Bolesław II opolski - Polski Serwis Naukowy

Tumba Bolka I i jego syna Bolka II w kaplicy św. Anny w Opolu

Bolesław II opolski (ur. ok. 1300, zm. 21 czerwca 1356) – w latach 1313-1323 z bratem Albertem w Opolu i Strzelcach, od 1323 roku samodzielny książę opolski, od 1327 roku dziedziczny lennik czeski.

Bolko II był drugim pod względem starszeństwa synem księcia opolskiego Bolka I i nieznanego pochodzenia Agnieszki. W chwili śmierci ojca w 1313 roku był prawdopodobnie jeszcze niepełnoletni w związku z czym znalazł się pod opieką starszego brata Bolesława Pierworodnego. W pełni samodzielne rządy Bolko II objął w 1323 roku, kiedy w wyniku podziału księstwa opolsko-strzeleckiego dokonanego z młodszym bratem Albertem objął środkową część dzierżaw z Opolem, jako stolicą księstwa.

Władysław[1] I Łokietek (ur. między 3 marca 1260 a 19 stycznia 1261 [2], zm. 2 marca 1333, Kraków) – książę na Kujawach Brzeskich i Dobrzyniu 1267-1275 (pod opieką matki), udzielne rządy razem z braćmi 1275-1288, książę brzeski i sieradzki 1288-1300, książę sandomierski 1289-1292, 1292-1300 lennik Wacława II, regent w księstwie dobrzyńskim 1293-1295, książę łęczycki 1294-1300, książę wielkopolski i pomorski 1296-1300, na wygnaniu w latach 1300-1304, od 1304 w Wiślicy, od 1305 ponownie w Sandomierzu, Sieradzu, Łęczycy i Brześciu, od 1306 w Krakowie i zwierzchnictwo nad księstwami: inowrocławskim i dobrzyńskim, 1306-1308/9 na Pomorzu, od 1314 w Wielkopolsce, od 1320 król Polski, od 1327 zamiana Sieradza i Łęczycy na Inowrocław i Dobrzyń, w 1329 utrata ziemi dobrzyńskiej, w 1332 utrata Kujaw.

Albert strzelecki (urodzony po 1300 - zmarł pomiędzy 1366 a 1375 rokiem), w latach 1313-1323 z bratem Bolkiem II w Opolu i Strzelcach, od 1323 roku samodzielny książę strzelecki, od 1327 roku dziedziczny lennik czeski.

W 1326 roku ożenił się Elżbietą (zmarła 8 lutego 1348 roku) córką księcia świdnickiego Bernarda, co go chwilowo zbliżyło do polityki przyjaznej Władysławowi Łokietkowi. 5 kwietnia 1327 we Wrocławiu ulegając jednak przewadze militarnej króla Czech złożył hołd lenny Janowi Luksemburczykowi, jako ostatni z piastowskich książąt górnośląskich.

Prawo magdeburskie (prawo niemieckie; łac. Ius municipale magdeburgense, niem. Magdeburger Recht) – prawo miejskie wzorowane na prawie miasta Magdeburga.

Byczyna (pierwsze wzmianki jako łac. Bicina, Bicinium, niem. Pitschen) – miasto w woj. opolskim, w powiecie kluczborskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Byczyna. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do starego woj. opolskiego.

W swoich rządach w księstwie opolskim Bolko II skupił się na działalności gospodarczej lokując wiele miejscowości na prawie niemieckim i dbając o rozwój handlu, rzemiosła, stan dróg i bezpieczeństwo podróżników. Uzyskane dzięki dobrej gospodarności fundusze wykorzystał na wykup w 1351 roku od księcia legnickiego Wacława Byczyny i Kluczborka i od księcia bytomskiego Bolesława Sławięcic. Bolko II szczególnie upodobał sobie Klasztor Franciszkanów w Opolu, w którym kaplica Św. Anny stała się nekropolią Piastów Opolskich. Tam też umierając 21 czerwca 1356 roku został pochowany.

