Bogdan Wenta

Bogdan Wenta (ur. 19 listopada 1961 w Szpęgawsku) – były polski i niemiecki piłkarz ręczny (rozgrywający), trener kategorii A ZPRP (I klasa mistrzowska). Aktualnie szkoleniowiec kieleckiego klubu piłki ręcznej Vive Targi Kielce. W latach 2004-2012 był selekcjonerem reprezentacji Polski.

Były zawodnik Wybrzeża Gdańsk, Bidasoa Irún, FC Barcelona, TuS Nettelstedt-Lübbecke i SG Flensburg-Handewitt, wystąpił w 7 finałach europejskich pucharów, uważany za jednego z najwybitniejszych zawodników w historii polskiej piłki ręcznej.

Kariera zawodnicza

Początki

Bogdan Wenta urodził się 19 listopada 1961 roku w Szpęgawsku, kociewskiej wsi w powiecie starogardzkim. Do piłki ręcznej trafił dzięki trenerowi Leonowi Wallerandowi, który wypatrzył go na zawodach lekkoatletycznych. Do zgody na przeprowadzkę syna do Gdańska rodziców zawodnika przekonała możliwość nauki Wenty w Conradinum – szkole średniej z bardzo dobrą opinią.

Zadebiutował w drużynie Wybrzeża w wieku 17 lat. W spotkaniu z Grunwaldem Poznań zmienił swojego obecnego asystenta w reprezentacji Daniela Waszkiewicza.

W roku 1989 roku, podczas meczu Wybrzeża, Wenta zbulwersowany skandalicznym jego zdaniem sędziowaniem oblał arbitrów wodą mineralną. Zawodnik został zawieszony, nie mógł wystąpić w meczach decydujących o mistrzostwie Polski, a gdański zespół przegrał walkę o tytuł.

Szczypiornista nazywany "Wentylem" był podstawowym zawodnikiem swojego jedynego polskiego klubu przez 11 lat, pięciokrotnie z rzędu zdobywał mistrzostwo Polski (w sezonach 1984-1988), dwukrotnie grał w finale Pucharu Europy (w 1986 finał przegrany w dwumeczu przeciwko Metaloplastice Šabac, w 1987 z SKA Mińsk).

GKS był i zawsze będzie moim pierwszym i jedynym klubem – powiedział podczas obchodów 50-lecia Wybrzeża w 1995 roku.

Kluby zagraniczne

W 1989 za 90 000 dolarów odstępnego trafił do hiszpańskiego klubu Bidasoa Irún, gdzie w drugim i trzecim sezonie został uznany najlepszym obcokrajowcem ligi ASOBAL, a wraz z Islandczykiem Alfredem Gislasonem za tworzących najlepszą parę graczy zagranicznych. Polak znalazł się w kadrze drużyny Europy na mecz z Austrią, który odbył się 3 stycznia 1992 w Wiedniu z okazji powołania do życia EHF – Europejskiej Federacji Piłki Ręcznej.

Dzięki grze w klubie trafił do FC Barcelony, z którą zdobył dwa Puchary Zdobywców Pucharów (1993, 1995), 2 Puchary Króla (1993 i 1994), a raz Superpuchar kraju (1994). Wenta jest do dziś jedynym Polakiem, który grał w zawodowej sekcji "Dumy Katalonii", a jego zdjęcie wisi w klubowym muzeum. Pobyt w stolicy Katalonii wspomina z powodu znajomości z gwiazdami piłkarskiego "Dream Teamu" Johana Cruijffa: Z piłkarzy najlepiej znaliśmy się z Christo Stoiczkowem, który często bywał na naszych meczach. Sympatycznie rozmawiało się też z Laudrupem, Guardiolą, Koemanem.

W 1995 zdecydował się skorzystać z lukratywnej oferty klubu z niemieckiego miasta Lübbecke – TuS Nettelstedt-Lübbecke, w którym grał 3 lata. Rok po jego odejściu z Barçy, drużyna trenera Valero Rivery zdobyła pierwszy z trzech Pucharów Europy z rzędu – trofeum, którego brakuje w kolekcji Polaka. W latach 1998-2000 Wenta grał w SG Flensburg-Handewitt.

