Bon Jovi - Polski Serwis Naukowy

Bon Jovi – amerykański zespół rockowy założony w 1983 przez Johna Bongiovi (później Jon Bon Jovi) w New Jersey.

Historia Bon Jovi

Lata 80.

Historia zespołu Bon Jovi zaczyna się od Johna Bongiovi. Jako 12-letni chłopak założył swój pierwszy zespół – Starz. W liceum przewodził Atlantic City Expressway – grupie, w której grał z późniejszym klawiszowcem Bon Jovi, Davidem Rashbaumem. Grali głównie w klubach, choć występy nie były dla nich łatwe – tremie towarzyszyła bowiem czujność, gdyż policja mogła przyjść w każdej chwili (mieli po 16 lat, podczas gdy do klubu można wejść dopiero od 21).

Śpiew - czynność polegająca na wytwarzaniu dźwięków o charakterze muzycznym za pomocą głosu. Każda osoba potrafiąca mówić potrafi też śpiewać, ponieważ śpiew pod wieloma względami jest jedynie formą przedłużonej mowy.
DVD (Digital Video Disc lub Digital Versatile Disc) – standard zapisu danych na optycznym nośniku danych, podobnym do CD-ROM (te same wymiary: 12 lub 8 cm) lecz o większej pojemności uzyskanej dzięki zwiększeniu gęstości zapisu.

Przygoda z Atlantic City Expressway skończyła się wraz z liceum. John otrzymał pracę w studiu nagraniowym swojego kuzyna, Tony'ego Bongiovi – Power Station w Nowym Jorku. Był "chłopcem do wszystkiego" – szorował podłogi, nosił kawę i otwierał drzwi gwiazdom nagrywającym w studiu. Podczas, gdy w dzień robił za gońca, John nocą nagrywał swoje pierwsze piosenki.

Stany Zjednoczone, Stany Zjednoczone Ameryki (ang.: United States, United States of America, US, USA) – państwo w Ameryce Północnej graniczące z Kanadą od północy, Meksykiem od południa, Oceanem Spokojnym od zachodu, Oceanem Arktycznym od północnego zachodu, Oceanem Atlantyckim od wschodu.
Instrument perkusyjny – instrument muzyczny, w którym źródłem dźwięku jest drganie całości lub części instrumentu, które jest wywoływane uderzeniem odpowiedniej części instrumentu pałką, szczotką lub dłonią lub też potrząsaniem całym instrumentem.

Momentem zwrotnym w jego życiu był konkurs talentów organizowany przez lokalną stację radiową WAPP. Zbierali utwory na składankę z piosenkami lokalnych artystów bez kontraktu płytowego. John poprosił paru muzyków sesyjnych (wśród nich, obecnego basistę Bon Jovi, Hugh McDonalda) o nagranie wspólnie z nim jego utworu "Runaway". Piosenka ta znalazła się na wspomnianej składance i stała się radiowym hitem. Zachęcony tym sukcesem John, ruszył wraz z innymi muzykami w trasę, by promować piosenkę (występował wtedy z przypadkowymi muzykami pod szyldem The John Bongiovi Band). W tym czasie zainteresowało się nim kilka wytwórni płytowych. Przetarg wygrała firma Mercury, będąca częścią koncernu PolyGram. John miał już w ręku kontrakt, miał na koncie swój pierwszy przebój, brakowało mu tylko zespołu. Szybko przypomniał sobie o dawnym koledze, Davidzie Rashbaumie, zwerbował także basistę Aleca Johna Sucha i perkusistę Hectora Samuela Juana "Tico" Torresa – muzyka sesyjnego, który występował z Aleciem w zespole The Phantom's Opera. Z kolei rola gitarzysty przypadła sąsiadowi i wielkiemu przyjacielowi Johna, Dave'owi "The Snake" Sabo, który później znajdzie miejsce w Skid Row. W takim składzie występowali początkowo jako John Bongiovi And The Wild Ones – swój pierwszy występ mieli w klubie Fast Line w New Jersey. W takim składzie ujrzał ich też po raz pierwszy gitarzysta Richie Sambora. Sambora zgłosił się na przesłuchanie. Po pierwszym przesłuchaniu John był na nie, ale po namowach Richiego pozwolił mu umówić się z resztą zespołu, aby razem poćwiczyli wspólnie numery. Ostatecznie Sambora został przyjęty do zespołu.

