|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: W dniach 15-18 sierpnia 2010 r. w Chicago, USA, odbędzie się pierwsza, międzynarodowa konferencja nt. energooszczędnych komputerów.
W czasie wydarzenia poruszone zostaną kluczowe zagadnienia i tematy związane z wydajnością energetyczną w użytkowaniu komputerów oraz promowaniem pr... Dnia 12 grudnia 2010 r. w St Louis, USA, odbędą się trzecie doroczne warsztaty nt. technologii informacyjnych i komunikacyjnych (TIK) i globalnego rozwoju.
W czasach, w których znaczna część światowej populacji jest zagrożona ubóstwem, technologie informacyjne i komun... W dniach 13-15 sierpnia 1920 r. na przedpolach Warszawy rozegrała się decydująca bitwa wojny polsko-bolszewickiej. Określana mianem "cudu nad Wisłą" i uznawana za 18. przełomową bitwę w historii świata zadecydowała o... Zabytkowy pociąg przywiezie 13 sierpnia do Warszawy osoby, które wezmą udział w rekonstrukcji ochotniczego zaciągu do wojska przed bitwą warszawską 1920 roku, której 90. rocznica przypada 15 sierpnia. Pociąg przejedzie m.in. przez Kraków i Skierniewice.... Gdyby bolszewicy wygrali Bitwę Warszawską, zapewne wkroczyliby później do Niemiec i może udałoby im się wprowadzić tam rząd komunistyczny. Na pewno cała historia byłaby zupełnie inna - ocenił w rozmowie z PAP historyk prof. Richard Pipes.Bitwa Warszawska, okreś...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Boogie-woogieCzy wiesz że...? Stride (stride piano), to jazzowy styl gry na fortepianie, utrzymanej w metrum czteromiarowym, charakteryzujący się naprzemiennością granego lewą ręką na raz i trzy basu, a na dwa i cztery - akordu. Nazwa pochodzi od angielskiego słowa to stride - maszerować, kroczyć w odniesieniu do ruchów lewej ręki pianisty na klawiaturze instrumentu. Boston - taniec towarzyski pochodzący ze Stanów Zjednoczonych. Swą nazwę zawdzięcza miastu Boston w USA. Jest rodzajem powolnego walca, w metrum 3/4. Dużo wolniejszy od walca wiedeńskiego, posuwisty, odmiana walca angielskiego. W Europie pojawił się po 1910 roku. Ragtime - forma muzyczna wywodząca się z formy tanecznej. Metrum parzyste 2/4 (z wyjątkami), tempo umiarkowane, rytm złożony i kunsztowny, silnie synkopowany (stąd nazwa pochodząca od angielskich słów ragged time - poszarpane metrum), z jednostajnym, zazwyczaj ósemkowym akompaniamentem w partii basowej (faktura homofoniczna). Ragtime do poziomu sztuki wyniósł afroamerykański pianista Scott Joplin. Ragtime standardowo był grany na solowym instrumencie klawiszowym(pianino, fortepian, pianola) i z tymi instrumentami najczęściej jest utożsamiany, jednak Big Bandy w takich ośrodkach jak Nowy Orlean i Nowy Jork, powstały właśnie na tej formie muzycznej.   Boogie-woogie – styl gry fortepianowej zapoczątkowany przez Afroamerykanów, przeważnie w instrumentalnym bluesie, z charakterystycznymi, mocnymi figurami basowymi. Rozwinął się po 1920 roku w Chicago i St. Louis. Styl wywodzi się z instrumentalnego bluesa, przy czym często w pierwszej fazie jego rozwoju zdarzały się formy pograniczne, sąsiadujące ze stylem ragtime oraz stride piano. Utworem przełomowym jest Pinetop's Boogie (1928), ponieważ występuje tu po raz pierwszy nazwa tego stylu. Figury basowe i melodyjne bywają bardzo żywe, powodując u słuchaczy wesoły nastrój. Fortepian – klawiszowy, młoteczkowy, strunowy instrument muzyczny. Współczesny fortepian dysponuje skalą od A2 (niektóre modele C2) do c5 (88 dźwięków/klawiszy).
Taniec towarzyski - forma rozrywki wywodząca się z tańców salonowych i zabaw ludowych, uprawiana od początku XX wieku. Poszczególne tańce różnią się pochodzeniem, charakterem, schematem ruchów i muzyką. Od niego swoją nazwę wziął swingujący taniec towarzyski pochodzący od tańca boston. Jest to taniec bardzo dynamiczny, o dużym zakresie ruchów. Obecnie tańczony zarówno do stylu muzycznego boogie-woogie, jak i, częściej, do rock and rolla. Głównymi przedstawicielami boogie-woogie byli Albert Ammons, Meade Lux Lewis oraz Pete Johnson. Grywali często razem, a ich legendarnym koncertem był wspólny występ w Nowym Jorku w Carnegie Hall (1938). Po tym wydarzeniu odźwierni musieli rzekomo poprosić niektórych uczestników koncertu, by zeszli z żyrandoli, na które się powspinali. Afroamerykanin (ang. African American, również Afro-American, Black American, American-African) – określenie członka grupy etnicznej - najpierw ze Stanów Zjednoczonych, obecnie z obu Ameryk - będącego potomkiem czarnoskórych niewolników sprowadzonych z Afryki, używane powszechnie mniej więcej od końca lat osiemdziesiątych XX w. Nie jest stosowane w odniesieniu do innych Amerykanów pochodzących z Afryki (np. Arabów).
Dzisiejsi pianiści boogie-woogie wzorują się na stylu wymienionych wyżej artystów. Styl ten przeżył znaczący renesans od początku lat 70. ubiegłego stulecia, szczególnie w Austrii, Niemczech, Wielkiej Brytanii, Francji, Belgii i Holandii. Głównymi przedstawicielami boogie-woogie dziś są Axel Zwingenberger, Vince Weber, Nico Brina, Jörg Hegemann, Christian Bleiming, Michael Pewny, Christoph Steinbach, Frank Muschalle, Jean Bertrand, Martijn Schook, Silvan Zingg, Jools Holland oraz Henning Pertiet. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
