|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Unikalne freski z III wieku odkryte w ruinach starożytnej Apamei w zachodniej Syrii zostały zdjęte wraz z podłożem i są naprawiane i konserwowane przez zespół polskich ekspertów - informuje serwis internetowy Global Arab Network. Jak poinformował Abdelkader Ferzat, dyrekt... Nowe badania sugerują, że HIV (wirus zespołu nabytego braku odporności) zaczął rozprzestrzeniać się wśród ludzi na początku XX wieku, stymulowany przez szybki rozwój nowych miast i związane z tym nasilenie się nieodpowiedzialnych z... Ciągły wzrost zachorowalności na choroby alergiczne sprawia, że stają się one epidemią XXI w. Wyzwań dla nauki w tym obszarze z pewnością nie brakuje. Astma, pomimo olbrzymiego postępu w jej leczeniu, pozostaje nieuleczalna. Ale... Nowoczesne luminofory – czyli związki chemiczne o właściwościach luminescencyjnych – opracowują naukowcy z Instytutu Niskich Temperatur i Badań Strukturalnych PAN we Wrocławiu we współpracy z Wydziałem Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego... Różańce, medaliki, fragmenty szat, w jakich pochowano zmarłych - te i wiele innych przedmiotów, związanych z gdańską kulturą funeralną, zostanie zaprezentowanych na wystawie w Muzeum Archeologicznym w Gdańsku (MAG), która będzie otwarta 27 październ...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 ButōCzy wiesz że...? Język japoński (日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach. Ekspresjonizm – terminu tego po raz pierwszy użył dla oznaczenia swojej sztuki francuski malarz J. A. Hervè w 1901 roku nadając tę nazwę cyklowi swoich obrazów wystawionych w Salonie Niezależnych. Kierunek w sztuce rozwinął się na dobre na początku XX w. w Niemczech, ale korzeniami sięga do eksperymentów artystycznych wielkich twórców schyłku XIX w.: Vincenta van Gogha, Edwarda Muncha, Jamesa Ensora i Paula Gauguina, których można określić jako prekursorów ekspresjonizmu. 
 Butō (jap. 舞踏 butō) jest nazwą zbiorczą określającą różne rodzaje aktywności i technik tańca, inspirowanych przez ruch Ankoku-Butō. Początki butō związane są ze sztuką japońskich artystów Tatsumiego Hijikaty i Kazuo Ōno, którzy swoją działalność rozpoczęli w latach 50. XX wieku. Butō zawiera elementy tradycyjnego teatru japońskiego, jak również wpływy europejskie, zwłaszcza ekspresjonizm. W typowym przedstawieniu butō tancerze-aktorzy występują w białym makijażu, który ukrywa i przetwarza personalne cechy poszczególnych postaci. Teatr japoński rozwijał się początkowo pod wpływem miejscowej kultury oraz wzorców czerpanych z kontynentu (gł. z Chin). Wraz z otwarciem się Japonii na świat zachodni w połowie XIX wieku mamy do czynienia z powstaniem teatru nowożytnego, tworzonego również w oparciu o tradycję teatralną Europy. W okresie poprzedzającym teatr nowożytny, tzw. klasycznym teatrze japońskim dostrzec można kilka etapów wiążących się z wykształceniem nowych form teatralnych. Każdorazowo ich powstanie łączyło się ze zmianami ekonomiczno-społecznymi, zmieniając charakter jak i kategorie twórców i odbiorców teatru.
Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
