Bitwa w Zatoce Chesapeake była rozstrzygającą bitwą morską podczas wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych, która miała miejsce u wylotu zatoki Chesapeake 5 września 1781 roku. Stronami konfliktu była brytyjska flota pod dowództwem kontradmirała Thomasa Gravesa oraz francuska, dowodzona przez kontradmirała François Josepha Paula, markiza de Grasse Tilly. Bitwa z taktycznego punktu widzenia nie była rozstrzygnięta, lecz była to ważna strategiczna porażka dla Brytyjczyków. Była to największa porażka brytyjskiej marynarki na przeciągu całych 400 lat dzielących konflikt z hiszpańską armadą i II wojnę światową.

Zwycięstwo francuskiej floty uniemożliwiło zaopatrzenie sił generała Charlesa Cornwallisa w Yorktown w Wirginii. Doprowadziło to do kapitulacji sił brytyjskich po oblężeniu Yorktown (jako druga brytyjska armia, która poddała się podczas tej wojny). W rezultacie Wielka Brytania musiała uznać niepodległość Stanów Zjednoczonych.

Preludium

Latem 1781 roku brytyjskie oddziały po dowództwem Lorda Cornwallisa osiągnęły wybrzeże Atlantyku w Yorktown, by założyć ufortyfikowany punkt, który mógłby polepszyć komunikację z Nowym Jorkiem i umożliwić kampanii na południu Stanów lepsze warunki do rozwinięcia brytyjskiej dominacji na morzu. Obecność brytyjskich oddziałów w Yorktown umożliwiła im kontrolę nad Zatoką Chesapeake. Brytyjska i francuska flota przemieszczały się w kierunku północnym, jednak nie ze względu na konkretne zaplanowane działania militarne, lecz po to, by uniknąć zbliżającego się sezonu huraganowego. Jakkolwiek jednak brytyjski dowódca, sir Samuel Hood, nie wiedział, czy Francuzi podążają w kierunku Zatoki Chesapeake, lub czy zamierzają wesprzeć amerykańskie i francuskie oddziały zgromadzone do rozpoczęcia spodziewanego oblężenia Nowego Jorku.

Brytyjska flota 25 sierpnia przebywała daleko od wejścia do Zatoki Chesapeake i gdy nie znalazła tam żadnych francuskich okrętów, kontradmirał Hood nakazał kontynuować 14 okrętom liniowym kurs do Nowego Jorku. Tymczasem kontradmirał sir Thomas Graves spędził kilka tygodni na próbach przechwycenia konwojów transportujących zaopatrzenie z Francji, po czym został poproszony przez pułkownika Johna Laurensa o przybycie do Bostonu. Gdy Hood przybył do Nowego Jorku zastał tam Gravesa, któremu nie powodziło się polowanie na konwoje, a w chwili, gdy był w porcie posiadał tylko 5 okrętów liniowych zdolnych do walki.

Hood zgubił de Grasse`a, ponieważ francuski dowódca celowo płynął bardzo wolno, wysławszy wiadomość do Newport na Rhode Island, co umożliwiło dokładne określenie daty jego przybycia. Comte de Barras, który był wówczas w Newport przesłał tę wiadomość do generałów Washingtona i Rochambeau, przygotowujących się do oblężenia Nowego Jorku. Gdy 14 sierpnia otrzymali wiadomość uświadomili sobie sposobność, którą de Grasse przedstawił. Dlatego też Washington przygotował się do szybkiego marszu i poprosił Barrasa, by ten wziął swoją małą flotę na południe od Newport w kierunku Chesapeake, wraz z francuską artylerią i innym zaopatrzeniem, które mogło okazać się niezbędne do oblężenia. De Grasse przybył do Chesapeake 29 sierpnia, prawie dokładnie według planu, z flotą 28 okrętów liniowych transportujących trzy francuskie regimenty generała Markiza de Saint-Simona, które zostały od razu dostarczone na pomoc amerykańskim oddziałom Markiza de Lafayette, odcinającym drogę odwrotu Cornwallisowi.

Barras wypłynął z Newport 26 sierpnia. Powiadomieni o tym i świadomi, że Yorktown został wyznaczony przez Washingtona, jako cel operacyjny, Graves i Hood połączyli siły i wyruszyli na poszukiwania obu zgubionych francuskich flot. Nieświadomi, że Barras podążał w kierunku Bermud, skierowali się na południe w kierunku Chesapeake.

czytaj dalej: [2], [3]