|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Kilkaset zabytków archeologicznych i zainspirowane nimi wyroby sztuki współczesnej można zobaczyć na wystawie "Sztuka Bałtów" w Państwowym Muzeum Archeologicznym w Warszawie. Uświetniająca obchody Tysiąclecia Litwy ekspozycja potrwa od 15 maja do 20 paź... W dniach 24-25 listopada 2010 r. w Lulea, Szwecja, odbędzie się partnerska konferencja nt. technologii informatycznej i sztuki.
Kreatywność cechuje zarówno technologię informatyczną, jak i kulturę. Mimo iż na pozór mogą one wydawać się różne, obydw... Karl Landsteiner (ur. 14 czerwca 1868 w Baden, zm. 26 czerwca 1943 w Nowym Jorku) – austriacki lekarz patolog i immunolog, laureat Nagrody Nobla w 1930 roku.
Był profesorem uniwersytetu w Wiedniu (od 1911) o... W Goebekli Tepe w południowo-wschodniej Turcji archeolodzy odkryli miejsce kultu sprzed jedenastu tysięcy lat. Jest to najstarszy znany nam dzisiaj pomnik dziejów ludzkości. Odkrycia dokonał zespół dr. Klausa Schmidta, archeologa z Niemieckiego I... W dniach 21 - 24 marca 2012 r. w Dreźnie, Niemcy, odbędzie się wydarzenie pt. "Warsztaty nt. synergii 2012".
Nowoczesne aplikacje biznesowe wykorzystują szeroki wachlarz zaawansowanych technologii i programów komputerowych. Projektowanie i u...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Brücke-Museum w BerlinieCzy wiesz że...? Sztuka zdegenerowana (niem. Entartete Kunst) to termin używany przez nazistów dla określenia sztuki innej niż oficjalna sztuka nazistowskich Niemiec i niezgodnej z nazistowską ideologią. Oficjalna sztuka III Rzeszy opierała się na romantycznym realizmie, a jej celem było głoszenie chwały rasy aryjskiej i potęgi Niemiec. Była ona "czysta rasowo" i tworzona przez "czystych rasowo" twórców w odróżnieniu od "sztuki zdegenerowanej" tworzonej przez artystów "podrzędnych rasowo"; prezentowała klasyczne wzorce piękna, a nie obrazy "zniekształcone i zdeformowane". Ekspresjonizm – terminu tego po raz pierwszy użył dla oznaczenia swojej sztuki francuski malarz J. A. Hervè w 1901 roku nadając tę nazwę cyklowi swoich obrazów wystawionych w Salonie Niezależnych. Kierunek w sztuce rozwinął się na dobre na początku XX w. w Niemczech, ale korzeniami sięga do eksperymentów artystycznych wielkich twórców schyłku XIX w.: Vincenta van Gogha, Edwarda Muncha, Jamesa Ensora i Paula Gauguina, których można określić jako prekursorów ekspresjonizmu. Na mapach: Brücke-Museum w Berlinie jest poświęcone działalności istniejącej w latach 1905-1913 drezdeńskiej grupy artystycznej „Die Brücke” (Most) skupiającej malarzy awangardy. Powstało dzięki inicjatywie Karla Schmidt-Rottlufa który na swoje 80-lecie w roku 1964 utworzył fundację imienia Karla i Emy Schmidt-Rottluff, której przekazał swoje dzieła, także te, które zostały ocalone od zniszczenia w akcji „sztuki zdegenerowanej” w roku 1937, w tym obrazy wywiezione do Londynu 18 sierpnia 1939 przez hamburską historyczkę sztuki Rosę Schapire. Do tej inicjatywy przyłączył się inny członek grupy „Die Brücke”, Erich Heckel, ofiarując kolekcję swoich obrazów. Arno Breker (ur. 19 lipca 1900 w Wuppertalu, zm. 13 lutego 1991 w Düsseldorfie), niemiecki artysta, rzeźbiarz, członek NSDAP, przedstawiciel sztuki Blut und Boden.
Karl Schmidt-Rottluff (ur. 1 grudnia 1884 w Rottluff (obecnie dzielnica miasta Chemnitz), zm. 10 sierpnia 1976 w Berlinie, właściwie Karl Schmidt) – niemiecki malarz i grafik, uważany za klasyka modernizmu i przedstawiciela ekspresjonizmu. Muzeum zostało otwarte 15 września 1967. Zbiory muzeum liczą około 400 obrazów i rzeźb oraz kilka tysięcy rysunków, grafik i akwarel artystów należących do grupy „Die Brücke” i stanowią największą kolekcję sztuki niemieckiego ekspresjonizmu. Muzeum znajduje się w berlińskiej dzielnicy Dahlem przy ulicy Bussardsteig 9 niedaleko pracowni rzeźbiarza Arno Brekera. Die Brücke (niem. Most, inne nazwy Brücke lub KG Brücke) – ugrupowanie niemieckich artystów ekspresjonistów, które powstało w Dreźnie w 1905 roku. Założone zostało przez czterech studentów architektury: Fritza Bleyla, Ericha Heckela, Ernsta Ludwiga Kirchnera i Karla Schmidt-Rottluffa. Później dołączyli do nich: Emil Nolde i Max Pechstein (1906) oraz Otto Mueller (1910).
Oprócz własnych zbiorów, Muzeum przedstawia na wystawach czasowych obrazy niemieckich ekspresjonistów wypożyczane z innych kolekcji. ŹródłoPowyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
