Carey Hannah Mulligan (ur. 28 maja 1985 w Londynie) – brytyjska aktorka filmowa, telewizyjna i teatralna.

Na dużym ekranie debiutowała rolą Kitty Bennet w Dumie i uprzedzeniu (2005). Następnie wystąpiła w kilku brytyjskich serialach i filmach telewizyjnych. W 2008 roku zadebiutowała na Broadwayu w Mewie Antoniego Czechowa.

W 2009 roku zdobyła powszechne uznanie dzięki głównej roli Jenny w filmie Była sobie dziewczyna, za którą otrzymała nagrodę BAFTY dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej, a także nominacje do Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej oraz Złotego Globu dla najlepszej aktorki w filmie dramatycznym. Po tej przełomowej roli wystąpiła m.in. w Najlepszym (2009), Wall Street: Pieniądz nie śpi, Nie opuszczaj mnie (2010), Drive i Wstyd (2011).

Wczesne lata

Mulligan urodziła się 28 maja 1985 roku w Westminsterze, dzielnicy Londynu Wewnętrznego. Jej ojciec, Stephen, pochodzi z Liverpoolu, a matka, Nano (z domu Booth), wykładowczyni uniwersytecka, z Llandeilo w zachodniej Walii. Jej pradziadek ze strony ojca wyemigrował z Irlandii. Ma jednego, starszego brata Owaina. W wieku 3 lat wraz z rodziną przeprowadziła się z Londynu do Hanoweru, a później do Düsseldorfu, gdzie jej ojciec objął posadę dyrektora europejskiej filii międzynarodowej sieci hoteli InterContinental. Ze względu na pracę ojca, jej rodzina przez 8 lat mieszkała w drogich hotelach. Jak sama stwierdziła, w dzieciństwie była „trochę nieśmiała”, a do piętnastego roku życia była chłopczycą. Przyznała się także do tego, że była „nieco zasadnicza” oraz do czternastego roku życia bardzo dużą wagę przykładała do nauki, ale później głębiej zainteresowała się aktorstwem.

Jej zainteresowanie aktorstwem rozpoczęło się, gdy miała 6 lat, od obejrzenia próby szkolnego przedstawienia musicalu Król i ja. „[Mój brat] był na scenie, a ja oglądałam. I zaczęłam płakać, bo byłam zbyt młoda by wystąpić na scenie, ale oni powiedzieli: Zgoda, możesz zagrać, bo jesteś młodszą siostrą Owaina. I zagrałam. Od tej pory wiedziałam, że zawsze chciałam to robić”. Po powrocie do Wielkiej Brytanii w 1996 roku uczyła się w katolickiej szkole żeńskiej z internatem (Woldingham School), gdzie brała udział w wielu tamtejszych przedstawieniach. Od czternastego roku życia matka zabierała ją na sztuki wystawiane na Broadwayu, które rozwinęły jej zainteresowanie teatrem. Mając 16 lat wysłała list do Kennetha Branagha, w którym poprosiła go o zostanie jej mentorem. Odpowiedź napisana przez siostrę Branagha, Joyce, była odmowna, ale zawierała równocześnie zachętę do wybrania zawodu aktorki. Mulligan do dziś przechowuje ten list.

Zanim zaczęła grać zawodowo, w wieku 17 lat, w tajemnicy przed rodzicami składała wnioski o przyjęcie do trzech akademii teatralnych, lecz wszystkie zostały odrzucone. Po niezdaniu kolejnego przesłuchania, Mulligan zakwestionowała swoją przyszłość jako aktorki i przeszła, jak sama określiła, przez „skomplikowany okres”. Oprócz tego, jej rodzice nalegali, aby zrezygnowała z kariery w przemyśle rozrywkowym i rozpoczęła studia, najlepiej na University of Reading. Po ukończeniu nauki w Woldingham School w 2003 roku krótko pracowała jako pomocnica sprzątaczki i goniec w studiu filmowym podczas powstawania Kupca weneckiego. W wieku 18 lat została barmanką w lokalnym pubie. Jak stwierdziła później, negatywne doświadczenia z tego okresu miały na nią pozytywny wpływ, ponieważ uświadomiły jej, jak bardzo chce grać. W 2009 roku powiedziała, że podczas kręcenia zdjęć do Wall Street: Pieniądz nie śpi rozważała możliwość wstąpienia do szkoły aktorskiej, najprawdopodobniej do Juilliard School, ale ostatecznie nie podjęła tej decyzji. W listopadzie tego samego roku Mulligan oświadczyła, że jej babcia cierpi na chorobę Alzheimera i jeżeli kiedykolwiek pójdzie na studia, to wybierze psychologię, aby lepiej zrozumieć tę chorobę.

