Bonawentura Lenart - Polski Serwis Naukowy

Na Powązkach warszawskich

Bonawentura Lenart (ur. 8 sierpnia 1881 w Oświęcimiu, zm. 9 kwietnia 1973 w Warszawie) – polski grafik, liternik, konserwator, profesor warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych.

W latach (1909-1915) pracował jako kierownik wzorowej pracowni konserwatorskiej w Krakowie. W 1913 był współzałożycielem z grupą innych artystów pracowni artystycznej Warsztaty Krakowskie zajmującej się projektowaniem, ale także wykonywaniem wzornictwa przemysłowego. Pracownia ta wzorowała się na Wiener Werkstätte. Później zajmował się introligatorstwem i konserwacją książek, a także rękopisów. W latach (1919-1929) kierownik pracowni doświadczalnej liternictwa, drukarstwa i introligatorstwa przy Wydziale Sztuk Pięknych uniwersytecie w Wilnie. W 1929 założył w Bibliotece Narodowej Pracownię Konserwatorską. W latach (1929-1939) konserwator Biblioteki Narodowej. W 1936 utworzył Biuro Introligatorskie.

Powstanie warszawskie () – wystąpienie zbrojne przeciwko okupującym Warszawę wojskom niemieckim, zorganizowane przez Armię Krajową w ramach akcji "Burza", połączone z ujawnieniem się i oficjalną działalnością najwyższych struktur Polskiego Państwa Podziemnego.

Kraków – i pod względem powierzchni. Jedno z najstarszych miast Polski, o ponad tysiącletniej historii. Kraków posiada wartościowe zabytki architektury, działa w nim wiele instytucji i placówek kulturalnych.

Po II wojnie światowej, zorganizował w Warszawie Pracownię Konserwacji Zabytków Grafiki i wykładał w Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych od 1951 roku. W latach (1945-1955) kierownik pracowni konserwatorskiej Naczelnej Dyrekcji Muzeów i Ochrony Zabytków.

Sławę zyskał jako wynalazca szeregu ulepszeń w technice oprawy książki i stemplowych wyklejanek. Wykonał oprawy: "Teka od Narodu Polskiego dla Ameryki" (1926) i "Połączenie Krakowa z Pogórzem" (Magistrat krakowski Marchott, Muzeum techniczno-przemysłowe w Krakowie.

Stowarzyszenie Warsztaty Krakowskie - ugrupowanie założone w 1913 r. w Krakowie, w skład którego wchodzili: artyści, architekci, rzemieślnicy, działacze społeczni, oraz niektóre organizacje m.in. Towarzystwo Polska Sztuka Stosowana, stawiające sobie za cel podniesienie artystycznej jakości produkcji rzemieślniczej. Stowarzyszenie sięgało do metod pracy bliskich wytwórczości ludowej, po oryginalne materiały, metody produkcji oraz narzędzia i proste urządzenia techniczne, jak krosna czy wiejskie warsztaty tkackie. W rękach wykształconych w akademiach sztuk pięknych artystów miały one stworzyć nowe wartości.

Wojciech Lenart ps. "Michał" (ur. 20 lipca 1924 w Warszawie, zm. 13 września 1944 tamże) – podporucznik, uczestnik powstania warszawskiego w szeregach II plutonu "Alek" 2. kompanii "Rudy" batalionu "Zośka" Armii Krajowej.

Pochowany na Powązkach wraz z żoną Pauliną, obok kwater żołnierzy batalionu "Zośka". Tuż przy nim pochowani są jego synowie: phm. ppor. Jan Lenart i ppor. Wojciech, żołnierze baonu "Zośka", którzy zginęli w powstaniu warszawskim. Autor szeregu rozpraw z dziedziny drukarstwa i grafiki. Wydał: "Konserwacja książki zabytkowej i jej oprawy" (1926), "Liternictwo" (1928), "Piękna książka" (1928).

Warszawa (miasto stołeczne Warszawa) (wymowa ?/i) – stolica i największe miasto Polski, położone w środkowo-wschodniej części kraju, na Mazowszu nad Wisłą.

Oświęcim (niem. Auschwitz, jid. Oshpitizin, rom. Auszwica) – miasto i gmina, siedziba powiatu oświęcimskiego w województwie małopolskim, w powiecie oświęcimskim. W mieście znajduje się również siedziba władz gminy wiejskiej Oświęcim.

Bibliografia

M. Wallis, 1974: Secesja. Wydanie II. Wydawnictwo Arkady, Warszawa.

Wielka Encyklopedia Powszechna PWN (1962-1969)