Kraków – i pod względem powierzchni. Jedno z najstarszych miast Polski, o ponad tysiącletniej historii. Kraków posiada wartościowe zabytki architektury, działa w nim wiele instytucji i placówek kulturalnych.

Kluczbork (niem. Kreuzburg) – miasto i gmina w północno-wschodniej części woj. opolskiego, w powiecie kluczborskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Kluczbork. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do starego województwa opolskiego.

Z małżeństwa z Elżbietą świdnicką miał trzech synów (Władysława Opolczyka, Bolka III i Henryka) i cztery oddane do klasztoru córki (Kunegunda - klaryska na Węgrzech (Stara Buda), Agnieszka - ksieni w Starym Sączu, Elżbieta - kantorka trzebnicka i Anna - klaryska wrocławska). Po śmierci swojej pierwszej żony Bolko II ożenił się prawdopodobnie po raz wtóry (fakt ten przez część literatury historycznej jest negowany) z nieznaną bliżej kobietą (być może na imię miała Małgorzata), z którą miał córkę Agnieszkę poślubioną później margrabiemu morawskiemu Jodokowi.

Klasztor franciszkanów, wchodzący w skład prowincji Wniebowzięcia NMP Zakonu Braci Mnejszych w Polsce. Klasztor i kościół pod wezwaniem Trójcy Przenajświętszej pochodzi z 1248 r. dzięki fundacji Władysława Opolczyka. Podziemia klasztoru stały się miejscem pochówku Piastów opolskich. W 1655 r. przebywał w nim król Jan Kazimierz. W 1717 r. klasztor włączono do prowincji czeskiej a następnie w 1754 r. śląskiej. Skasowany przez rząd pruski w 1810 r. służył początkowo jako szpital a następnie został przekazany gminie protestanckiej. Po II wojnie światowej został przekazany prowincji Wniebowzięcia NMP w Polsce, która poddźwignęła go z ruin, przywracając w głównym zarysie jego pierwotny wygląd. W latach 1950-1970 mieściło się w nim część Wyższego Seminarium Duchownego prowincji. Kościół w ostatnich latach został poddany gruntownej renowacji.

Zakład Narodowy im. Ossolińskich – zasłużony dla polskiej nauki i kultury Instytut (do 1939 r. – łączył w sobie Bibliotekę, Wydawnictwo i Muzeum im. Lubomirskich), ufundowany dla Narodu Polskiego w 1817 roku przez Józefa Maksymiliana Ossolińskiego, otwarty w 1827 roku we Lwowie.

Przypisy

Formę "Bolesław II opolski" stosują m.in. J. Dąbrowski, Elżbieta Łokietkówna, 1305-1380, Kraków 1912, s. 28; K. Jasiński, Rodowód Piastów śląskich, t. 3, Wrocław 1977, s. 69, i R. Żerelik, Dzieje Śląska do 1526 roku, [w:] M. Czapliński, E. Kaszuba, G. Wąs, R. Żerelik, Historia Śląska, Wrocław 2002, s. 63, 70-71.

Literatura dodatkowa

Karol Piotrowicz: Bolesław II. W: Polski Słownik Biograficzny. T. 2: Beyzym Jan – Brownsford Marja. Kraków: Polska Akademia Umiejętności – Skład Główny w Księgarniach Gebethnera i Wolffa, 1936, s. 275. Reprint: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Kraków 1989, ISBN 8304032910

Stary Sącz – miasto w woj. małopolskim, w powiecie nowosądeckim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Stary Sącz. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. nowosądeckiego. Jedno z najstarszych miast w Polsce, uzyskało prawa miejskie w XIII w. Leży na szlaku bursztynowym. Stary Sącz zwany jest potocznie Bryjowem.

Bernard (ur. pomiędzy 1288 a 1291, zm. 6 maja 1326) – książę na Jaworze, Świdnicy i Ziębicach, od 1312 w wyniku podziału w Świdnicy i Ziębicach, od 1322 tylko w Świdnicy.