|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: "Truizmem stało się już twierdzenie, że współczesna gospodarka opiera się na wiedzy. Jest oczywiste, że tylko regiony potrafiące zapewnić swoim mieszkańcom realizację takich właśnie potrzeb, mają szansę stać się motorami rozwoju i atrakcyjnym... Ponad czterdzieści susłów moręgowanych wypuścili 5 sierpnia na łąki w Jakubowie Lubińskim (Dolnośląskie) przyrodnicy z Polskiego Towarzystwa Ochrony Przyrody "Salamandra". Jak poinformował kierownik projektu dr Andrzej Kepel, celem akcji jest zwię... Ponad stu pięćdziesięciu obcokrajowców przyjechało w niedzielę do Cieszyna, żeby wziąć udział w 21. Letniej Szkole Języka, Literatury i Kultury Polskiej Uniwersytetu Śląskiego - poinformował rzecznik prasowy szkoły Marcin Maciołek. Kurs w ramach 21. Letniej Szkoły J... Studenci Politechniki Śląskiej po raz trzeci wystartują w wyścigu The Greenpower Corporate Challenge, który odbędzie się 29 kwietnia 2012 r. na słynnym torze wyścigowym Silverstone w Wielkiej Brytanii. Tym razem ubiegłoroczni zdobywcy drugiego miejsca, wystartu... Rola powstań śląskich jest marginalizowana, choć powinny być ważnym elementem budowy regionalnej tożsamości i wiedzy o Śląsku - uważa specjalizujący się w dziejach regionu historyk z Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach prof. Zygmunt Woźniczka. W latach 1919-1...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 BożenaCzy wiesz że...? Bogumiła, Bogmiła – imię żeńskie złożone z członów Bog- ("Bóg", ale pierwotnie "los, dola, szczęście") i -miła ("miła"). Znaczenie imienia "miła Bogu", lecz pierwotnie mogło ono oznaczać "ta, której los sprzyja". Odpowiedniki męskie to Bogumił, Bogomił, Bogmił, Bogomieł i Bogmieł. W źródłach poświadczone od XIII wieku. Występuje w "Sielankach" B. Zimorowicza i w wierszach A. Morsztyna. Bogdana – staropolskie imię żeńskie, złożone z członu Bog- ("Bóg", "Boga", ale pierwotnie "los, dola, szczęście") i -dana ("dana"). Imię to mogło oznaczać "dana przez los", później "dana przez Boga". W źródłach polskich poświadczone od XIII wieku. Bożena – żeńskie imię pochodzenia słowiańskiego, utworzone poprzez dodanie do rdzenia boż- (od "Bóg") przyrostek zdrabniający -ana lub -ena. Imię to zanotowano w dawnych dokumentach w formach Bożana i Bożechna, natomiast forma Bożena była znana w języku czeskim, a w Polsce zaczęła się pojawiać regularnie dopiero w XIX wieku. Zielona Góra (niem. Grünberg, Grünberg in Schlesien, czes. Zelená Hora) – miasto na prawach powiatu i gmina w zachodniej Polsce, siedziba organów samorządu województwa, Zarządu Województwa Lubuskiego i Sejmiku Województwa Lubuskiego oraz jednostek im podporządkowanych, biskupa diecezji zielonogórsko-gorzowskiej, starosty powiatu zielonogórskiego oraz władz gminy wiejskiej Zielona Góra. W latach 1950-1998 miasto było stolicą województwa zielonogórskiego. Razem z Sulechowem i Nową Solą tworzy tzw. Lubuskie Trójmiasto.
Bogusława - żeński odpowiednik imienia Bogusław znany od 1265 roku. Używane były m.in. zdrobnienia Bogusza, Boguszka i Boguchna. W polskim imiennictwie imię to żywe jest do dziś, ze zdrobnieniami: Bogusia czy Boguśka. Występuje także mniej popularny wariant tego imienia - Bożenna, który posiada negatywną opinię Rady Języka Polskiego i został uznany za błędny przez Nowy słownik poprawnej polszczyzny PWN z 1999 roku. Bożena imieniny obchodzi: 13 marca i 20 czerwca. Podobne, ale notowane w średniowieczu w Polsce, imiona: Bogdana, Bogdała, Bogna, Boguchwała, Bogudarz, Bogudać, Bogumiła, Bogusława, Boguwola oraz Boguwłość. Bogdała — staropolskie imię żeńskie i męskie, złożone z członów Bog- ("Bóg", "Boga", ale pierwotnie "los, dola, szczęście") i -dała ("dać"). Prawdopodobnie oznaczało "niech los da", por. bodaj - "niechby, oby".
