|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Polscy miłośnicy astronomii przyłączyli się do europejskiej kampanii, organizowanej przez włoskie obserwatorium Merate - 13 lutego mają zarejestrować tranzyt odkrytej niecałe 3 lata temu supermasywnej planety pozasłonecznej XO-3b.
Jest to jedna z pilotażowych a... Europejczycy wspierają wysiłki na rzecz zapewnienia swobodnego dostępu do danych naukowych i możliwości badawczych za pośrednictwem wirtualnej społeczności. Najnowszym przedsięwzięciem mającym zapewnić postęp w tym zakresie jest projekt GLORIA (G... Październik przyniesie miłośnikom astronomii sporą liczbę atrakcji, m.in. dwa duże roje meteorów, opozycję Jowisza, a także kilka jasnych planetoid i komet. Jesienią dni są coraz krótsze. 1 października w Warszawie, Słońce wzejdzie o godz. 6.36, a zachod... Prelekcja pokazująca, jak za pomocą przeglądarki internetowej można wykonywać obserwacje astronomiczne odbędzie się 27 lutego w Centrum Astronomicznym im. Mikołaja Kopernika PAN (CAMK PAN)."W dobie nieograniczonego dostępu do internetu alternatywą dla obser... W piątek, 22 stycznia, w Obserwatorium Astronomicznym Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu odbył się wykład dr Wojciecha Borczyka "Obserwacje astronomiczne wczoraj i dziś". Była to pierwsza odsłona tegorocznego cyklu popularnonaukowych wykładów w...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 COROT-7Czy wiesz że...? Układ współrzędnych astronomicznych – sferyczny układ współrzędnych stosowanym w astronomii. Umożliwia on jednoznaczne określenie położenia jakiegoś obiektu na sferze niebieskiej przez podanie jego współrzędnych. Zdefiniowanie układu sprowadza się do ustalenia podstawowego koła wielkiego oraz ustalenia punktu na tym kole, od którego liczy się pierwszą współrzędną. Oś układu (tj. prosta prostopadła do koła podstawowego) przecina sferę niebieską w punktach nazwanych biegunami, natomiast południk przechodzący przez punkt początkowy jest nazwany południkiem początkowym. COROT-7 b – planeta pozasłoneczna typu superziemia odkryta w 2009, położona w gwiazdozbiorze Jednorożca i odległa o ok. 490 lat świetlnych od Ziemi. Obiega ona pomarańczową gwiazdę COROT-7, młodszą i nieco chłodniejszą od naszego Słońca. Jest to pierwsza tego typu planeta odkryta metodą obserwacji tranzytu. Gwiazda – kuliste ciało niebieskie stanowiące skupisko powiązanej grawitacyjnie materii w stanie plazmy. Najbliższa Ziemi gwiazda, Słońce, jest źródłem większości energii na Ziemi. Inne gwiazdy można obserwować na nocnym niebie, gdyż wtedy nie przyćmiewa ich Słońce. Najlepiej widocznym na sferze niebieskiej gwiazdom od dawna nadawano różne nazwy, łączono je także w gwiazdozbiory. Astronomowie pogrupowali gwiazdy oraz inne ciała niebieskie w katalogi astronomiczne, które zapewniają ujednolicone nazewnictwo tych obiektów. Współrzędne: COROT-7 – gwiazda należąca do ciągu głównego, położona w gwiazdozbiorze Jednorożca, nieco mniejsza i chłodniejsza od Słońca, odległa od Układu Słonecznego o około 490 lat świetlnych. W roku 2009 odkryto metodą obserwacji tranzytu krążące wokół gwiazdy dwie planety typu superziemia: COROT-7 b i COROT-7 c. PrzypisyBibliografiaA. Léger, D. Rouan, J. Schneider, P. Barge, M. Fridlund, B. Samuel, M. Ollivier, E. Guenther, M. Deleuil, H.J. Deeg, M. Auvergne, R. Alonso, S. Aigrain, A. Alapini, J.M. Almenara, A. Baglin, M. Barbieri, H. Bruntt, P. Bordé, F. Bouchy, J. Cabrera,, C. Catala, L. Carone, S. Carpano, Sz. Csizmadia, R. Dvorak, A. Erikson, S. Ferraz-Mello, B. Foing, F. Fressin, D. Gandolfi, M. Gillon, Ph. Gondoin, O. Grasset, T. Guillot, A. Hatzes, G. Hébrard, L. Jorda, H. Lammer, A. Llebaria, B. Loeillet,, M. Mayor, M., T. Mazeh, C. Moutou, M. Pätzold, F. Pont, D. Queloz, H Rauer,, S. Renner, R. Samadi, A. Shporer, Ch. Sotin, B. Tingley, G. Wuchterl, Adda M., Agogu P., Appourchaux T., Ballans H.,, Baron P., Beaufort T., Bellenger R., Berlin R., Bernardi P., Blouin D., Baudin F., Bodin P., Boisnard L., Boit L., Bonneau F., Borzeix S., Briet R., Buey J.