PolyGram – holenderska wytwórnia płytowa, istniejąca w latach 1945-1999 (oficjalny znak handlowy w latach 1972-1999), kontrolowana przez Philips Records, oddział firmy Philips. Wytwórnia działała nieprzerwanie przez ponad dwadzieścia lat, w tym na rynku polskim (jako PolyGram Polska), w maju 1998 została sprzedana spółce Seagram i połaczona z MCA Records w celu ponownego sformowania Universal Music Group.
George Walker Bush ?/i [ˈdʒɔːɹdʒ ˈwɑːkɚ bʊʃ] (ur. 6 lipca 1946 w New Haven w Connecticut w USA) – były prezydent Stanów Zjednoczonych wybrany w roku 2000. Sprawował urząd od 20 stycznia 2001 roku do 20 stycznia 2009. W wyborach prezydenckich 13 grudnia 2004 wybrany przez Kolegium Elektorów na drugą kadencję.

Następne poprawki przed wydaniem płyty były tylko kosmetyczne: David Rashbaum stał się Davidem Bryanem, a John Bongiovi ze względów komercyjnych stał się Jonem Bon Jovi. Trzeba było znaleźć nazwę dla młodego zespołu. Propozycjami wytwórni było Johny Lightning i Victory, ale nie podobało się to liderowi. Zespół, gdy jeszcze nie miał oficjalnej nazwy, często nazywany był Bon Jovi i postanowiono, że tak zostanie.

Rock (ang. skała, kołysać się) – ogólna nazwa całego szeregu stylów muzycznych, wywodzących się z rock and rolla oraz rhythm and bluesa i bluesa. Sama nazwa "rock" jest właściwie skrótem od "rock and roll", choć można uznawać owe 2 pojęcia za odmienne od siebie gatunki muzyczne. Wszystkie style rockowe charakteryzują się brzmieniem opartym na różnego rodzaju gitarach (zwykle elektrycznych, elektrycznych basowych) i perkusji, z wyraźnie zarysowanym rytmem i śpiewem, wywodzącym się z bluesa oraz sposobem wolnej improwizacji w trakcie grania utworów, wywodzącym się z jazzu. Ważną cechą muzyki rockowej, nieobecną w muzyce poważnej jest zespołowość. Muzyka tworzona zespołowo, trudna do odtworzenia, gdy nie jest grana przez oryginalny zespół (zob. tribute band), jest też często zespołowo komponowana. Niekiedy w sposób dynamiczny, kiedy to zainicjowany motyw muzyczny w serii jamów przetwarzany jest w utwór, który w swej końcowej fazie rzadko przypomina swą wyjściową formę. W muzyce rockowej, podobnie jak w jazzie kompozytor i wykonawca to najczęściej ta sama osoba lub grupa osób, a komponowanie i wykonywanie muzyki są często jednym procesem.
Gitara prowadząca lub gitara solowa (ang. lead guitar lub solo guitar) jest to rola gitary w zespołach muzycznych, najczęściej rockowych, która ma zapewnić utrzymanie melodii.

W lutym 1984 r. ukazał się pierwszy album grupy o roboczym tytule "Tough Talk", z którego zrezygnowano i na okładce zostało samo Bon Jovi. Album był niejednolity muzycznie, gdyż słychać było na nim ballady ("Love Lies"), ale i utwory zahaczające o metal ("Roulette"). Na tej płycie umieszczono również utwór, który jako jedyny nie był autorstwa zespołu "She don't know me". Piosenka zupełnie nie pasuje stylistycznie do reszty albumu, ale taka była cena za możliwość pokazania się szerszej publiczności. Ogólnie była to płyta żywiołowa i to się słuchaczom podobało. Za to Bon Jovi ruszyli w trasę koncertową po Stanach, wyjechali do Europy, pojawili się też w Japonii. Otwierali koncerty największych sław, takich jak Scorpions, ZZ Top, czy KISS.

Meksyk (Meksykańskie Stany Zjednoczone, hiszp. – México, Estados Unidos Mexicanos, Méjico, nah. Mēxihco) – kraj w Ameryce Północnej. Sąsiaduje ze: Stanami Zjednoczonymi (na północy); Oceanem Spokojnym (na zachodzie i południu); Zatoką Meksykańską i Morzem Karaibskim (na wschodzie); Gwatemalą i Belize (na południu i południowym wschodzie).
New Jersey ([nuːˈdʒɜ˞ːzi]) - stan w północno-wschodniej części USA, nad Oceanem Atlantyckim. Powierzchnia 20,2 tys. km²; 8,7 mln mieszkańców (2008).

