Czy wiesz że...?
Trirema – starogrecki, a później także rzymski okręt trzyrzędowy o napędzie żaglowo-wiosłowym, przy czym w bitwie żagiel nie był używany. W czasie bitwy okręty próbowały zniszczyć się nawzajem taranami.

Triera (gr. Τριήρεις triēreis), nie mylić z triremą (łac. trireme), która była zupełnie innym okrętem – trójrzędowiec, starogrecka galera z trzema rzędami wioseł, początkowo wiosłowa, a następnie żaglowo-wiosłowa. Była bardzo zwrotna. Triery mogły mieć 38-41 m długości i 3-5 m szerokości, zanurzenie do 1.9 m, wyporność 70-90 ton, prędkość do 12 węzłów. Dziób stanowił ciężki, zazwyczaj okuty brązem taran, stanowiący główną broń triery. Jej załogę tworzyło 170 wioślarzy, 13 marynarzy, sternik, dowódca (zwany trierarchą) i czterech jego pomocników oraz muzyk, który grając na flecie nadawał rytm wioślarzom. Na trierze było zazwyczaj około 10 hoplitów (maksymalnie, w warunkach bojowych, 40) i 4-5 łuczników. Wioślarze rozsadzeni byli następująco: górny rząd (thranite) - 31, rząd środkowy (zygite) - 27 i dolny (thalamite) - 27, a więc 85 przy każdej z burt. Wszyscy członkowie załogi okrętów greckich byli ludźmi wolnymi, przy czym wioślarze wywodzili się z najuboższych warstw społeczeństwa, nigdy natomiast nie służyli pod przymusem.