Bożena Dykiel (ur. 26 sierpnia 1948 w Grabowie) – polska aktorka. Prowadziła program Z Bożeną Dykiel na ostrzu noża w Polsacie. Aktorka występowała w piątej edycji Jak Oni Śpiewają, w której zajęła 6 miejsce, przegrywając pojedynek zagrożonych z Krzysztofem Hanke. Znane osoby noszące imię Bożena: BibliografiaImiona słowiańskie to imiona wywodzące się z pogańskiej, przedchrześcijańskiej tradycji słowiańskiej lub tworzone na ich wzór. Należą do nich rdzenne (rodzime) polskie imiona, tj. imiona jedno i dwuczłonowe utworzone ze słów używanych w języku staropolskim.
Božena Němcová, z domu Barbora Novotná, później Barbora Panklová (ur. 4 lutego 1820, Wiedeń - zm. 21 stycznia 1862, Praga) była czeską pisarką. Jest uważana za prekursorkę nowej czeskiej prozy. Nazwisko Panklová zyskała w lecie 1820 roku, po tym jak jej matka Teresa Novotná wyszła za Johanna Pankla.
Czy wiesz że...? beta Boguwłość, Bogowłość - staropolskie imię żeńskie, złożone z członu Bogu-, Bogo- ("Bóg", "Boga", ale pierwotnie "los, dola, szczęście") i -włość ("panować").
Bożena Teresa Kotkowska z domu Mędrala (ur. 25 sierpnia 1964 w Bielsku-Białej) – polska polityk i działaczka związkowa, posłanka na Sejm VI kadencji.
Bogudarz, Bogodarz – staropolskie imię żeńskie, złożone z członu Bogu-, Bogo- ("Bóg", "Boga", ale pierwotnie "los, dola, szczęście") i -darz ("szczęść, błogosław"). Imię to prawdopodobnie wiązało się z życzeniem, żeby los zawsze błogosławił osobie nim obdarzonej.
Imieniny – zwyczaj świątecznego obchodzenia (czasami hucznego) dnia świętego lub błogosławionego z chrześcijańskiego kalendarza lub innego dnia, tradycyjnie przypisywanego temu imieniu. Zwyczaj szczególnie popularny w Polsce (z wyjątkiem Górnego Śląska i Kaszub), ale także obecny w regionach katolickich np. Bawarii. Imieniny obchodzi się również w Bułgarii, w Grecji, w Szwecji, w Czechach, na Węgrzech i Łotwie, a kiedyś i w Rosji. W Szwecji oficjalną listę imienin publikuje Królewska Szwedzka Akademia Nauk. Zwykle wiąże się ze składaniem życzeń i wręczaniem prezentów solenizantowi. Czasem można spotkać się ze zwyczajem, że jeśli jest więcej niż jeden święty lub błogosławiony (patron) imienia (tj. jeśli jest kilka dat imienin w kalendarzu), imieniny obchodzi się w dniu wypadającym jako pierwszy w kolejności po urodzinach.
Boguchwała, Bogufała – staropolskie imię żeńskie, złożone z członu Bogu- ("Bóg", ale pierwotnie "los, dola, szczęście") i -chwała ("chwalić, sławić, dziękować"). Prawdopodobnie oznaczało "tę, która sławi szczęście", późn. "tę, która sławi Boga". W źródłach polskich poświadczone od XIII wieku.
Bogudać – staropolskie imię żeńskie, złożone z członów Bog- ("Bóg", "Boga", ale pierwotnie "los, dola, szczęście") i -dać ("dać"). Prawdopodobnie oznaczało "niech los da", por. bodaj - "niechby, oby".
Bogna — imię żeńskie stanowiące formę pochodną (zdrobniałą) od imion rozpoczynających się na Bog-, początkowo zarówno męską, jak i żeńską. Istnieją również hipotezy, że imię to mogło być wymyślone przez kronikarza Jana Długosza, w którego pismach pojawia się po raz pierwszy, lub służyć jako zdrobnienie od imienia Benigna. W źródłach polskich poświadczone w XV wieku. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
