Camunni - Polski Serwis Naukowy

Mapa augustiańskiego podziału Italii, na którym wyróżnieni są Kamunowie

Kamunowie (łac. Camunni, gr. Καμοῦνοι) – alpejskie plemię zamieszkujące dolinę rzeki Ollius (dziś Oglio), od środkowego łańcucha Alp Retyckich po brzegi Lacus Sebinus (dziś Jezioro Iseo). Dolina, która wciąż nosi nazwę Val Camonica, jest jedną z najrozciąglejszych po włoskiej stronie Alp – mając ponad 100 km długości. Według Pliniusza Starszego, Kamunowie byli plemieniem euganejskim, z kolei Strabon wymienia ich wśród szczepów retyckich.

Język grecki albo greka — język indoeuropejski z grupy helleńskiej, w starożytności ważny język basenu Morza Śródziemnego. W cywilizacji Zachodu zaadaptowany obok łaciny jako język terminologii naukowej, wywarł wpływ na wszystkie współczesne języki europejskie, a także część pozaeuropejskich i starożytnych. Od X wieku p.n.e. zapisywany jest alfabetem greckim. Obecnie, jako język nowogrecki, pełni funkcję języka urzędowego w Grecji i Cyprze. Jest też jednym z języków oficjalnych Unii Europejskiej. Po grecku mówi współcześnie około 15 milionów ludzi.

Galia Przedalpejska (łac. Gallia Cisalpina – Galia po tej stronie Alp) – część Galii leżąca na południe od Alp. Jej tereny zamieszkiwali Galowie, którzy wdarli się tam w VII w. p.n.e., zagrażając m.in. młodemu Rzymowi (legenda o gęsiach kapitolińskich).

Nazwa Kamunów pojawia się wśród plemion alpejskich, podbitych przez cesarza Augusta, a następnie przypisanych miastom sąsiedniej Galii Przedalpejskiej. W późniejszym czasie Kamunowie stworzyli odrębną wspólnotę, o czym wzmianki można znaleźć w inskrypcjach "Res Publica Camunnorum". W jeszcze późniejszych podziałach administracyjnych znaleźli się w Regio X Venetia et Histria.

Alpy (fr. Alpes, niem. Alpen, wł. Alpi, słoweń. Alpe) – najwyższy łańcuch górski Europy, ciągnący się łukiem od wybrzeża Morza Śródziemnego po dolinę Dunaju w okolicach Wiednia. Łańcuch ma długość około 1200 km, szerokość od 150 do 250 km i zajmuje powierzchnię około 220 tys. km².

Język kamunicki – wymarły język, używany w starożytności w dolinie Val Camonica (północne Włochy) i okolicach, przez – wymienione w źródłach greckich i rzymskich – plemię Camunni. Zaświadczony przez ok. 200 krótkich inskrypcji, spisanych na kamieniach, za pomocą odmiany pisma etruskiego – tzw. alfabetu z Sondrio. Znaleziska datowane są na II poł. I tysiąclecia p.n.e. Wymarł najprawdopodobniej ok. I w p.n.e., wskutek ekspansji łaciny.

Zobacz też

język kamunicki