Nie był to jednak sukces, jakiego oczekiwał zespół i wytwórnia – zaraz po zakończeniu trasy, Bon Jovi ponownie weszli do studia, by nagrać swój drugi album. Atmosfera podczas nagrań była dość napięta. Ze względu na "wysoką temperaturę" w czasie pracy nad albumem nazwano go "7800* Fahrenheit" (temperatura, w której topią się skały, ewentualnie temperatura wulkanu przy erupcji). Płyta ujrzała światło dzienne w roku 1985 i nie zyskała dużego uznania. Krytycy zbywali Bon Jovi komentarzami: "metal dla grzecznych dziewczynek", a miłośnicy zespołu nie byli zachwyceni nowym albumem. Grupa nie przejęła się tym zbytnio, znów ruszyli w trasę – występowali gdzie tylko mogli, jak często się dało i zyskali miano doskonałego zespołu "live".

Salt Lake City (dosł. Miasto nad Jeziorem Słonym) – miasto w zachodniej części Stanów Zjednoczonych i stolica stanu Utah, położone nad rzeką Jordan, na wschód od Wielkiego Jeziora Słonego.
Slippery When Wet – trzeci studyjny album formacji Bon Jovi, wydany 18 sierpnia 1986 roku. Płyta została nagrana w Vancouver, producentem jest Bruce Fairbairn.

Chociaż trasa była całkiem udana – wytwórnia o mało nie zrezygnowała z dalszej współpracy z Bon Jovi. W zespół więcej zainwestowano, niż dzięki niemu zyskano.

Grupa zupełnie zmieniła współpracowników – nową płytę wyprodukował Bruce Fairbain – mało znany amerykański producent, a jego rodak, również niezbyt jeszcze popularny Bob Rock został inżynierem dźwięku (za parę lat wyprodukuje słynny album Metalliki). Ograniczono liczbę muzyków sesyjnych, a Johnowi i Richiemu w tworzeniu tekstów pomógł Desmond Child.

These Days – siódmy album studyjny grupy Bon Jovi, wydany w 1995 roku. Sprzedany w liczbie około 9 milionów kopii na całym świecie. Według krytyków muzycznych jest to najlepsze pod względem muzycznym dzieło grupy. Znajduje się na nim wiele ballad, a także hard rockowe piosenki, takie jak Hey God, czy Damned.
Gitara basowa − instrument strunowy szarpany, najczęściej elektryczny, z progami na podstrunnicy (gryfie); stosuje się także gitary basowe bezprogowe (fretles, z ang. fretless). Gitara basowa — podobnie jak kontrabas — transponuje o oktawę w dół. Tradycyjne gitary basowe mają cztery struny E1, A1, D, G, czyli wydają dźwięki odpowiednio: 41,2 Hz, 55 Hz, 73,4 Hz i 98 Hz. Łączna skala gitary basowej obejmuje dźwięki (w brzmieniu) od E1 do g, jest więc identyczna ze skalą kontrabasu 4-strunowego. Oprócz tradycyjnego stroju EADG, głównie w muzyce cięższej stosuje się strój obniżony, gdzie o ton niżej stroi się całą gitarę (DGCF) lub tylko najniższą strunę (DADG). Oprócz czterostrunowych, istnieją także modele pięciostrunowe (z dodatkową dolną struną H2 lub C1) (jak kontrabas 5-strunowy, orkiestrowy), sześciostrunowe (jak pięciostrunowy plus górna struna C), ośmiostrunowe (gdzie dla każdej struny, takiej jak w gitarze czterostrunowej jest dodana druga strojona o oktawę wyżej) oraz dwunastostrunowe, spokrewnione z Chapman stickami. Firma Modulus wyprodukowała w latach 80 XX w. osiemnastostrunową gitarę basową (jej szyjka ma 6 cali szerokości). Osoba grająca na gitarze basowej to basista. Gitara basowa zazwyczaj należy do sekcji rytmicznej zespołu muzycznego w muzyce rozrywkowej, jednak obecnie jest często wykorzystywana jako instrument solowy.

Trzeci album Bon Jovi powstał w Vancouver – po nagraniu płyty zespół nie miał tam najlepszej reputacji. Niemal każdy wieczór członkowie zespołu spędzali w klubach ze striptizem, co miało wpływ na nazwę ich nowego albumu. Podczas jednej z takich wizyt, Bon Jovi obserwowali nagie tancerki, polewające ciało wodą z mydłem. W pewnym momencie manager zespołu, Doc Mcghee wpadł na pomysł: Chłopaki, co sądzicie o tytule "Slippery When Wet".

