|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Stefan Banach (ur. 30 marca 1892 w Krakowie, zm. 31 sierpnia 1945 we Lwowie) – polski matematyk, jeden z przedstawicieli lwowskiej szkoły matematycznej. Jego ojcem był młody góral z Ostrowska, służący jako ż... Narodowy Bank Polski wprowadził do obiegu monety upamiętniające najwybitniejszego polskiego matematyka - Stefana Banacha. Złota moneta 200 złotowa, srebrna dziesięciozłotówka oraz 2 złote ze stopu Nordic Gold są dostępne od 3 kwietnia.Głów... Profesor Stefan Sawicki, wybitny badacz twórczości Cypriana Norwida, otrzyma tegoroczną Nagrodę Literacką im. Franciszka Karpińskiego. Zdecydowała o tym obradująca 5 października w Białymstoku kapituła tego wyróżnienia.To szesnasta edycja konkursu. Nagroda z... Potrafi okazywać 21 rodzajów emocji, zna już około 30 zwrotów, które wypowiada głosem Cezarego Studniaka - aktora z wrocławskiego Teatru Muzycznego Capitol. To Samuel - robot, który na razie wita gości uroczystości 100-lecia Politechniki Wrocławskiej, ale w prz... Zmarła ceniona badaczka neolitu, wieloletni pracownik Instytutu Archeologii i Etnologii PAN we Wrocławiu, prof. Anna Leciejewiczowa. Pierwszego września skończyłaby 77 lat. Była autorką ponad 100 prac naukowych, w tym około 20 rozpr...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 BraniczewoCzy wiesz że...? Drugie państwo bułgarskie – państwo bułgarskie istniejące w latach 1186-1396 ze stolicą w Tyrnowie. W okresie swego największego rozwoju terytorialnego na początku XIII wieku obejmowało w całości tereny dzisiejszej Bułgarii, a częściowo również: Macedonii, Albanii, Grecji, Rumunii i Serbii. Iwan Asen II – (bułg. Иван Асен II) car bułgarski w latach 1218-1241. Syn Asena I. Objął tron w 1218 roku, po obaleniu swego kuzyna Boriła. Jego panowanie stanowi okres największej świetności drugiego państwa bułgarskiego. Dzięki umiejętnej polityce wewnętrznej i dyplomatycznej doprowadził do rozkwitu gospodarczego państwa. W 1230 roku w wyniku zwycięstwa pod Kłokotnicą nad cesarzem Tesaloniki włączył do swego państwa rozległe tereny w Tracji, Macedonii i Albanii. W wyniku zabiegów dyplomatycznych uzyskał podniesienie metropolity bułgarskiego do rangi niezależnego patriarchy. Niepowodzeniem zakończyły się podjęte w ostatnich latach panowania starania o podporządkowanie sobie łacińskiego Konstantynopola. Stefan Dragutin (serb. Стефан Драгутин, Stefan Dragutin; ur. przed 1253, zm. 1316) – król serbski w latach 1276–1282, syn Stefana Urosza I. Braniczewo – gród słowiański położony na lewym brzegu rzeki Mławy przy jej ujściu do Dunaju w pobliżu wsi Kostolac (okręg Pożarewac) Gród powstał na ruinach rzymskiego Viminacium znanego z eksploatacji rud ołowiu i srebra. W V i VI wieku, w czasie wędrówki ludów miasto zostało zniszczone. W VIII wieku jedno z plemion słowiańskich odbudowało na jego ruinach gród nazwany Braniczewem (Brandiz, Branitzoba w źródłach bizantyńskich, Abrandis u Idriziego). Nazwa grodu identyczna z nazwą plemienia (Braniczewcy) nasuwa przypuszczenie, że był to ich główny ośrodek plemienny. Kałojan – (także: Joanica; czasem z przydomkiem: Rzymianobójca, bułg. Калоян) car bułgarski w latach 1197-1207. Brat carów Asena i Piotra. Zginął zamordowany w 1207 roku.
