|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Ruiny zamku w Ojcowie (woj. małopolskie) należącego przez pewien czas do Jana Mężyka - szlachcica, który przetłumaczył królowi Jagielle z niemieckiego słynne przemówienie posłów krzyżackich, przynoszących dwa nagie miecze pod Grunwaldem w ... 19 kwietnia ruiny Zamku Krzyżackiego w Toruniu zmienią się w aktywny układ pokarmowy człowieka. Poszczególne etapy procesu trawienia zobrazują zaproszeni artyści i aktorzy, m.in. jazzman Michał Urbaniak, L.U.C. i Mariusz Lubomski. Widowisko "Instytut B61 - Endoskopia" o... W Australii Zachodniej odkryto diamenty sprzed czterech miliardów lat. Dzięki Temu odkryciu poszerzy się wiedza współczesnej nauki na temat wczesnego kształtowania się skorupy ziemskiej.
Diamenty z tak odległej... W latach 90. średni wiek, w którym kobiety rodziły pierwsze dziecko wynosił 20-24 lata. Ostatnie dane GUS (Rocznika Demograficznego 2009 GUS) pokazują, że najwięcej urodzeń w 2008 r. było wśród kobiet w wieku 25-29 lat - 151 894 żywe urodzenia. Znacznie więce... Pierwszy spektakl ,,Światło i Dźwięk" w Muzeum Zamkowym w Malborku odbył się 1 lipca 1980 roku. Początkowo widowiska odbywały się tylko podczas dwóch letnich miesięcy, ale ze względu na wielkie zainteresowanie przedłużono sezon, który trwa obecnie od połowy kwietnia do połowy ...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Broń odprzodowaCzy wiesz że...? Zamek skałkowy typu hiszpańskiego zwany również miquelet (hiszp. "milicjant") - odmiana zamka skałkowego, rozpowszechnionego w krajach śródziemnomorskich. Był kolejnym etapem ewolucji zamka niderlandzkiego. Hakownica to jedna z najstarszych typów ręcznej broni palnej. Powstała przed rokiem 1400 jako udoskonalenie prymitywnej rusznicy. Często zaliczana jest do najlżejszego typu dawnej artylerii. Ładunek miotający – ściśle określona ilość wybuchowego materiału miotającego (np. prochu czarnego lub prochu bezdymnego), wykorzystana do oddania strzału (miotania pocisku) z broni palnej. Podczas spalania ładunku miotającego w przewodzie lufy powstają gazy prochowe, których ciśnienie powoduje ruch pocisku wzdłuż osi lufy. Ładunek miotający umieszczony jest w łusce naboju, lub bezpośrednio w komorze nabojowej w woreczkach z tkaniny lub w postaci wyprasek. 
 Broń odprzodowa – broń palna ładowana od strony wylotu lufy (od przodu). Była pierwszym rodzajem broni palnej, używanym od XIII do XIX w., obejmującym zarówno działa jak i broń strzelecką. Od połowy XIX w. była wypierana przez broń odtylcową. Obecnie broń odprzodową stanowią jedynie moździerze i niektóre typy granatników. Panewka - część dawnej broni palnej - zagłębienie w górnej części lufy, później "półka" umieszczona z boku lufy, połączona z zapałem (otworem prowadzącym do lufy). Na panewkę sypano proch, który po zapaleniu przenosił ogień przez zapał do ładunku miotającego w lufie, powodując odpalenie.
Zamek skałkowy to zamek ręcznej broni palnej odprzodowej, potocznie nazywanej flintą, od ang. flint – krzemień, w którym zapalenie prochu na panewce następuje od iskier powstałych przy uderzeniu skałki (krzemienia) zamocowanej w szczękach kurka o krzesiwo (płytkę metalową) przymocowane z prawej strony broni. Po naciśnięciu spustu broni, kurek ze skałką opadał na krzesiwo. Iskry padały na panewkę z prochem zapalając go. Płomień z panewki poprzez otwór zapałowy z boku lufy dostawał się do komory powodując zapłon ładunku prochowego. Zamek skałkowy wynaleziony został ok. 1570 roku, a rozpowszechnił w drugiej połowie XVII w., wypierając wcześniej stosowane zamki lontowe i kołowe. Zastąpienie pirytu stosowanego w zamku kołowym krzemieniem pozwoliło na uproszczenie i potanienie konstrukcji, a przy tym znaczne uproszczenie obsługi broni. Zamek skałkowy stosowany był powszechnie od końca XVII do połowy XIX. Zastąpiono go zamkiem kapiszonowym, a następnie bronią odtylcową. Załadowanie broni odprzodowej było czasochłonne – wymagało najpierw wsypania prochu do lufy, następnie umieszczenia tam przybitki i ołowianej kuli lub pocisku, ewentualnie jeszcze uszczelnienia kuli w lufie za pomocą flejtucha. W celu przyspieszenia ładowania zaczęto stosować papierowe patrony, które wypierały prochownice. Czynności te wykonywane były od wylotu lufy, przy użyciu stempla (pobojczyka). W zależności od typu broni należało jeszcze podsypać prochu na panewkę umieszczoną z tyłu lufy lub nałożyć kapiszon na kominek. Odpalenie następowało przez zbicie kapiszonu lub zapalenie prochu na panewce, który poprzez zapał powodował odpalenie ładunku miotającego w lufie i wystrzelenie pocisku. Stempel także stępel (arch.); inaczej pobojczyk. W historycznej broni odprzodowej - długi pręt (drewniany, metalowy - od 1730 w pruskiej piechocie, potem również w innych armiach) służył do ubijania prochu z ładunku i pocisku w lufie podczas ładowania broni. Używany także jako wycior do czyszczenia broni lub w połączeniu z grajcarem - także do rozładowania broni w przypadku niewypału. Zwykle mocowany pod lufą.
