Ten artykuł dotyczy miejscowości w prowincji Brindisi. Zapoznaj się również z: inne znaczenia tego słowa.

Brindisi (łac. – Brundisium, grec. – Brentèsion lub Vrindhision, messapijski – Brention) – miasto portowe i gmina we Włoszech, w regionie Apulia, w prowincji Brindisi.

Nazwa miasta pochodzi od messapijskiego słowa Brention, co znaczy głowa jelenia i zdaje się odnosić do naturalnego kształtu portu miasta, przypominającego głowę tego zwierzęcia. Dzięki portowi Brindisi już w starożytności stało się ważnym punktem przeładunkowym i odgrywało istotną rolę w handlu i kulturze ze względu na korzystne położenie na kierunku na Daleki Wschód. Ważny ośrodek przemysłu zwłaszcza chemicznego i energetycznego oraz rolnictwa.

Geografia

Brindisi położone na Półwyspie Salentyńskim, czyli obcasie ”włoskiego buta”, jest naturalnym portem, wlot którego jest wciśnięty w głąb wybrzeża Adriatyku Apulii. W zewnętrznej części portu znajdują się wyspy Pedagna tworzące mały archipelag – baza ONZ zbudowana w czasie interwencji w Bośni – obecnie nie używany do celów wojskowych.

Terytorium wokół Brindisi charakteryzuje się dużym obszarem płaskim, w którym pojawiają wapienie i piaszczyste osady pochodzenia morskiego, głębiej znajdują się gliny plejstoceńskie, dalej z karbonu, mezozoicznych wapieni i konglomerat gleb osadowych typu fossa bradanica. Rozwój szczególnie intensywnego rolnictwa spowodował zwiększenie wykorzystania zasobów wodnych. W trzydziestu latach odniesienia (1961-1990), średnia temperatura w najchłodniejszym miesiącu styczniu wynosi około +9.5° C, a najgorętszym miesiącu, sierpniu wynosi około +25° C . Średnie roczne opady wynoszą mniej niż 600 mm, z czego najmniejszy poziom przypada na wiosnę i lato, a najwyższy osiąga w okresie jesienno-zimowym.

Gminy sąsiadujące: Carovigno, Cellino San Marco, Latiano, Mesagne, San Donaci, San Pietro Vernotico, San Vito dei Normanni.

Historia

Brindisi zostało zasiedlone przed rzymską ekspansją prawdopodobnie przez Ilirów. Rzymianie nazwali je Brundisium.

Na cyplu Punta le Terrare, znajdującym się w porcie zewnętrznym miasta, odkryto osadnictwo z epoki brązu (XVI w p.n.e.): grupę chałup chronioną przez kopiec kamieni, fragmenty ceramiki mykeńskiej. Herodot sam mówi o mykeńskim pochodzeniu tej populacji. Na nekropoli Tor Pisana (na południe od historycznej starówki Brindisi) znaleziono wazy z pierwszej połowy VII wieku p.n.e. Brindisi czasów messapijskich utrzymywało intensywne stosunki handlowe z populacjami greckimi po drugiej stronie Adriatyku i Morza Egejskiego (relacje te są obecnie udokumentowane licznymi znaleziskami archeologicznymi) w przeciwieństwie do pobliskiego Tarentu.

W 267 p.n.e. (według innych źródeł w 245 p.n.e.) Rzymianie podbili miasto i nazwali Brundisium. Po wojnach punickich z Kartaginą miasto stało się jednym z centrów rzymskiej floty wojennej i handlu. Via Appia, rzymska główna droga militarna, została przedłużona z Kapui do Brundisium i prowadziła bezpośrednio do lokalnego portu. Druga droga do Rzymu to Via Traiana. W czasie imperium rzymskiego miasto liczyło około 100 000 mieszkańców i bolo głównym miastem na kierunku do Grecji.

Swego czasu Brindisi stanowiło kulturalne rozdroże miedzy Grecją, a Rzymem. Miasto jest miejscem urodzenia poety i dramaturga Pakuwiusza. Cyceron przebywał tu na wygnaniu jako gość mecenasa Marcusa Laeniusa Flaccusa o czym pisał w Lettere Brindisine. Przebywał tu również Horacy wraz z Gaiuszem Cilniuszem Mecenasem. W roku 49 p.n.e. miasto było oblegane przez Juliusza Cezara, zaatakowano je jeszcze w latach 42 i 40 p.n.e. Stąd ruszały łodzie Juliusza Cezara i Oktawiana na podbój Egiptu. 21 września 19 p.n.e. zmarł tutaj zaraz po przybyciu z Grecji poeta Wergiliusz. Na przełomie 19/20 n.e. Agrypina Starsza przybiła do brzegu z prochami zmarłego w Antiochii Germanika, gdzie oczekiwali jej przybycia "zaufani przyjaciele i wielu starych wojowników, którzy służyli pod Germanicusem, także liczni ludzie z sąsiednich miast, którzy go nie znali, częściowo w przekonaniu, że jest to ich obowiązek wobec cesarza, większość jako zwykli sympatycy".