Kariera

2004–2010

W 2004 roku, w wieku 18 lat, rozpoczęła karierę filmową przez otrzymanie roli Kitty Bennet w Dumie i uprzedzeniu, filmowej adaptacji powieści Jane Austen. Rolę tę otrzymała dzięki pomocy dyrektorki swojej szkoły, po tym jak Mulligan napisała do niej list, w którym wyjaśniła swoją sytuację, przedstawiała zamiar nierozpoczęcia studiów i poprosiła o skontaktowanie jej z aktorem i scenarzystą Julianem Fellowesem. Po spotkaniu Fellowesa i jego żony, ta ostatnia uruchomiła swoje znajomości i umówiła ją na rozmowę kwalifikacyjną z osobą odpowiedzialną za casting, która szukała nieznanej aktorki do roli czwartej córki państwa Bennetów. Zanim film wszedł na ekrany kin, zdążyła zadebiutować w teatrze, w sztuce Forty Winks wystawianej w Royal Court Theatre. W 2005 roku wystąpiła w wielokrotnie nagradzanym serialu produkcji BBC pt. Samotnia, na podstawie powieści Karola Dickensa, w którym wcieliła się w rolę Ady Clary, jednej z sierot oraz na scenie londyńskiego Almeida Theatre w sztuce Chory z urojenia Moliera. W 2006 roku pojawiła się w miniserialu telewizyjnym The Amazing Mrs Pritchard oraz gościnnie w dwóch serialach ITV: Agatha Christie: Panna Marple i Trial & Retribution. W tym samym roku zagrała w filmowej adaptacji pamiętnika Blake'a Morrisona And When Did You Last See Your Father?. W 2007 roku wystąpiła w dwóch filmach telewizyjnych produkcji ITV: Opactwie Northanger i Moim synu Jacku z Danielem Radcliffe'em. Zagrała także rolę Sally Sparrow w dziesiątym odcinku trzeciej serii Doktora Who, zatytułowanym Mrugnięcie, za którą otrzymała Constellation Award.

W tym samym roku wystąpiła w londyńskim wznowieniu sztuki Mewa Antoniego Czechowa, grając postać Niny u boku Kristin Scott Thomas i Chiwetela Ejiofora. Jej występy zostały docenione przez krytyków. „The Daily Telegraph” ocenił jej grę jako „całkiem niezwykle promieniującą”, a „The Observer” jako „prawie nieznośnie wstrząsającą”. Podczas wystawiania Mewy przeszła przez zabieg usunięcia wyrostka robaczkowego. Zakładany okres rekonwalescencji wynosił od trzech do sześciu tygodni, jednak na scenę powróciła po zaledwie tygodniu, ale z powodu szwów pooperacyjnych nie mogła nosić gorsetu, który był częścią kostiumu jej postaci. W 2008 roku zadebiutowała na deskach broadwayowskiego Walter Kerr Theatre w transferze Mewy. Otrzymała nominację do Drama Desk Award, ale nagrodę tę zdobyłą Angela Lansbury. W czerwcu wystąpiła w dwóch słuchowiskach radiowych dla BBC Radio 4: Life Class i Arkadii.

Z Peterem Sarsgaardem na nowojorskiej premierze Była sobie dziewczyna, październik 2009

Następnie wystąpiła w dramacie o dorastaniu Była sobie dziewczyna (2009), w której zagrała tytułową postać Jenny Mellor. 22-letnia Mulligan wcieliła się w rolę 16-latki, która dorasta w Londynie w latach 60. Film zebrał bardzo dobre recenzje i zarobił 26 milionów dolarów przy budżecie produkcji wynoszącym 7,5 miliona. Mulligan otrzymała za swoją kreację bardzo entuzjastyczne recenzje. Zarówno Lisa Schwarzbaum z „Entertainment Weekly”, jak i Todd McCarthy z „Variety” porównali jej grę do gry Audrey Hepburn. Peter Travers z „Rolling Stone” określił jej występ jako „sensacyjny i będący przepustką do sławy”, Claudia Puig z „USA Today” określiła go jako jeden z najlepszych w 2009 roku, a Toby Young z The Times uznał, że Mulligan jest ostoją filmu. Recenzent „The Guardian”, Peter Bradshaw, podsumował, że dała „wspaniały występ”. Za swoją rolę otrzymała m.in. nagrodę BAFTY dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej oraz nominacje do Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej, Złotego Globu dla najlepszej aktorki w filmie dramatycznym i Nagrody Gildii Aktorów Filmowych dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej. Podczas Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Berlinie w 2009 roku otrzymała tytuł Shooting Star. Nominowano ją także do nagrody BAFTA dla wschodzącej gwiazdy, przyznawanej przez brytyjską publiczność.

