Bracia plymuccy (ang. Plymouth Brethren) – konserwatywny nurt protestantyzmu należący do ewangelicznego chrześcijaństwa, zapoczątkowany na Wyspach Brytyjskich, na kontynencie europejskim i w całym Imperium Brytyjskim pod koniec lat 20. XIX wieku.

Doktrynalne powody powstania ruchu braterskiego

Zdaniem braci plymuckich pierwsi chrześcijanie byli zgromadzani przez Ducha Świętego jedynie "do imienia" Jezusa Chrystusa. Podkreślają oni, że pierwotnie były trzy rodzaje zgromadzeń: na modlitwę, na łamanie chleba i na głoszenie Słowa Bożego. Zwracając uwagę na opis Nowego Testamentu zauważali, że nie było odłamów i denominacji chrześcijańskich w tym wczesnym okresie. Dlatego, jak twierdzą bracia plymuccy, jedynie Chrystus miał być ich centrum, a imię Jezusa całkowicie wystarczające do motywów zgromadzeń (odpowiednik nabożeństwa w innych społecznościach chrześcijańskich). Jako kluczowy wiersz biblijny konstytuujący zgromadzenia bez służby kleru lub innych formalnych duszpasterzy używali Ew. Mateusza 18:20: "Gdzie są dwaj lub trzej zgromadzeni razem do imienia mego, tam Jestem pośrodku ich", interpretując ten fragment dosłownie i wierząc w osobistą obecność Chrystusa na takich zgromadzeniach (w odróżnieniu od innych grup w chrześcijaństwie, zakładających pośrednią obecność Chrystusa za pośrednictwem Ducha Świętego).

Zamknięta społeczność – powód kontrowersji

Bracia plymuccy mają separatystyczne podejście do tego, co nazywają moralnym, doktrynalnym i sekciarskim złem (istotne wymienienie tych trzech elementów), powołują się przy tym na zalecenie zawarte w 2 Tymoteusza 2:19-22: "Niech odstąpi od nieprawości każdy, kto wzywa imienia Pańskiego". Ich zgromadzenia członków Ciała Chrystusowego odbywają się w prostocie i składają się z łamania chleba, modlitwy, rozważania Słowa Bożego i głoszenia Ewangelii. Siła domknięcia społeczności dzieli braci plymuckich na wiele oddzielnych grup, nie uznających się wzajemnie. Główny podział w ramach ruchu jest na liczniejszych braci otwartych (wśród których jest wiele odcieni zamknięcia i których przedstawicielem są w Polsce członkowie Kościoła Wolnych Chrześcijan) oraz znacznie mniej licznych braci zamkniętych (wśród których jest wiele odcieni zamknięcia i których przedstawicielami są w Polsce członkowie Stowarzyszenia Zborów Chrześcijan). Co do nazw bracia plymuccy preferują proste tytuły "chrześcijanie", "święci", "bracia" itp. Każdy z tych tytułów odnosi się do wszystkich chrześcijan jako dzieci Bożych. Unikają nazw denominacyjnych, ponieważ uważają nazwy denominacyjne jako barierę w praktycznej jedności wszystkich chrześcijan. Przeciwni są jednak ruchowi ekumenicznemu uznając, że bardziej skuteczne jest osobiste posłuszeństwo Biblii, a wtedy skutkiem będzie praktyczna jedność z wszystkimi, którzy są "prawdziwymi chrześcijanami". Zazwyczaj rozpowszechniony jest wśród braci plymuckich pogląd, że każdy wierzący w Jezusa Chrystusa jest członkiem Ciała Chrystusa, i jako taki ma swoje miejsce przy Stole Pańskim, aby łamać chleb, jeśli jego życie jest wolne od rzeczy, które publicznie znieważają Boga. Także z tego powodu ich zamierzeniem jest nie przyjmować żadnych denominacyjnych nazw, które mogłyby wyłączać jakiegokolwiek członka Ciała Chrystusa.

Zasady przynależności – członkostwa

Wśród braci plymuckich popularne jest powiedzenie "Bóg nie ma wnuków". Wynika ono z ich przekonania, że do chrześcijaństwa należą tylko i wyłącznie osoby narodzone na nowo, a do społeczności dopiero osoby ochrzczone w wieku dojrzałym do samodzielnych decyzji (najczęściej wymagany jest do decyzji o chrzcie wiek odpowiadający pełnoletniości), a po drugie to, co nazywane jest "dobrym świadectwem". Zasady te są bardziej rygorystyczne wśród braci zamkniętych niż wśród braci otwartych. Do członków społeczności nie zalicza się osób, które mają z innymi członkami społeczności związek tylko biologiczny. Podobnie nie zalicza się osób jedynie ochrzczonych. (Chrzest w ich przekonaniu jest wyrazem wiary w osobę i dzieło Jezusa Chrystusa, nie wiąże się automatycznie z członkostwem w zborze i w społeczności, co odróżnia zwłaszcza braci zamkniętych od innych społeczności w chrześcijaństwie ewangelicznym). Stosowana jest także dyscyplina zborowa, której skutkiem czasami jest wykluczenie ze społeczności osób, które trwają w świadomym grzechu i nie rokują nadziei na poprawę. Uważa się często, że osoby takie nigdy w rzeczywistości nie były rzeczywiście odrodzone, a ich formalna przynależność wynikała z innych pobudek, niż chęć uczestnictwa w służbie chrześcijańskiej zboru.