Po pomyślnym okresie panowania rzymskiego Brindisi zdobyli Ostrogoci, potem w VI wieku zostało zajęte przez Cesarstwo Bizantyńskie, a w roku 674 zostało zniszczone przez Longobardów pod przewodnictwem Romualda I, ale zostało odbudowane dzięki swojemu wyjątkowo korzystnemu położeniu do budowy portu. W latach 840-870 należało do islamskiego emiratu. W 1071 r. zostało zdobyte przez Normanów.

Średniowieczna mapa Brindisi sporządzona przez Piri Reisa

Wiek XII oraz XIII pod panowaniem cesarzy Hohenstaufów był dla Brindisi złotym okresem. Dzięki położeniu, miastu udało się odzyskać część blasku przeszłości. W okresie wypraw krzyżowych było uprzywilejowanym portem do Ziemi Świętej. Na istotne znaczenie miasta w tym okresie wskazuje fakt, że cesarz Fryderyk II Hohenstauf 9 listopada 1225 wziął w tutejszej katedrze ślub z Jolantą Jerozolimską zostając dziedzicem korony Jerozolimy, oraz wykorzystał port w Brindisi, w 1227 wyprawiając się na szóstą krucjatę. Miasto dotknięte silnie zarazą w 1348 odzyskało pomału starożytną wielkość populacji ze względu na znaczne migracje Słowian, Albańczyków i Greków, którzy przybyli z zagranicy. W 1456 przeżyło trzęsienie ziemi.

W 1496-1509 Brindisi należało do Wenecji, a następnie przeszło pod panowanie Hiszpanii. Za czasów panowania wicekróla rozpoczął się długi okres upadku, wraz ze stopniowym, nadmiernym obciążeniem portu. Kolejne rządy Burbonów były okresem rozwoju gospodarczego. W 1775Ferdynand IV Burbon reaktywował kanał łączący port wewnętrzny, bagna przylegające do miasta zostały zmeliorowane. Zjednoczenie Włoch w 1860 i otwarcie Kanału Sueskiego w 1869 roku, dało miastu nowy impuls, co pozwoliło mu stać się preferowanym terminalem i ważnym ośrodkiem handlowym z wielkimi byłymi koloniami brytyjskimi.

Podczas II wojny światowej Brindisi było siedzibą Dowództwa Sił Sojuszniczych w południowej części Adriatyku, nabyło znaczne znaczenie strategiczne. Od września 1943 do lutego 1944 roku, po ucieczce Wiktora Emanuela III z Rzymu, miasto oferuje schronienie dla całej dynastii, staje się w efekcie stolicą Włoch.

Od 22 grudnia 1943 na lotnisku Campo Casale koło Brindisi stacjonowała słynna 1586 samodzielna polska Eskadra do Zadań Specjalnych. Tam również w okresie 7 listopada 1944 – 4 kwietnia 1945 stacjonował polski 301 Dywizjon bombowy.

W 1994 r. założono w Brindisi bazę logistyczną ONZ, która jest głównie odpowiedzialna za koordynację i wspieranie misji pokojowych „niebieskich hełmów”.

Komunikacja

Port

Port w Brindisi zawsze był centrum handlu z Grecją i Wschodem, zawsze powiększał majątek miasta. Dzisiaj jest portem turystycznym, handlowym, przemysłowym, przeładunkowym (węgiel, olej opałowy, gaz ziemny, chemikalia), jednym z najważniejszych na Morzu Adriatyckim. Port składa się z trzech części: port zewnętrzny, średni, wewnętrzny zawierający nabrzeże Costa Morena o długości 1170 m, głębokości 14 metrów, plac o powierzchni 300.000 metrów kwadratowych. Wzdłuż Costa Morena znajduje się system, taśmociągów i rurociagów do przeładunku towarów przeznaczonych dla elektrowni na południu i północy Brindisi. 270 m nabrzeża przystosowano dla cumowania współczesnych pięciu statków Ro-Ro.

Zabytki i interesujące miejsca

Miasto Brindisi ma interesujące zabytki starożytności, które dotrwały do czasów współczesnych.

Architektura sakralna

Kościół Santa Maria degli Angeli

Architektura świecka