Buzała - Polski Serwis Naukowy

Buzała na napięcie 30 V miedzianego pręta i metalowej linijki

Buzała domowej roboty w trakcie pracy.

Buzała domowej roboty po pracy.

Buzała (od buzować, gdyż jej działanie objawia się natychmiastowym bulgotaniem wody) – jest to improwizowana grzałka, wykonana najczęściej z dwóch żyletek, oddzielonych zapałkami i podłączonych przewodami do prądu. Jest ona używana głównie w więzieniach, wojsku lub w warunkach polowych, gdy nie ma innego narzędzia do zagotowania wody.

Zabezpieczenia elektryczne – aparaty elektryczne chroniące obwody elektryczne, urządzenia w nich występujące lub osoby obsługujące przed skutkami nieprawidłowego działania sieci lub urządzeń np. zwarć

Zapałki – służące do rozpalania ognia, specjalnie w tym celu przygotowane patyczki z drewna (rzadziej – pasków tektury), dodatkowo nasączone w całości lub części substancją ułatwiającą spalanie i na jednym końcu pokryte masą ulegającą zapłonowi wskutek tarcia; końcówka taka nazywana jest główką (lub łebkiem) zapałki.

Działanie

Po włożeniu tego urządzenia do naczynia z wodą i podłączeniu do prądu elektrycznego, następuje przepływ prądu między żyletkami przez wodę. Ponieważ woda stawia pewien opór, przepływający prąd powoduje jej rozgrzanie. Jest to typowy przykład nagrzewania elektrodowego, w którym ciepło wydziela się w cieczy przewodzącej (roztwory wodne, roztopione sole metali, roztopione szkło) pod wpływem przepływu prądu między elektrodami zanurzonymi w tej cieczy lub mającymi z tą cieczą bezpośredni kontakt. Jest to nagrzewanie bezpośrednie (ciepło wydziela się bezpośrednio w ośrodku, który chce się nagrzać).

Porażenie prądem elektrycznym - efekt powstający w wyniku przepływu znacznego prądu elektrycznego przez tkanki organizmów żywych - ludzi i zwierząt.

Oczywiście buzała nie będzie działała w powietrzu czy też wodzie destylowanej, jak to ma miejsce z tradycyjną grzałką, gdyż powietrze stawia zbyt duży opór; natomiast woda destylowana posiada za mało jonów, które byłyby zdolne przenosić elektrony.

Zalety

bardzo szybki czas zagotowania wody

składa się z powszechnie dostępnych elementów

łatwość w budowie

działa w każdym miejscu wyposażonym w sieć elektryczną

Wady

nieodpowiednio dobrana odległość między żyletkami jak też zastosowanie wody zawierającej dużo związków żelaza może spowodować zadziałanie zabezpieczeń elektrycznych, gdyż płynący prąd może osiągnąć natężenie powyżej 10A

podczas konstrukcji łatwo o głębokie i bolesne skaleczenie

istnieje duże ryzyko porażenia prądem przy nieumiejętnej obsłudze: dotknięcie gotującej się tą metodą wody może spowodować porażenie prądem elektrycznym

woda zagotowana tą metodą jest stosunkowo niesmaczna, gdyż podczas procesu gotowania następuje elektroliza wody i utlenianie elektrod, co za tym idzie do roztworu wprowadzane są jony żelaza, a w przypadku stosowania stali nierdzewnej również jony dodatków stosowanych do produkcji stali nierdzewnej (chromu, niklu, bądź wanadu)

Inspiracje

Radziecka Kofewarka.

Na takiej samej zasadzie jak buzała działało radzieckie urządzenie do gotowania wody o nazwie kofewarka. Miała postać plastikowego kubeczka z wieczkiem. W dno naczynia wbudowane były elektrody połączone z kablem sieciowym. Były one nakryte plastikową płytką, zapobiegającą porażeniu prądem w przypadku zaparzania kawy lub herbaty przy włączonym urządzeniu (poprzez łyżeczkę). Jednak w przypadku zbytniego spadku oporu między elektrodami (zupa błyskawiczna, sól) następowało przebicie.

Próby zagotowania herbaty kończą się osłabieniem zdolności grzewczych. Gotowanie innych płynów może nieodwracalnie zniszczyć kofiwarkę, ponieważ jej demontaż w celu wyczyszczenia jest niemożliwy bez uszkodzenia.

Urządzenie było dostępne w Polsce w tzw. wolnym handlu na przełomie lat 80. i 90.