Polska, oficjalnie Rzeczpospolita Polska – państwo położone w Europie Środkowej nad Morzem Bałtyckim. Graniczy z Niemcami (na zachodzie), Czechami i Słowacją (na południu), Ukrainą i Białorusią (na wschodzie), na północnym wschodzie z Litwą oraz na północy z Rosją (obwód kaliningradzki). Ponadto polska granica wyłącznej strefy ekonomicznej na Bałtyku graniczy ze strefami Danii i Szwecji. W broni strzeleckiej od XV w. zaczęto automatyzować czynność odpalenia, wprowadzając różne typy zamków (w kolejności): Od 1 stycznia 2004 na posiadanie działających replik historycznych broni odprzodowych sprzed roku 1850 ładowanych czarnym prochem w Rzeczypospolitej Polskiej nie jest wymagane osobne zezwolenie. Falkon, falkona - dawne działo odprzodowe o długiej lufie (28-40 kalibrów) - rodzaj kolubryny, nazywany też ćwierćkolubryną, strzelający kulami o wagomiarze 5 - 9 funtów. Kaliber w milimetrach wynosił około 95 mm. Używane w XVI i XVII wieku jako działo lądowe lub okrętowe. Spotykano także polską nazwę działa "sokół", będącą tłumaczeniem nazwy łacińskiej.
Zamek kołowy (zamek krzosowy) – zamek ręcznej broni palnej odprzodowej, w którym zapalenie prochu następuje od iskier powstałych przez pocieranie obracającego się karbowanego koła o piryt zamocowany w szczękach kurka. Przed odpaleniem należało nakręcić sprężynę koła za pomocą klucza. Naciśnięcie spustu broni zwalniało sprężynę i powodowało obrót koła. Iskry padające na panewkę wywoływały zapalenie się podsypanego tam prochu, a następnie poprzez zapał, odpalenie prochu w lufie. Niektóre typy broni odprzodowej
Czy wiesz że...? beta Broń strzelecka jest to broń palna przystosowana do amunicji strzeleckiej, której kaliber nie przekracza na ogół (z wyjątkiem wyspecjalizowanych środków np. granatników, rusznic przeciwpancernych) 20 mm. Do broni strzeleckiej zaliczamy także granaty ręczne.
Przybitka – w broni czarnoprochowej ładowanej odprzodowo element wciskany do lufy, oddzielający ładunek prochowy od kuli, zapobiegają bezpośredniemu oddziaływaniu płomienia palącego się w trakcie strzału ładunku prochowego na ołowiany pocisk, zapobiegając nadtopieniu pocisku i zaołowieniu lufy. Ubijanie ładunku z przybitką przy użyciu stempla (pobojczyka) zagęszczało ładunek prochowy i zwiększała jego siłę wybuchu. Przybitki wykonywano z różnych materiałów, np. kawałków tkaniny, papieru (na przykład używano do tego tutek papierowych w których był odmierzony ładunek prochu) lub w postaci krążków o średnicy zbliżonej do kalibru lufy, wyciętych z filcu, grubej tektury lub podobnych materiałów. Kształt i jakość materiału z którego wykonywano przybitki miała wpływ na celność oddanego strzału.
Falkonet - małe działko, rodzaj broni odprzodowej z XVI i XVII wieku, umieszczane na burcie okrętu bądź na kasztelu (zazwyczaj na ruchomej, widlastej podstawie); stosowane głównie w czasie abordażu. Na lądzie jako działko polowe piechoty lub w małych zameczkach. Był to rodzaj kolubryny (tzw. oktawa kolubryna), strzelającej kulami o wagomiarze 1-3 funtów (kaliber 55 - 70 mm). Działko to w Polsce często było zwane sokolikiem lub śmigownicą.
Lufa – zasadnicza część broni palnej, umożliwiająca nadanie pociskowi jednocześnie ruchu postępowego i obrotowego (lufy gwintowane) lub tylko postępowego (lufy gładkościenne) w odpowiednim kierunku.
Zamek skałkowy typu francuskiego znany też jako zamek bateryjny – w literaturze zachodniej, zwany zamkiem skałkowym właściwym. Od swoich poprzedników, różnił się tym, iż pokrywa panewki i krzesiwo zostały połączone w jedną "baterię", tworząc kształt przypominający literę "L". Całość była obrotowo osadzona na trzpieniu - opadający kurek uderzał w krzesiwo, i odrzucał je naprzód, odsłaniając podsypkę na panewce. Taki typ konstrukcji, był znacznie mniej zawodny niż zamek niderlandzki (snaphans lub snaphance) czy zamek hiszpański (miquelet), przez co stał się standardem. Prawie wszystkie europejskie i wszystkie północno amerykańskie muszkiety , karabiny i pistolety z drugiej połowy XVIII i pierwszej połowy XIX wieku były wyposażone w ten typ zamka.
Broń palna - broń miotająca pociski energią gazów powstałych ze spalania ładunku miotającego. W zależności od rodzaju zastosowanego układu miotającego, dzieli się ona na broń lufową i broń rakietową.
Półhak to pierwsza, obok petrynału, broń palna stworzona na potrzeby jazdy. Pochodzi od hakownicy z "obciętą" lufą, i prawdopodobnie pierwsze półhaki powstały jako obrzyny hakownic z zamkiem kołowym. Jego główną zaletą jest niewielki ciężar i poręczność. Służy do prowadzenia ognia z bliskiej odległości. Zamek lontowy albo kołowy, ten ostatni w zdecydowanej większości egzemplarzy. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
