Herb książąt Brunszwiku i Lüneburga

Brunszwik-Lüneburg (niem. Herzogtum Braunschweig-Lüneburg) był państwem wchodzącym w skład Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego.

Jak sama nazwa wskazuje głównymi miastami państwa były Brunszwik i Lüneburg. Pierwszy król Anglii z domu hanowerskiego był jednocześnie księciem Brunszwiku-Lüneburga i elektorem Cesarstwa, gdy angielski parlament umieścił jego matkę na liście następców angielskiego tronu po królowej Annie (Act of Settlement). Jego syn oraz wielki wnuk utrzymali pozycję elektora Rzeszy aż do czasów napoleońskich, kiedy to Hanower dostał się pod okupację. Po upadku Napoleona Jerzy III odzyskał swoje dziedzictwo i w wyniku decyzji podjętych podczas kongresu wiedeńskiego został królem Hanoweru.

Księstwo Brunszwiku-Lüneburga

Państwo powstało w końcu XII wieku na bazie pierwszego państwa saskiego istniejącego na obszarze obecnej Dolnej Saksonii, które uległo podziałowi po śmierci jego ostatniego władcy Henryka Lwa. Henryk Lew jako książę saski został zdetronizowany przez cesarza w 1180 roku, jednak zachował wiele terytoriów w Dolnej Saksonii, które odziedziczyły po nim jego dzieci jako książęta Brunszwiku-Lüneburga.

Pierwszym księciem Brunszwiku-Lüneburga był Otton I, który panował od roku 1235. Po śmierci Ottona w 1252 władzę nad księstwem wspólnie sprawowali jego synowie - Albert I i Jan. Po 1267 roku obaj bracia zdecydowali się podzielić księstwo między siebie. Pierwsza część z centrum w Lüneburgu przypadła Janowi, a druga z centrum w Wolfenbüttel Albertowi (ta druga część wkrótce podzieliła się na znaczną ilość drobnych państewek). Obie części rządzone były przez członków rodu Welfów, którzy utrzymywali ze sobą bliskie stosunki. Ośrodki władzy przesunęły się stopniowo z Brunszwiku i Lüneburga do Celle i Wolfenbüttel.

Pomimo wielu różnych podziałów, część z nich miała charakter jedynie dynastyczny, a powstałe tym sposobem obszary nie były uznawane za państwa Rzeszy. Lista reprezentantów sejmu Rzeszy z 1792 wymienia tylko 4 obszary Brunszwiku-Lüneburga: Calenberg, Grubenhagen, Lüneburg-Celle i Wolfenbüttel.

W 1705 istniało tylko dwóch książąt Brunszwiku-Lüneburga - jeden władający w Calenbergu i Celle oraz w mniejszych posiadłościach, a także drugi, rządzący w Wolfenbüttel. W 1701 roku książę Brunszwiku-Lüneburga znalazł się w gronie następców tronu angielskiego, co później zostało potwierdzone w 1707 roku w akcie unii angielsko-szkockiej. Doprowadziło to 20 października 1714 roku do unii personalnej między Hanowerem (nieoficjalna jeszcze wtedy nazwa państwa obejmującego Calenberg, Celle i inne posiadłości) a Wielką Brytanią. W 1806 roku zakończyło swoje istnienie Święte Cesarstwo Rzymskie Narodu Niemieckiego, toteż kończący wojny napoleońskie kongres wiedeński utworzył Królestwo Hanoweru. Po kongresie wiedeńskim Wolfenbüttel istniał jako księstwo Brunszwiku