Richie Sambora, właśc. Richard Stephen Sambora (ur. 11 lipca 1959 w Perth Amboy, w stanie New Jersey, USA) – amerykański gitarzysta, wokalista, kompozytor, autor tekstów, producent. Najbardziej znany jako muzyk zespołu Bon Jovi. Przez dziadków ma polskie korzenie.
Język niderlandzki, język holenderski (Nederlands, Nederlandse taal) - język indoeuropejski z grupy języków germańskich zaliczany do języków dolnoniemieckich. Językiem niderlandzkim posługuje się ok. 27 milionów ludzi. Dla 23 milionów jest językiem ojczystym (pierwszym) i/lub językiem kultury i literatury, a dla kolejnych 4 milionów drugim językiem. Większość użytkowników tego języka mieszka na zachodzie Europy. Niderlandzki jest oficjalnym językiem urzędowym w Holandii i Belgii (Flandria), a poza Europą w Surinamie, na Antylach Holenderskich i Arubie. Niderlandzki jest blisko spokrewniony z językiem niemieckim i wykazuje podobieństwo do angielskiego. Języki o mniejszym zasięgu, które są blisko spokrewnione z niderlandzkim to afrikaans (język kreolski do 1925 uważany za lokalną odmianę niderlandzkiego) i fryzyjski (w mniejszym stopniu, gdyż nie należy do języków dolnofrankijskich).

Pozostał jeszcze tylko jeden problem – mimo dobrego producenta, grupie trudno było wybrać z 30 nagranych piosenek te, które ostatecznie znajdą się na płycie. Pomogli im w tym młodociani bywalcy pizzerii. Posadzili grupę dzieciaków, tzw. "Pizza Parlour Jury" i puścili im po kolei piosenki, obserwując przy tym ich reakcje. Właśnie dzięki tej młodzieży, na "Slippery When Wet" znalazło się ostatecznie 10 takich, a nie innych utworów.

Hugh McDonald (ur. 28 grudnia 1950 w Filadelfii) - amerykański basista. Od 1994 roku członek zespołu Bon Jovi. Wcześniej w zespole grał Alec John Such, ale z przyczyn nie znanych został wyrzucony z zespołu.
Metallica – amerykański zespół thrash metalowy założony w Los Angeles w 1981 roku przez Jamesa Hetfielda i Larsa Ulricha. Uważany za jeden z najważniejszych i najbardziej wpływowych zespołów metalowych lat 80.

"Slippery When Wet" trafiło na sklepowe półki w 1986 r. Pierwszym promującym tę płytę singlem było "You Give Love A Bad Name". Stał się on pierwszym hitem zespołu, zajął pierwsze miejsce w Stanach Zjednoczonych na liście najlepiej sprzedających się singli, a dzięki następnej wydanej piosence, "Livin' on a Prayer" cała płyta zawędrowała równie wysoko. Piosenka ta jest jednym z najbardziej charakterystycznych utworów Bon Jovi.

Wokal wspierający – są to partie śpiewu harmonicznego wykonywane przez jednego lub więcej wokalistów (nazywanych potocznie chórkiem) wraz z głównym wykonawcą. Wokalista wspierający może również wykonywać początkową partię utworu wprowadzając do głównego wykonania solisty. W muzyce rockowej i heavymetalowej rolę wokalisty wspierającego pełnią często gitarzyści rytmiczni, basiści lub perkusiści. W muzyce popowej towarzyszące wykonawcy chórki wykonują zwykle proste układy choreograficzne.
Live 8 – seria koncertów charytatywnych które miały miejsce w lipcu 2005 r. w krajach grupy G8 oraz Republice Południowej Afryki zorganizowana przez Boba Geldofa oraz Bono. Nazwa "Live 8" (live eight) to w języku angielskim gra słów nawiązująca do poprzedniego przedsięwzięcia Geldofa Live Aid (obie te nazwy wymawia się po angielsku bardzo podobnie), a także do faktu, że akcja związana jest w związku ze spotkaniem grupy G8.

W ramach promocji, Bon Jovi wyruszyli w swoje pierwsze wielkie tournée, które nazwali The Never Ending Tour. Oczywiście, trasa miała jednak swój koniec – po około 192 koncertach.

Kolejnym singlem z płyty, było "Wanted Dead Or Alive". Sukces tej piosence zapewniło wykonanie jej w 1989 r. na gali rozdania MTV Video Music Awards. Wyjątkowość tego wykonania polegała na tym, że John i Richie po prostu usiedli na stołkach barowych ze swoimi gitarami akustycznymi – była to zupełna nowość. Tak właśnie Bon Jovi zapoczątkowali koncerty unplugged.

Język polski (polszczyzna) należy wraz z językiem czeskim, słowackim, pomorskim (kaszubskim), dolnołużyckim, górnołużyckim oraz wymarłym połabskim do grupy języków zachodniosłowiańskich, stanowiących część rodziny języków indoeuropejskich.
MTV Unplugged (ang. "bez prądu") to seria koncertów, podczas których artyści śpiewają na żywo przy akompaniamencie wyłącznie instrumentów akustycznych.