-T., Butler B., Cailleau D., Cautain R., Chabaud P.-Y., Chaintreuil S., Chiavassa F., Costes V., Cuna Parrho V., De Oliveira Fialho F., Decaudin M., Defise J.-M., Djalal S., Epstein G., Exil G.-E., Faur C., Fenouillet T., Gaboriaud A., Gallic A., Gamet P., Gavalda P., Grolleau E., Gruneisen R., Gueguen L., Guis V., Guivarc’h V., Guterman P., Hallouard D., Hasiba J., Heuripeau F., Huntzinger G., Hustaix H., Imad C., Imbert C., Johlander B., Jouret M., Journoud P., Karioty F., Kerjean L., Lafaille V., Lafond L., Lam-Trong T., Landiech P., Lapeyrere V., Larqu T., Larqu T., Laudet P., Lautier N., Lecann H., Lefevre L., Leruyet B., Levacher P., Magnan A., Mazy E., Mertens F., Mesnager J-M, Meunier J.-C., Michel J.-P., Monjoin W., Naudet D., Nguyen-Kim K., Orcesi J-L., Ottacher H., Perez R., Peter G., Plasson P., Plesseria J.-Y., Pontet B., Pradines A., Quentin C., Reynaud J.-L., Rolland G., Rollenhagen F., Romagnan R., Russ N., Schmidt R., Schwartz N., Sebbag I., Sedes G., Smit H., Steller M.B., Sunter W., Surace C., Tello M., Tiphéne D., Toulouse P., Ulmer B., Vandermarcq O., Vergnault E., Vuillemin A., and Zanatta P.. Transiting exoplanets from the CoRoT space mission VIII. CoRoT-7b: the first Super-Earth with measured radius. „Astronomy and Astrophysics”, 2009. Układ Słoneczny – , pięć planet karłowatych i miliardy małych ciał Układu Słonecznego, do których zalicza się planetoidy, obiekty pasa Kuipera, komety, meteoroidy i pył okołoplanetarny.
Słońce (łac. Sol) – gwiazda centralna Układu Słonecznego, wokół której krąży Ziemia, inne planety oraz mniejsze ciała niebieskie. Słońce to najjaśniejszy obiekt na niebie i główne źródło energii docierającej do Ziemi.
Linki zewnętrzne
Czy wiesz że...? beta Ciąg główny na diagramie Hertzsprunga-Russella przedstawia krzywą wzdłuż której zgrupowana jest większość gwiazd z okolic Słońca. Gwiazdy na niej położone nazywa się gwiazdami ciągu głównego lub karłami. Najzimniejsze karły to czerwone karły.
Superziemia (ang. Super-Earth) – skalista planeta pozasłoneczna o masie większej od masy Ziemi. W zależności od definicji, masa tego typu planety może wahać się od 1 do 10[1], lub 5 do 10[2] mas Ziemi. Oznaczenie "superziemia" nie oznacza, że na powierzchni planety panują warunki zbliżone do ziemskich, definicja dotyczy tylko typu planety (skalista) i masy (większej od masy Ziemi).
Jednorożec (łac. Monoceros, dop. Monocerotis, skrót Mon) – słabo widoczna konstelacja nieba południowego. Znajduje się bardzo blisko równika niebieskiego i dzięki temu może być obserwowana na szerokości geograficznej Polski w miesiącach zimowych. Ten stosunkowo nowy gwiazdozbiór, wprowadzony na niebo dopiero w XVII stuleciu, składa się ze słabych gwiazd. Znajdziemy go w Drodze Mlecznej między Syriuszem a Procjonem. Znajduje się w nim kilka otwartych gromad gwiazd. Takie nieregularne skupienia nazywamy także gromadami galaktycznymi, ponieważ występują w pasie Drogi Mlecznej. Liczą one od kilkudziesięciu do tysiąca gwiazd, a ich wiek wynosi najczęściej kilka milionów lat.
Rok świetlny (ang. light year) to miara odległości stosowana w astronomii. Jest to odległość jaką pokonuje światło w próżni w ciągu jednego roku. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
