Britt Ekland - Polski Serwis Naukowy

Britt Ekland, właściwie Britt-Marie Eklund (ur. 6 października 1942 roku w Sztokholmie) – szwedzka aktorka, scenarzystka i reżyserka filmowa, która dłuższy czas przebywała w Wielkiej Brytanii.

Życiorys

Po ukończeniu szkoły dramatycznej, debiutowała na dużym ekranie rolą przyjaciółki Edvardy w szwedzkim filmie Krótkie jest lato (Kort är sommaren, 1962) z Liv Ullmann. W 1966 roku po raz pierwszy otrzymała rolę w filmie amerykańskim u boku Petera Falka w dramacie kryminalnym Zbyt wiele kradzieży (Too Many Thieves). Rok później zdobyła nominację do nagrody Złotego Lauru jako Nowa Twarz Kobieca 1967.

IMDb.com (The Internet Movie Database) – największa na świecie internetowa baza aktorów i filmów. Zawiera informacje o artystach i produkcjach z wielu części świata (w tym także polskich). Z bazy możemy się dowiedzieć między innymi o dorobku aktorów (reżyserów, scenarzystów, muzyków i innych osób związanych z produkcją i tworzeniem filmu), przeczytać krótkie syntetyczne biografie (przy niektórych osobach). Baza pozwala również sprawdzić informacje o filmach, serialach i produkcjach telewizyjnych (nawet tych w produkcji), jak również o nagrodach filmowych. Mankamentem bazy jest nieuwzględnianie charakterystycznych znaków diakrytycznych niektórych języków, w tym języka polskiego.

Scenarzysta – osoba pisząca scenariusz do filmu, serialu, reklamy, audycji radiowej, programu telewizyjnego itp., w przeciwieństwie do osoby piszącej sztuki teatralne nazywanej dramaturgiem.

Stała się znana ze swojego małżeństwa z brytyjskim aktorem i komediantem Peterem Sellersem, z którym zagrała w dwóch komediach: Polowanie na lisa (Caccia alla volpe/After the Fox, 1966) i Bobo (1967). Emanowała nieskrępowanym erotyzmem jako ponętna barmanka Willow w horrorze Kult (The Wicker Man, 1973), a scena gdy tańczy nago śpiewając pogańską piosenkę i próbując tym samym uwieść podglądającego ją policjanta należy do najbardziej erotycznych w historii kina grozy. Pozycję gwiazdy kina zapewniła jej rola Mary Goodnight, niezbyt rozgarniętej agentki brytyjskiego wywiadu, która razem z agentem 007 Jamesem Bondem (Roger Moore) po wielu perypetiach niweczy plany Scaramangi (Christopher Lee) na Dalekim Wschodzie w filmie Człowiek ze złotym pistoletem (The Man with the Golden Gun, 1974).

Film dramatyczny – gatunek filmowy zawierający najczęściej utwory o charakterze fabularnym, rzadziej także dokumentalnym, których struktura ma za zadanie poruszyć emocje widza. Akcja filmu skupia się wokół głównego konfliktu. W zależności od typu konfliktu i problematyki występują różne odmiany gatunku.

Peter Sellers, właściwie Richard Henry Sellers (ur. 8 września 1925 w Southsea, zm. 24 lipca 1980 w Londynie) – brytyjski aktor filmowy i reżyser, znany głównie z ról komediowych.

Debiutowała jako reżyser serialu TV Bara med Britt, 1992). Była gospodarzem programu TV-BBC Kocham lata 70. (I Love The 70s, 2000).

Na ekranie sportretowała ją Charlize Theron w biograficznym dramacie Życie i śmierć Petera Sellersa (The Life and Death of Peter Sellers, 2004).

Życie prywatne

Była dwukrotnie mężatką; z Peterem Sellersem (od 19 lutego 1964 do 18 grudnia 1968), z którym ma córkę Victorię (ur. 20 stycznia 1965); i perkusistą popularnego w latach 80. zespołu rockowego The Stray Cats – Slimem Jamesem Phantomem (od 20 marca 1984 do 1992), z którym ma syna T. J. McDonnella (ur. 1988). Romansowała z piosenkarzem rockowym Rodem Stewartem (1975-1977). Jest matką Nikolaja Adlera (ur. 1973), którego ojcem jest producent muzyczny i menadżer Lou Adler (ur. 1933).

Szwecja, Królestwo Szwecji (Sverige, Konungariket Sverige) – państwo w Europie Północnej, zaliczane do państw skandynawskich. Szwecja jest członkiem Unii Europejskiej od 1995 roku. Graniczy z Norwegią, Finlandią i Danią.

Rock (ang. skała, kołysać się) – ogólna nazwa całego szeregu stylów muzycznych, wywodzących się z rock and rolla oraz rhythm and bluesa i bluesa. Sama nazwa "rock" jest właściwie skrótem od "rock and roll", choć można uznawać owe 2 pojęcia za odmienne od siebie gatunki muzyczne. Wszystkie style rockowe charakteryzują się brzmieniem opartym na różnego rodzaju gitarach (zwykle elektrycznych, elektrycznych basowych) i perkusji, z wyraźnie zarysowanym rytmem i śpiewem, wywodzącym się z bluesa oraz sposobem wolnej improwizacji w trakcie grania utworów, wywodzącym się z jazzu. Ważną cechą muzyki rockowej, nieobecną w muzyce poważnej jest zespołowość. Muzyka tworzona zespołowo, trudna do odtworzenia, gdy nie jest grana przez oryginalny zespół (zob. tribute band), jest też często zespołowo komponowana. Niekiedy w sposób dynamiczny, kiedy to zainicjowany motyw muzyczny w serii jamów przetwarzany jest w utwór, który w swej końcowej fazie rzadko przypomina swą wyjściową formę. W muzyce rockowej, podobnie jak w jazzie kompozytor i wykonawca to najczęściej ta sama osoba lub grupa osób, a komponowanie i wykonywanie muzyki są często jednym procesem.