Jeszcze w czasie trwania trasy koncertowej, John zaczął mieć problemy z głosem. Dzięki zatrudnieniu instruktora śpiewu, udało się dokończyć tournée i zacząć pracę nad czwartą płytą.

Mogłoby się wydawać, że po wydawaniu trzech płyt rok po roku i trzech trasach koncertowych, członkom zespołu należałby się odpoczynek. Zespół jednak ponownie wszedł do studia, by nagrać kolejną płytę o roboczym tytule "Sons Of The Bitches". Ostatecznie album został nazwany "New Jersey". Płyta stała się niemal z miejsca kolejnym sukcesem zespołu – tym razem wspięła się na sam szczyt list przebojów po obu stronach oceanu. Kolejne single: "Bad Medicine", "Born To Be My Baby", czy "I'll Be There For You" zajmowały pierwsze miejsca list przebojów.

MTV (skrót od Music Television) to najpopularniejsza stacja muzyczna na świecie, należąca obecnie do MTV Networks, wchodzącej w skład Viacomu. Stację odbierać można za pośrednictwem telewizji satelitarnych i naziemnych oraz sieci kablowych.
One Wild Night (2001) - singel zespołu Bon Jovi wydany w 2001 promujący kompilację One Wild Night Live 1985–2001. Autorami utworu są Jon Bon Jovi i Richie Sambora. Pierwotnie utwór pojawił się na albumie Crush (2000), nagrany jednak został jego remix, który następnie został wydany jako singel i ukazał się na albumach kompilacyjnych: One Wild Night Live 1985–2001 i Tokyo Road: Best of Bon Jovi.

Bon Jovi, swoim starym zwyczajem, ponownie ruszyli w trasę. Podczas "Jersey Syndicate" zagrali ok. 250 koncertów na całym świecie. Jednym z najważniejszych momentów tego tournée był występ wraz z innymi amerykańskimi rockowymi zespołami w ZSRR na Moscow Peace Festival. Zresztą, "New Jersey" był pierwszym oficjalnie wydanym amerykańskim albumem w Związku Radzieckim.

This Left Feels Right - kompilacja zespołu Bon Jovi wydana w 2003 za pośrednictwem Island Records. Zawiera utwory zespołu w nowych aranżacjach, również akustycznych. Dla nowej wersji utworu "Wanted Dead or Alive" nagrano promocyjny teledysk i wydano jako singel.
Instrumenty klawiszowe - instrumenty muzyczne pochodzące z różnych grup: strunowych, szarpanych i młoteczkowych, dętych, akustycznych, elektrycznych i elektronicznych mających jedną wspólną cechę posiadania klawiatury.

Mimo że trasa wypadła świetnie, po ostatnim koncercie zagranym w Meksyku, jak powiedział sam Jon, "pięciu facetów wsiadło w pięć samolotów i poleciało do pięciu różnych miejsc". Po 5 latach wspólnego obracania się po spirali sukcesu, Bon Jovi potrzebowali odpoczynku, a cały świat spodziewał się, że grupa przestanie istnieć.

Perkusja – ogólna nazwa zestawu instrumentów perkusyjnych, posiadająca różne znaczenie w zależności rodzaju muzyki. W szkolnictwie muzycznym oraz muzyce poważnej jest to grupa instrumentów, na których muzyk może grać używając jednego instrumentu, lub dowolnie skompletowanego zestawu, natomiast w muzyce rockowej i często jazzowej tą nazwą określany jest dość typowy podstawowy zestaw instrumentów, który w miarę potrzeby może być uzupełniany o mniej reprezentatywne składniki. W tym drugim znaczeniu (rock, jazz) polskie określenie perkusja jest odpowiednikiem angielskiego drums lub drum kit, natomiast muzyk (najczęściej towarzyszący), grający na różnego rodzaju „przeszkadzajkach” (żargonowa nazwa instrumentów perkusyjnych takich jak shaker, tamburyn, triangel, conga, bongosy, itp.), określany jest w języku angielskim jako osoba grająca na percussion – percussionist (perkusjonista).
ZZ Top – amerykańska grupa rockowa, trio, powstała w 1969 i ciągle aktywna w początkach XXI wieku, jest przedstawicielem hard rocka, bluesa i południowego rocka. W muzyce zespołu wyraźnie słychać wpływy boogie. Grupa nie stroniła też od groteski rockowej, reprezentując typowy teksański humor. Choć istnieje nieprzerwanie od czterdziestu lat, nie zaszła w niej ani jedna zmiana personalna.

