Bokken - Polski Serwis Naukowy

Bokkeny, od góry: tantō, wakizashi oraz katana

Musashi Miyamoto z dwoma bokkenami

Bokken (jap. 木剣, bokken lub bokutō, 木刀) – drewniany miecz do ćwiczeń, zwykle o kształcie katany, lecz czasem również wakizashi lub tantō.

Bokken nie powinien być mylony z shinai, bambusowym mieczem używanym w kendo. Bokken jest terminem ukutym przez Europejczyków, w samej Japonii drewniane miecze ćwiczebne określa się terminem bokutō (bokutō (jap. 木刀, bokutō dosł. „drewniany miecz”), zazwyczaj nie posiadającym krzywizny.

Nazwa

Nazwa drewnianego miecza składa się z dwóch japońskich znaków: boku (jap. 木, boku drzewo, drewno) oraz ken (jap. 剣, tsurugi, miecz). Nazwa bokken (jap. 木剣, bokken) nie jest używana w Japonii.

Nagamaki (長巻) to japońska broń drzewcowa, bardzo podobna do naginaty, uważana nieraz za jej odmianę. Nagamaki od naginaty różni się m.in. długością głowni oraz jej stosunkowo niewielką krzywizną w porównaniu z naginatą. Nagamaki niekiedy przypominało japoński miecz z rękojeścią tej samej długości co długość ostrza.
Shinai (jap. 竹刀) to bambusowy miecz używany w kendo do ćwiczeń oraz podczas zawodów. Broń sportowa wykonana z 4 bambusowych listewek częściowo pokrytych skórą. Shinai stworzono aby zastąpić używany wcześniej bokken, który z kolei (w celach zwiększenia bezpieczeństwa ćwiczeń szermierczych) zastępował katanę.

Znak ken, (jap. 剣, ken,) występuje w słowach związanych z mieczem, np.: kendō (jap. 剣道, kendō dosł. „droga miecza”) lub kenjutsu (jap. 剣術, kenjutsu dosł. „sztuka miecza”).

Znak tō (jap. 刀, katana) występuje w takich słowach, jak: shōtō (jap. 小刀, shōtō dosł. „krótki miecz”) oraz daitō (jap. 大刀, daitō dosł. „długi miecz”).

Kata (układ formalny) (jap. 型, kata, dosł. forma ścisła) – wysoce sformalizowany rodzaj ćwiczeń stosowanych w wielu tradycyjnych sztukach i sportach walki, szczególnie z grupy budo, jak również taekwondo (gdzie naszą one nazwę tul w wersji ITF, poomse w WTF a hyeong w niektórych innych organizacjach), taijiquan i innych. Są to sekwencje technik ataku i obrony, połączone z określonym poruszaniem, przyjęciem ściśle określonej pozycji i sposobu oddychania. Niektóre techniki w kata mają charakter wyłącznie symboliczny. Kata są bardzo ważną częścią programów nauczania dla wielu sztuk i sportów walki, a dla niektórych, zwłaszcza tych, gdzie kontakt broni z ciałem przeciwnika stanowiłby realne zagrożenie, stanowią ćwiczenia podstawowe.
Kanji (jap. 漢字, kanji?, ; dosł. "znaki Hanów") – znaki logograficzne chińskiego pochodzenia, które wraz z sylabariuszami hiragana (ひらがな, 平仮名), katakana (カタカナ, 片仮名), cyframi arabskimi oraz alfabetem łacińskim stanowią element pisma japońskiego.

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

Czy wiesz że...? beta

Miecz – biała broń sieczna, charakteryzująca się prostą głownią, zwykle obosieczną (badacze średniowiecza nie uznają pojęcia miecz jednosieczny odnoszącego się do zakrzywionych mieczy - miecz prosty może być tylko obosieczny - jednosieczne są kord, tasak i szabla) i otwartą rękojeścią. W zależności od typu, miecz trzymany był jedną ręką (większość mieczy) lub dwiema rękami. Do mieczy jednosiecznych zalicza się też japońską broń sieczną typu katana, z zakrzywioną jednosieczną głownią.

Język japoński (日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.

Wakizashi (?) - krótki japoński miecz jednosieczny (broń biała). Posiada głownię o długości 30-45 cm, w większości posiadającą wzdłużną, wzmacniającą krawędź zwaną shinogi. Przy pochwie wakizashi noszono krótki nożyk, szpikulec kogai i pałeczki wari-kogai. Rękojeść wakizashi nosi nazwę tsuka, a charakterystyczny wzór na niej to uchi-himo (uchi = atak, himo = sznurek, linka).

Daitō (jap. 大刀, długi miecz) - japoński miecz o długości głowni (nagasa) większej niż 2 shaku (60 cm). Słowo to nie odnosi się do jednego konkretnego rodzaju miecza, lecz do całej kategorii, do której należy zaliczyć zarówno katanę jak i tachi.

Shōtō (jap. 小刀) to termin odnoszący się do kategorii mieczy japońskich o długości głowni (nagasa) od jednego do dwóch shaku (30–60 cm). Rodzaj mieczy podpadający pod tę kategorię to wakizashi, natomiast kodachi, z powodu specyficznego wykonania i pomimo odpowiednich rozmiarów, często nie jest zaliczane do kategorii shōtō.

Katana (?) – tradycyjny ?) tej broni ma kształt bogato zdobionej tarczki (gardy). ?) wykonana jest z wydrążonego drewna lub miedzi, z oplotem jedwabnym i elementami dekoracyjnymi. Z formalnego punktu widzenia jest to rodzaj szabli.

Tantō (jap. 短刀, Tantō) - sztylet japoński z jedno lub obosiecznym ostrzem, o długości od 15 do 30 centymetrów. Głownia była przeznaczona przede wszystkim do pchnięć, lecz można nią było także z powodzeniem ciąć. W zależności od rodzaju mógł być noszony jako shōtō w daishō, zastępując wakizashi lub też jako samodzielny oręż, często ukrywany w fałdach obszernych szat zarówno przez mężczyzn jak i kobiety. Istniało wiele rodzajów tej broni: niewielkich sztyletów używanych do obrony (także przez kobiety, często tzw. "broń ostatniej szansy"), noży do rytualnego samobójstwa (seppuku) oraz ciężkich odmian służących do przebijania zbroi (ō-yoroi), zwanych yoroi-dōshi.