13 listopada 2005, w meczu Ligi Mistrzów pomiędzy Paris HB a Flensburg-Handewitt, kontuzje zmusiły do zejścia z parkietu kilku zawodników gości. Z konieczności, na ostatnie 5 minut, na boisko wszedł Wenta, będący wtedy asystentem trenera niemieckiej drużyny. 44-letni Wenta pojawił się na boisku z numerem 44 na plecach, co jak powiedział po meczu, było przypadkiem.

Bogdan Wenta 7 razy wystąpił w meczach finałowych europejskich pucharów (rekord polskich sportowców w grach zespołowych), 4 z nich wygrywając: Puchar Zdobywców Pucharów z Barceloną w 1994 i 1995 oraz Puchar Miast z TuS Nettelstedt-Lübbecke w 1997 i 1998.

Reprezentacja Polski

W reprezentacji Polski zadebiutował za kadencji Zygfryda Kuchty w 1981 w meczu ze Szwajcarią (podczas Pucharu Jugosławii). Dwukrotnie brał udział w mistrzostwach świata (1986 – 14.m. i 1990 – 11.m.). Jego największym marzeniem był występ na Igrzyskach Olimpijskich, co z reprezentacją Polski mu się nie udało – Polska zbojkotowała Igrzyska w Los Angeles w 1984, a na kolejne w Seulu, po przegranych meczach z ZSRR nie zakwalifikowała się. Po raz ostatni w drużynie narodowej wystąpił w marcu 1994, w kończącym eliminacje do Mistrzostw Europy dwumeczu z Francją (porażka 42:51).

Łącznie w reprezentacji Polski rozegrał 185 oficjalnych spotkań (198 nieoficjalnych), a więcej występów mają tylko Jerzy Klempel, Marcin Lijewski, Andrzej Szymczak, Zbigniew Tłuczyński, Daniel Waszkiewicz i Sławomir Szmal. Jeszcze okazalej przedstawia się jego dorobek bramkowy (763 gole), gdzie ustępuje tylko Jerzemu Klempelowi (1170 goli).

Reprezentacja Niemiec

W 1997 r. postanowił skorzystać z możliwości przyjęcia obywatelstwa Niemiec i występów w reprezentacji tego kraju. Wziął udział w finałach mistrzostw świata (1997, 1999), mistrzostw Europy (1998 – brązowy medal, 2000) oraz w igrzyskach olimpijskich (Sydney 2000) (piąte miejsce), łącznie zaliczając 46 występów (50 nieoficjalnych).

Pochodzę z Pomorza, a tam chyba każdy ma jakieś związki z Niemcami. Oczywiście, że miałem rozterki. Tym bardziej że ja nie przyjąłem podwójnego obywatelstwa, tylko zmieniłem polskie na niemieckie. Tak mi to wytłumaczono w ambasadzie. Teraz nie mam polskiego paszportu. To była trudna decyzja, ale musiałem ją podjąć. Urodziło mi się dziecko, chciałem pozostać w Niemczech – powiedział Wenta.

Zawodnik powiedział też, że jego główną motywacją była chęć zagrania na Igrzyskach Olimpijskich: Zmieniając reprezentację, nikogo nie zdradzałem. Dla mnie zawsze najbardziej liczył się start w igrzyskach. Pojechałem do Sydney z Niemcami. Było to wielkie przeżycie. Zrobię wszystko, aby czegoś podobnego dostąpić z polską kadrą już jako trener.

Nie zapominam, gdzie się urodziłem, gdzie mieszka moja rodzina i gdzie nauczyłem się grać w piłkę ręczną. Zawsze czułem się Polakiem i teraz chcę odwdzięczyć się krajowi, który dał mi tak wiele – wyznał dziennikarzom przed finałowym spotkaniem podczas MŚ 2007.