Zmęczony karierą John wybrał się z rodziną i przyjaciółmi (a także Dociem McGee) w podróż po Stanach na motorach. Wrócił nieco odmieniony, ściął włosy i postanowił, że znów chce tworzyć muzykę razem z zespołem. Bon Jovi rozpoczęło nagrywanie kolejnego albumu.

Lata 90.

Jon Bon Jovi i Richie Sambora podczas koncertu w Dublinie w maju 2006 r.

Jon Bon Jovi podczas koncertu w Nijmegen, Holandia, 25 maja 2006 r.

"Keep The Faith" ukazał się w 1992 r. Bon Jovi zagrali w ramach promocji parę koncertów w klubach. Bilety zostały sprzedane co do jednego, co utwierdziło grupę w postanowieniu zorganizowania trasy koncertowej. "Keep The Faith" odniosło całkiem spory sukces, podobnie jak wielkie tournée zespołu.

Język niemiecki – język z grupy zachodniej rodziny języków germańskich. W rzeczywistości stanowi on grupę kilku języków zachodniogermańskich, które często są określane jako języki niemieckie; standardowy język niemiecki (Standard Hochdeutsch) oparty jest na Biblii Marcina Lutra, która z kolei opiera się na języku mówionym w Górnej Saksonii i Turyngii.
Zamach z 11 września 2001 – seria czterech ataków terrorystycznych, przeprowadzonych rano we wtorek 11 września 2001 roku na terytorium Stanów Zjednoczonych za pomocą uprowadzonych samolotów pasażerskich. Dokonało go 19 porywaczy, którzy kupili bilety na 4 loty krajowe amerykańskich linii lotniczych. Po przejęciu kontroli nad samolotami skierowali je na znane obiekty na terenie USA. Oficjalnie przyjmuje się, iż wieże uległy zawaleniu na skutek naruszenia stalowej konstrukcji nośnej budynków, częściowo wskutek uderzenia samolotów, a następnie w wyniku intensywnych pożarów zainicjowanych przez eksplodujące paliwo lotnicze.

Na koncertowaniu upłynął im cały rok i zaczął się następny – 1994, który jest ważną datą w historii zespołu z dwóch powodów. Pierwszy to 10-lecie istnienia Bon Jovi, drugi – odejście Aleca Johna Sucha z zespołu. Hipotezy dotyczące jego odejścia są różne. Alec złamał wewnętrzną zasadę zespołu o omawianiu problemów w grupie i nie komentowaniu ich na zewnątrz – opisał swój żal na łamach jednego z czasopism. Poza tym, reszta Bon Jovi zaczęła skarżyć się na jego grę – grał nieczysto w studiu (co jeszcze dało się jakoś ukryć) i na koncertach.

Jon Bon Jovi, właśc. John Francis Bongiovi Jr. (ur. 2 marca 1962 w Perth Amboy w stanie New Jersey) – Amerykanin włoskiego pochodzenia, muzyk rockowy, autor tekstów, producent, aktor, założyciel i wokalista grupy Bon Jovi.

Bon Jovi chcieli wydać nowy studyjny album, ale Bruce Fairbain nie miał wolnych terminów (po wyprodukowaniu "Slippery When Wet" i "New Jersey" stał się wziętym producentem). Zespół wydał w zamian okolicznościową składankę "Cross Road – The Best Of Bon Jovi". Znalazło się na niej 13 dobrze znanych i lubianych przebojów zespołu i dwie całkiem nowe piosenki (nagrane jeszcze z Aleciem) – "Someday I'll Be Saturday Night" i "Always". Ta druga stała się przebojem, szczególnie w stacjach radiowych. Zyskała miano jednej z najlepszych ballad wszech czasów.

Niemal od razu po wydaniu "Cross Road" Bon Jovi ponownie wzięli się do pracy, z nowym basistą, Hugh McDonaldem. Nagrywanie materiału na nową płytę trwało bardzo długo – John nie zaakceptował pierwszej wersji i trzeba było wszystko nagrywać od nowa. Efektem ciężkiej pracy jest płyta "These Days", wydana ostatecznie w 1995 r. Promowało ją pięć singli, z których jedynie umiarkowanym sukcesem stała się piosenka "This Ain't A Love Song". Mimo tego, cały album był całkiem popularny, a wielu fanów uważa go za najlepszy w dorobku zespołu. Uzupełnieniem promocji, była oczywiście trasa koncertowa. Bon Jovi znów dali blisko 250 koncertów na całym świecie. Pobili rekord publiczności zebranej na koncercie na stadionie Wembley w Londynie, który został sfilmowany i uzupełnił wideografię zespołu.

Objeżdżanie całego świata trwało do końca 1996 r. Potem, członkowie zespołu postanowili trochę odpocząć.

