze skóry lub tkaniny. Miotano z niej kamieniami lub pociskami z suszonej gliny albo odlewanymi z ołowiu. Aby z niej wyrzucić pocisk, należy trzymać końce sznurka w jednej ręce i kręcić nimi coraz szybciej. Gdy sznurek nabierze odpowiedniej prędkości, należy wypuścić z ręki jeden koniec sznura, uwalniając w ten sposób pocisk. Celne miotanie z procy wymaga dużego doświadczenia i wyczucia. Popularnie procą nazywana jest broń działająca na innej zasadzie - proca neurobalistyczna. Zobacz teżBibliografia
Czy wiesz że...? beta Etolia - kraina w starożytnej Grecji, od południa ograniczona Zatoką Patraską i Koryncką, zamieszkana przez Etolów. Największe znaczenie miała w III wieku p.n.e., w czasach działalności Związku Etolskiego.
Sarissa (lub sarysa) – długa włócznia piechoty składająca się z dwóch kawałków drewna dereniowego połączonych metalową tuleją. Ojczyzną sarissy była starożytna Macedonia, gdzie pod koniec I poł. IV w. p.n.e. wprowadził ją na użytek piechoty król Filip II.
Seleucydzi lub też Seleukidzi - dynastia hellenistyczna wywodząca się od jednego z dowódców Aleksandra Wielkiego, Seleukosa, który w wyniku wojen diadochów został władcą (w 312 p.n.e.) wielonarodowego, ogromnego imperium rozciągającego się od Azji Mniejszej na zachodzie do granic Indii na wschodzie. Już w III wieku p.n.e. w państwie pojawiły się tendencje separatystyczne, które skutkowały stopniowym zmniejszaniem się terytorium. Imperium Seleucydów przetrwało do roku 63 p.n.e., kiedy Pompejusz przyłączył jego resztki (obejmujące już tylko Syrię i Cylicję) do Rzymu (tereny wschodnie opanowali Partowie w II wieku p.n.e.).
Słoń bojowy – słoń wykorzystywany w działaniach wojennych, przede wszystkim w starożytności. Głównym przeznaczeniem słoni bojowych były szarże, mające na celu wzniecenie paniki w szeregach wroga lub przerwanie jego szyków. Diadochowie używali tych zwierząt także do ochrony własnych wojsk przed atakami jazdy nieprzyjaciela. Oddziały słoni uczestniczyły między innymi w bitwach nad rzeką Hydaspes (326 p.n.e.), Herakleą (280 p.n.e.) i Tapsus (46 p.n.e.).
Falanga (gr. φάλαγξ phalanks, dopełniacz φάλαγγος phalangos) – zwarty oddział bojowy greckiej, a potem macedońskiej i hellenistycznej piechoty. Powstała w VII w. p.n.e.
Republika rzymska – państwo powstałe w starożytnym Rzymie, istniejące w latach 509 p.n.e.–27 p.n.e., które rozwinęło się z niewielkiego, monarchicznego państwa-miasta w środkowej części Półwyspu Apenińskiego do największej potęgi świata antycznego kontrolującej cały basen Morza Śródziemnego, po czym przekształciło się w cesarstwo rzymskie.
Peltasta - starożytny lekkozbrojny piechur walczący za pomocą oszczepów. Peltastów rekrutowano początkowo z plemion trackich, ale z czasem nazwa ta stała się synonimem charakterystycznej formacji zbrojnej, niezależnie od miejsca pochodzenia żołnierzy. Peltasta zazwyczaj był uzbrojony w kilka-kilkanaście oszczepów o długości ok. 1-1,6 m, przeznaczonych do miotania, lekką tarczę i krótki miecz. Oprócz tarczy (i ew. hełmu) raczej nie posiadał innego uzbrojenia ochronnego. Tarcza peltasty była wykonana z wikliny obciągniętej skórą, miała kształt półksiężyca lub owalu (średnica ok. 0,6 m). Właśnie od nazwy tarczy (pelte) ukuto miano tego piechura. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
