Bolesław Stanisław Liszkowski (ur. 7 grudnia 1889 r. w Warcie, zm. 17 listopada 1978 r. w Vancouver) - działacz niepod­ległościowy i społeczny, prezydent miasta Lublina.

Jako zwolennik Piłsudskiego wstąpił do BBWR. W wyborach do Sejmu 4 marca 1928 r. kandydował z listy tego ugrupowania na posła, lecz bez powodzenia. W dniu 29 października 1934 r. Rada Miejska w Lublinie wybrała Liszkowskiego na wiceprezydenta miasta. Od 9 lipca 1936 r. do 18 lutego 1937 r. pełnił czasowo obo­wiązki prezydenta, a od 18 lutego 1937 r. do 9 września 1939 r. był prezydentem Lub­lina. Stał na czele Komitetu Rozbudowy miasta w latach 1936—1939. Jako prezydent był inicjatorem 4-letniego planu inwestycyjnego Lublina (1937—1940).

Zgodnie z zarządzeniem ówczesnego premiera Felicjana Sławoja Składkowskiego opuścił Lublin 9 września 1939 r. i wyjechał do Ru­munii. Na początku marca 1940 r. przedostał się do Francji i wstąpił do Armii Polskiej. Po kapitulacji Francji został ewakuowany do Wielkiej Bry­tanii, gdzie m.in. pracował w Szpitalu Wojennym nr 2 w Dupplin Castle i w Ministerstwie Odbudowy Administracji Rządu Emigracyjnego w Lon­dynie.

W 1949 r. wyjechał do Kanady, osiedlił się w Ontario, gdzie przez 11 lat prowadził gospodarstwo rolne. W 1960 r. zamieszkał w Vancouver, gdzie rozwinął szeroką działalność społeczną w środowisku polonijnym.

Był odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu „Polonia Restituta", Krzyżem Walecznych, Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Le­gionów oraz odznaczeniami brytyjskimi.