Bon Jovi spotkali się ponownie, choć na krótko, w 1998 r. i to w niepełnym składzie (bez Davida, który miał problemy z dłonią). Nagrali piosenkę i teledysk "Real Life" do filmu "ED TV".

Na prawdziwy powrót trzeba było poczekać. W 1999 r., Bon Jovi weszli do studia, by nagrać nowy album. Obserwowali ich przy tym fani – w studiu umieszczono mnóstwo kamer, z których obraz przekazywany był na oficjalną stronę zespołu. Początkowo, płyta miała nazywać się "Sex Sells", ale zmieniono nazwę na "Crush".

"Crush" wydano w maju 2000 r., a pierwszym promującym go singlem było "It's My Life". Piosenka odniosła sukces – była najlepiej sprzedającym się singlem roku w wytwórni. Sam album zdobywał szczyty list przebojów w wielu krajach. Sukces płyty "Crush" przerósł oczekiwania zespołu. Wraz z sukcesem na listach zespół dostawał wiele nominacji (w tym pierwsze dla nich nominacje Grammy). Następne single: "Say It Isn't So" i "Thank You For Loving Me" nie odniosły wielkiego sukcesu, chociaż były popularne. Zespół odbywał występy w najróżniejszych miejscach (Rozdanie Nagród Nobla, Targi Expo, Wielki Ślub 50 par). Sam album sprzedał się w nakładzie ponad 7 mln.

XXI wiek

Po zakończeniu promującej album trasy koncertowej, Bon Jovi znów pozwolili sobie na chwilę odpoczynku. John zagrał w kilku filmach, a reszta zespołu zajęła się swoim życiem prywatnym. W 2001 r. wydali płytę "One Wild Night Live 1985-2001" – pierwszy album "live" w historii zespołu. Pierwszym singlem promującym była piosenka "One Wild Night 2001". Była to przeróbka piosenki z albumu "Crush". W teledysku użyto aluzji do Napstera, z którym zespół i ich wytwórnia walczyli. Zespół znów ruszył w trasę, która okazała się ogromnym sukcesem. Zespół wystąpił m.in. na zakończenie zimowej olimpiady w Salt Lake City.

W studiu Bon Jovi spotkali się ponownie na początku 2002 r. Album pod tytułem "Bounce" ukazał się jesienią, a wcześniej, promujący go singel "Everyday". Część utworów inspirowana była atakami z 11 września. Trasa koncertowa "The Bounce Tour 2003" zakończyła się latem 2003 r. Niemal od razu po jej zakończeniu, Bon Jovi mieli zamiar nagrać album akustyczny z największymi przebojami zespołu. Jednak w czasie nagrywania, plany nieco się zmieniły i płyta, która z założenia miała być akustyczna, stała się zbiorem kompletnie zmienionych hitów grupy. Stąd też tytuł "This Left Feels Right" – The Greatest Hits... With A Twist. Płyta ukazała się również w wersji limitowanej z dołączonym DVD, zawierającym piosenki z akustycznego występu AOL Sessions. Jedynym koncertem promującym płytę, był występ w Borgata Hotel Casino w Atlantic City, który wydany został na DVD w 2004 r.

2004 rok przyniósł również dwa ważne wydarzenia w historii zespołu. Pierwsze to oczywiście nadejście 20 urodzin grupy (jako datę powstania przyjmuje się zawsze datę wydania pierwszej płyty – czyli 1984, jednak w wielu źródłach podaje się, że Bon Jovi powstało w 1983 r.). Kolejna, mniej spodziewana informacja, to przekroczenie "magicznej" liczby 100 milionów sprzedanych płyt. Oba te wydarzenia zespół połączył za sprawą boxsetu "100 Million Bon Jovi Fans Can't Be Wrong". Wydawnictwo to zawiera oficjalnie 5 płyt – 4 CD z 38 wcześniej niepublikowanymi piosenkami (które z różnych powodów nie znalazły się na wydanych przez grupę płytach) oraz 12 znanymi już, ale nie znajdującymi się na płytach utworami (np. demo "Temptation"), natomiast DVD zawiera wypowiedzi zespołu i kilka fragmentów z życia grupy, które wcześniej nie były opublikowane. Warto jeszcze odnotować, że w roku tym, Bon Jovi otrzymali prestiżową nagrodę – "Award Of The Merit" na gali MTV American Music Awards – za wkład włożony w amerykańską muzykę rozrywkową.

