Państwo Bolesława Rogatki w latach 1277–1278 (fioletowy kolor)

Był to ostatni sukces niepokornego księcia. Bolesław II Rogatka zmarł 26 grudnia 1278 roku i został pochowany w kościele dominikanów w Legnicy. Z małżeństwa z Jadwigą Anhalcką doczekał się trzech synów (Henryk V Brzuchaty, Bolko I Surowy i Bernard Zwinny i czterech córek (Agnieszka żona hrabiego Wirtembergii Ulryka I, Jadwiga żona Konrada II czerskiego, Anna ksieni w Trzebnicy i Elżbieta, od 1268 r. żona Ludwiga von Hackeborn). Jadwiga zmarła w 1259 roku i wtedy Bolesław zdecydował się na powtórny ożenek. Wybór księcia legnickiego padł na córkę władcy Tczewa Sambora, Eufemię. Małżeństwo to nie było udane. Eufemia miała według jednego z kronikarzy z powodu nieprawości męża i jawnego współżycia z kochanką Zofią von Dyhrn (od 1277 jego trzeciej żony) pieszo w jednej sukni wrócić na Pomorze Gdańskie. Jak było – nie wiadomo, w każdym razie spotykamy jeszcze Eufemię na Śląsku po śmierci męża, najprawdopodobniej więc wróciła. Z drugiego małżeństwa Bolesław miał jedną córkę, Katarzynę.

Opinie o Bolesławie

Bolesław II nie pozostawił po sobie zbyt dobrej pamięci. Nazywany był najbardziej bezmyślnym Piastem. Ciągłe konflikty z braćmi, porwania przeciwników politycznych, otaczanie się kryminalistami (chodzi o niemieckich najemników, którzy nie mogąc doczekać się na wypłatę zaległych pieniędzy od księcia łupili niemiłosiernie całą okolicę) to tylko niektóre przewiny, jakimi obarczano księcia legnickiego. Największym jednak jego grzechem była sprzedaż arcybiskupowi magdeburskiemu polskiej ziemi – Lubusza i nie usprawiedliwia go tutaj bynajmniej fakt, że Henryk III Biały, chcąc również uzyskać pomoc, obiecywał książętom niemieckim inną połać piastowskiej ziemi. Zniemczonym Bolesław jednak nie był, gdyż jak wspominają kronikarze, rozśmieszał wszystkich łamiąc niemiłosiernie niemiecką mowę. Bolesław posiadał czarne poczucie humoru. Według jednej z kronik miał raz skazać z byle jakiego powodu pewnego rycerza na karę śmierci. Towarzysze Bolesława chcąc uratować nieszczęśnika potajemnie wypuścili go na wolność. Jakiś czas potem ujrzał Bolesław owego rycerza na rynku w Złotoryi, niosącego cebrzyk. Książę legnicki miał wtedy rzec, że odtąd nie będzie się bał ferować wyroków śmierci, skoro to tylko oznacza noszenie cebrzyków na rynku. Bolesław wg nieprzychylnych mu opinii miał jakoby być średniowiecznym watażką, rycerzem rozbójnikiem. Na oskarżenia te brak jednak przekonywających dowodów.

Bolesław i jego sława rycerska

Książę lubował się w rycerskim życiu, był organizatorem pierwszego turnieju rycerskiego na ziemiach polskich. Turniej zorganizowano w Lwówku w roku 1243. Podobno od tamtej pory turnieje odbywały się w księstwie regularnie, często na legnickim rynku. Bolesław sam chętnie wykazywał się zręcznością rycerską stając w szranki z konkurentami. Dwór księcia był także oazą średniowiecznej kultury, gdyż owe turnieje były znane w szerokim świecie i ściągały na zamek legnicki wiele barwnych postaci owych czasów.

Książę jako prawdziwy przedstawiciel dworskiej i rycerskiej kultury spędzał czas wolny na podróżach konnych po księstwie w towarzystwie swojego ulubionego pieśniarza Suriana.

Przypisy

  W Wikimedia Commons znajdują się multimedia związane z tematem:
Bolesław II Rogatka

Literatura dodatkowa