Bitwa pod Vézeronce - Polski Serwis Naukowy

Bitwa pod Vézeronce – starcie zbrojne, które miało miejsce dnia 25 czerwca 524 r. w okolicy dzisiejszego Vézeronce-Curtin w departamencie Isère we Francji. Bitwa była głównym punktem drugiej Kampanii burgundzkiej prowadzonej w trakcie wojen burgundzkich toczonych przez królów frankońskich Chlodomera, Childeberta I oraz Chlotara I przeciwko Burgundom. Już rok wcześniej podczas pierwszej kampanii Frankowie odnieśli sukces biorąc do niewoli władcę Burgundów Zygmunta.

Childebert I (ur. 496 w Reims – zm. 13 grudnia 558) - władca Franków z dynastii Merowingów, jeden z czterech synów Chlodwiga I oraz św. Klotyldy, który podzielił się królestwem Franków po śmierci ojca w 511.

Frankowie(łac. gens Francorumlub Franci) - to nazwa zbiorcza określająca zachodniogermańską federację plemion, u swoich, uchwytnych źródłowo, początków, tj. w III w. n.e., zamieszkującą tereny na północ i wschód od dolnego Renu. Między trzecim, a piątym wiekiem część Franków najeżdżała terytorium Rzymu, gdy inna część weszła w skład rzymskich wojsk w Galii. Tylko Frankowie saliccy utworzyli królestwo na terenach rzymskich. Pod wodzą rodzimej dynastii Merowingów podbili niemal cała Galię. Pod władzą Karolingów państwo to stałą się wiodącą siłą chrześcijańskiego Zachodu. Jego rozpad dał początek dwóm wiodącym siłom średniowiecza: królestwu Francji i państwu niemieckiemu.

W roku 524 brat Zygmunta Godomar II ze wsparciem króla Ostrogotów Teodoryka Wielkiego rozpoczął akcję zbrojną mającą na celu odzyskanie utraconych ziem. Godomar zniszczył garnizon frankoński w Burgundii, w odpowiedzi na co Chlodomer nakazał zabić Zygmunta oraz jego rodzinę (1 maja 524 r.), po czym wyruszył ze swoimi siłami przeciwko Burgundom.

Burgundowie – lud wschodniogermański, pochodzący prawdopodobnie z wyspy Bornholm, która zawdzięcza im swą nazwę (pierwotnie Burgundarholm) lub z zachodniej Wielkopolski. Ich nazwa znaczy dosłownie "Synowie wiatru północnego". W okresie wpływów rzymskich najprawdopodobniej zamieszkiwali terytorium zachodniej Polski, a odzwierciedleniem ich osadnictwa jest archeologiczna kultura luboszycka w międzyrzeczu Nysy Łużyckiej i Bobru w rejonie Gubina.

Teodoryk, zwany Wielkim (got. Þiuda-reiks "Król ludów") (451/455 - 30 sierpnia 526), król Ostrogotów z dynastii Amalów. Wychowywał się, jako zakładnik, na dworze cesarza w Bizancjum. Król od 471, otrzymał od Ostrogotów Mezję Górną, po wojnie z Odoakrem (489-493) założył w Italii państwo ostrogockie, uznając nad sobą zwierzchnictwo Bizancjum, w 498 ogłosił się niezależnym władcą. Teodoryk Wielki należy do najpotężniejszych, a zarazem do najbardziej światłych władców wczesnego średniowiecza, dzięki popieraniu rozwoju nauki i sztuki oraz wybitnym zdolnościom organizacyjnym.

W bitwie pod Vézeronce Frankowie zostali pobici przez połączone siły Burgundów i Ostrogotów. Chlodomer poległ w bitwie a Frankowie wycofali się z Burgundii. Po śmierci Teodoryka w roku 526, Burgundowie ponieśli porażkę w bitwie pod Autun w roku 532, w wyniku czego utracili niezależność polityczną.

Chlodomer (ok. 495 - 524) - drugi z czterech synów Chlodwiga I, Króla Franków. Po śmierci ojca w 511 podzielił się królestwem Franków razem ze swymi braćmi: Chlotarem, Childebertem i Teuderykiem. W dzielnicy Chlodomera znajdowały się miasta Orlean, Tours i Poitiers, które były także siedzibą biskupów.

Bibliografia

Bachrach, Bernard S. (1972). Merovingian Military Organization, 481–751. Minneapolis: University of Minnesota Press, ISBN 0 81660 621 8.

Wood, Ian N. (1994). The Merovingian Kingdoms, 450–751. London: Longman, ISBN 0 58221 878 0.