W lipcu 2005 r. zespół uczestniczył w "Live 8" – koncercie charytatywnym zorganizowanym przez Boba Geldofa oraz Bono. Koncert ten zorganizowano dokładnie 20 lat po pierwszym koncercie "Live Aid" w 1985 r. 2-6 lipca 2005 r. koncerty "Live8" odbyły się w kilku miastach świata. Bon Jovi wystąpili w Filadelfii, zagrali 3 piosenki.

Ostatniego dnia sierpnia 2005 r. na gali World Music Awards zespół został uhonorowany Diamond Award dla twórców, którzy sprzedali ponad 100 milionów swoich płyt. Nagroda ta została wręczona dopiero czwarty raz w historii.

We wrześniu 2005 r. ukazała się kolejna studyjna płyta zespołu – "Have A Nice Day". Płyta inspirowana dzieciństwem Johna i dorastaniem, ale także wydarzeniami politycznymi (singel tytułowy opowiada o wygranej George'a W. Busha w wyborach prezydenckich). Album sprzedawał się dobrze – pierwsze miejsce na światowej i europejskiej liście oraz w wielu krajach jak np. Japonia, Australia, Austria, Holandia, itd.

2 listopada 2005 rozpoczęła się światowa trasa koncertowa HAND Tour, która okazała się ogromnym sukcesem zajmując 3. miejsce w rocznym podsumowaniu (w 2006 roku) tras na świecie przez magazyn Billboard (około 120 mln zysku).

Z albumu wyszły 3 single promowane teledyskami. Pierwszy z nich – "Have A Nice Day" trafił do czołowej dziesiątki w wielu krajach takich jak Austria, Wielka Brytania, Hiszpania czy Kanada. Drugi singel "Welcome To Wherever You Are" przeszedł bez echa. Trzeci singel "Who Says You Can't Go Home" była utrzymana w rockowo-countrowym stylu i zajęła pierwsze miejsce na Billboard Country. Bon Jovi za sprawą tego wydarzenia stali się pierwszym rockowym zespołem w historii, który zdobył szczyt listy Country. Piosenka zdobyła także wiele wyróżnień w tym najważniejszą czyli pierwszą nagrodę Grammy dla Bon Jovi a także nagrode People's Choice Awards.

Zaraz po zakończeniu trasy zespół udał się do stolicy muzyki country – Nashville. Tam wraz z kilkoma innymi zaproszonymi artystami (Rimes, Big & Rich, Simpson) oraz z dwójką producentów (Duff, Shanks) powstawał nowy materiał. Inspiracją były przede wszystkim smutne wydarzenia z życia klawiszowca (Bryan) i gitarzysty (Sambora). Obaj stracili swoich ojców i rozwodzili się po kilku latach wspólnego życia ze swoimi żonami. Nagrywanie płyty szło bardzo szybko, ale i tak zespół powrócił do studia dopracować materiał (nagrać 5 nowych piosenek). Premiera, która miała odbyć się w lutym, przesunęła się na czerwiec.

W połowie czerwca na rynku ukazał się dziesiąty studyjny album "Lost Highway". Płyta nie była typowym albumem country jak John zakładał, ale albumem rockowym z domieszką popu i country. Album promowany był piosenką "(You Want To) Make A Memory". Nie zdobyła ona wielkiego rozgłosu. Promocja albumu też nie była tak okazała, jak w przypadku wcześniejszych albumów, ale mimo tego ich najnowsze dzieło osiągnęło sukces na świecie. Już w swoim pierwszym tygodniu, mimo iż płyta nie została wydana na całym świecie, zespół dotarł do drugiego miejsca na światowej liście sprzedaży. W drugim tygodniu Bon Jovi zdominowali rynek światowy sprzedając około 489 tys. Zespół zadebiutował z ilością 292 tys. sztuk ustanawiając swój rekord sprzedanych płyt w debiucie, był to ich pierwszy album, który trafił w pierwszym tygodniu na szczyt listy Billboard. Dodatkowym sukcesem płyty jest doprowadzenie zespołu na szczyt listy w Japonii co oznaczało, iż Bon Jovi stał się jedynym zespołem spoza Japonii, który umieścił tam 4 swoje płyty na szczycie.

Promujący płytę koncert w Puerto Rico musiał odbyć się bez udziału gitarzysty (Sambora), gdyż musiał on udać się na kurację do kliniki (problemy z alkoholem). Zastąpił go dobry znajomy zespołu Bobby Bandiera.

7 lipca 2007 roku Bon Jovi wystąpili na koncercie Live Earth w New Jersey. Zespół zagrał 5 piosenek – "Lost Highway", "It's My Life", "Wanted Dead Or Alive", "Who Says You Can't Go Home" i "Livin On A Prayer". Występ zespołu zapowiedział sam organizator imprezy Al Gore.

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)