Samuel Komitopul (bułg. Самуил Kомитопул, Samuił Komitopuł; zm. 6 października 1014) – władca państwa bułgarskiego od 976, car Bułgarii w latach 997–1014. W wyniku wypraw chana Omurtaga ziemie Braniczewców z Braniczewem zostały przyłączone do państwa bułgarskiego. W 879 roku Braniczewo wymienia się jako miasto i stolicę biskupią, podległą biskupowi ochrydzkiemu. W 972 roku po upadku państwa bułgarskiego Braniczewo znalazło się w granicach Bizancjum stając się siedzibą cesarskiego stratega. W końcu X wieku przejściowo podlegało carowi Samuelowi. W XII wieku, w czasie walk bizantyńsko-węgierskich przechodziło z rąk do rąk i uległo zniszczeniu. Zostało odbudowane w 1129 roku przez cesarza Jana Komnena. W czasie wypraw krzyżowych w latach 1172 i 1189 przeciągały przez Braniczewo oddziały krzyżowców. Stefan Urosz II Milutin, serb. Стефан Урош II Милутин (zm. 29 października 1321) – król serbski w latach 1282-1321, syn Stefana Urosza I
Dunaj (łac. Danubius, ang. Danube, niem. Donau, słow. Dunaj, węg. Duna, chorw. Dunav, serb. i buł. Дунав, rum. Dunărea, ukr. Дунай gr. Ίστρος Istros) – po Wołdze druga co do długości rzeka w Europie. W 1195 roku Braniczewo przyłączył do nowo powstałego państwa bułgarskiego car Asen I. Przez prawie cały wiek XIII ziemia braniczewska stanowiła sporny obszar graniczny pomiędzy Węgrami a Bułgarią. Na początku XIII wieku odzyskał ją przejściowo król węgierski Emeryk, by już w 1203 roku utracić na rzecz cara Kałojana. Po jego śmierci w 1207 roku Węgrzy opanowali Braniczewo po raz kolejny. W 1221 roku ponownie znalazło się w granicach Bułgarii, tym razem jako wiano Anny Marii węgierskiej żony cara Iwana Asena II. Za panowania Iwana Asena II Braniczewo stanowiło stolicę chory (prowincji) braniczewskiej. W 1246 roku w okresie małoletności cara Michała I Asena Węgrzy opanowali ziemię braniczewską i utworzyli przygraniczny banat Maczwy, Belgradu i Braniczewa. Za panowania cara Smilca (1291-1298) bojarzy bułgarscy, bracia Dyrman i Kudelin, wyparli Węgrów z ziemi braniczewskiej i utworzyli własne księstwo braniczewskie. Słownik starożytności słowiańskich: encyklopedyczny zarys kultury Słowian od czasów najdawniejszych - kilkutomowy słownik, dotyczący dziejów szeroko pojętej Słowiańszczyzny do końca XII wieku. Pierwszy tom ukazał się w 1961 roku, ostatni wydano w 1996 roku. Redaktorami Słownika byli m.in. Władysław Kowalenko, Gerard Labuda i Tadeusz Lehr-Spławiński.
Asen I – przywódca (wraz z bratem Teodorem) powstania wymierzonego przeciw Bizancjum, w wyniku którego doszło do powstania niezależnego państwa bułgarskiego. Car bułgarski w latach 1188 – 1196. W szeregu kampanii wojennych umocnił pozycję młodego państwa i rozszerzył jego terytorium o zachodnie Rodopy i południowo-wschodnią Macedonię, a na zachodzie o ziemie położone wokół Widynia i Belgradu. Zginął zamordowany przez opozycję bojarską. Po śmierci Smilca Braniczewo wraz z okręgiem zdobył przy pomocy swego brata, króla serbskiego Stefana Milutina, Stefan Dragutin. Pod panowaniem serbskim Braniczewo znowu zasłynęło z eksploatacji srebra i ołowiu. Przypisy
BibliografiaPowyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