Mulligan z resztą obsady filmu Nie opuszczaj mnie po jego pokazie na 54. Londyńskim Festiwalu Filmowym

Po sukcesie Była sobie dziewczyna wystąpiła obok Susan Sarandon w dramacie Najlepszy, w którym zagrała postać dziewczyny spodziewającej się dziecka z chłopakiem, który ginie w wypadku samochodowym. Reżyser Najlepszego stwierdziła, że udział Mulligan ogromnie pomógł filmowi. Obraz spotkał się z chłodnymi recenzjami. Ty Burr z „The Boston Globe” skrytykował go za bycie „zbyt wyczerpującym i lekko naciąganym”, ale pochlebniej wyraził się o postaci granej przez Mulligan, którą określił jako „prawdziwą, rozdzierającą serce”. Po dołączeniu do Amerykańskiej Akademii Sztuki i Wiedzy Filmowej w połowie 2010 roku, na ekranach kin pojawił się kolejny film z Mulligan – Nie opuszczaj mnie – adaptacja powieści Kazuo Ishiguro z 2005 roku, w której zagrała główną rolę oraz była narratorką. Wydano go we wrześniu 2010 roku, w tym samym czasie co inny obraz z udziałem Mulligan, Wall Street: Pieniądz nie śpi w reżyserii Olivera Stone'a. Film ten, będący sequelem Wall Street z 1987 roku, opowiada o chciwości i żądzy władzy. Kiedy po raz pierwszy spotkała się ze Stone'em w celu omówienia koncepcji przewidzianej dla niej roli Winnie Gekko, nie zgodziła się na marginalizację jej bohaterki i wymogła jej rozbudowanie, na co reżyser wyraził zgodę. Film, który był jej pierwszym zrealizowanym przez jedną z głównych wytwórni Hollywoodu, wyświetlano poza głównym konkursem podczas 63. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Cannes w 2010 roku. Gościnnie zaśpiewała w piosence „Write About Love” zespołu Belle & Sebastian, pochodzącej z albumu Belle and Sebastian Write About Love z października 2011 roku.

Od 2011

Od 13 maja do 3 czerwca 2011 roku występowała na scenie off-broadwayowskiego Atlantic Theater Company w sztuce Through a Glass, Darkly, będącej sceniczną adaptacją filmu Jak w zwierciadle Ingmara Bergmana. Zagrała w niej pierwszoplanową rolę psychicznie niestabilnej kobiety, za którą zebrała entuzjastyczne opinie krytyków. W 2011 pojawiła się w niezależnym filmie akcji Drive, w którym zagrała drugoplanową rolę samotnej matki Irene. W styczniu 2011 roku w Nowym Jorku rozpoczęło się kręcenie zdjęć do filmu Wstyd w reżyserii Steve'a McQueena, w którym zagrała drugoplanową rolę Sissy, siostry głównego bohatera granego przez Michaela Fassbendera. Oba filmy były pokazywane na 36. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Toronto, gdzie spotkały się z gorącym przyjęciem.

Nadchodzące przedsięwzięcia

W 2012 roku będzie współgospodynią gali Met Ball. Będzie także gwiazdą remake'u Wielkiego Gatsby'ego, w którym zagra rolę Daisy Buchanan u boku Leonardo DiCaprio i Tobeya Maguire'a.

Po raz kolejny spotka się z reżyserem Nicolasem Winding Refnem na planie I Walk With the Dead; zagra główną rolę żeńską w filmie braci Coen, zatytułowanym Inside Llewyn Davis oraz wystąpi w najbliższym obrazie Spike'a Jonze według scenariusza Charliego Kaufmana. Inne planowany film z jej udziałem to remake musicalu My Fair Lady z 1964 roku, w którym wcieli się w postać Elizy Dolittle, a także film science fiction Outback.