Carlo Ancelotti (ur. 10 czerwca 1959 w Reggiolo) – włoski trener piłkarski i były piłkarz.

Kariera

49-latek przeniósł się do Londynu latem 2009 roku po ośmiu sezonach spędzonych w Mediolanie, gdzie jego największymi sukcesami były dwa zwycięstwa Ligi Mistrzów i jedno Serie A.

Były gracz Milanu, Carlo Ancelotti rozpoczął karierę trenerską w Regginie , klubie położonym w pobliżu swojego miejsca urodzenia w północnych Włoszech, gdzie szybki awans zespołu do Serie A oznaczał szybki awansu jego kariery i podjęcie pracy w Parmie - pierwszym klubie Carlo jako piłkarza.

W połowie lat 1990, Parma była jedną z najlepszych włoskich drużyn i zdobyła Puchar UEFA w 1995 roku.

W swoim pierwszym sezonie jako trener na Stadio Ennio Tardini (1996/97), Ancelotti sprzedał do Chelsea Gianfranco Zolę, gdyż preferował grę innych napastnikami, Enrico Chiesa i Hernánem Crespo.

Zola przeniósł się do Chelsea, gdzie zaliczył niezapomnianą karierę, podczas gdy Parma cieszyła się z ich najlepszego w historii wyniku w lidze - drugiego miejsca, dwa punkty za mistrzem Juventusem.

W następnym sezonie wylądowali na szóstym miejscu i Ancelotti został zwolniony.

Jednak Carlo zrobił wystarczająco dużo, aby zostać zauważonym przez Juventus, który potrzebował nowego człowieka za sterem włoskiej drużyny, po odejściu Marcello Lippiego do Interu w lecie 1999 roku.

Juve nie obroniło trofeum, w sezonie 1998/99, zajęli dopiero szóstą lokatę. Lippi odszedł przed końcem sezonu, w lutym 1999 roku i Ancelotti znalazł pracę wcześniej niż planowano, przejął również Ligę Mistrzów, którą ostatecznie zakończył z zespołem na etapie półfinału, wyeliminowany przez Manchester United.

Początkowo powołanie byłego gracza Milanu i Romy nie było popularne wśród części tifosi Juve i było widać nastroje anty-Ancelotti, mimo tego Carlo zaczął od czyszczenia składu. Ofiarą jego polityki był m.in Didier Deschamps, który przeszedł do Chelsea na jeden sezon. Ancelotti oprócz pozbywania się graczy dodał nowe twarze, takie jak Gianluca Zambrotta i Edwin van der Sar.

Z Zinedinem Zidanem, Filippo Inzaghim oraz Alessandro Del Piero dostarczył nową jakość, Juventus pod wodzą Ancelottiego poprawił się w wystarczającym stopniu, by kolejny sezon skończyć na drugim miejscu (tracąc tylko punkt do lidera Lazio), aczkolwiek nie zdobyli żadnego trofeum.

W połowie sezonu 2000/1, kiedy tytuł był możliwy do zgarnięcia, zostało publicznie ogłoszone, że Lippi powróci na stanowisko trenera.

Na początku następnego sezonu Ancelotti był o krok od powrotu do Parmy, gdy Milan przedstawił mu ofertę kontraktu. To była propozycja nie do odrzucenia.

Po strzeleniu dwóch bramek, które dały awans do Serie B Parmie w 1979 roku, młody pomocnik, którym był Ancelotti przeniósł się do Romy, gdzie jego cechy przywódcze świeciły jasnym blaskiem. Był kapitanem klubu ze stolicy, zdobył swój drugi mistrzowski tytuł i pierwszy dla Romy od ponad 40 lat. W czasie swojej ośmioletniej kariery w Rzymie zdobył z tym klubem także cztery [[[edytuj] Puchar Włoch w piłce nożnej|Puchary Włoch]].

Jego kolejne dni - w Milanie - zbiegły się z najbardziej złotym okresem na San Siro - z erą Gullita, Van Bastena i Rijkaarda, kiedy to Milan wywalczył dwa trofea Ligi Mistrzów i jeden krajowy tytuł mistrzowski.

Ancelotti brał udział w obu finałach Ligi Mistrzów: w 1989 i 1990, w 1989 zdobył bramkę przeciwko Realowi Madryt. Grał w kraju, który był gospodarzem Mistrzostw Świata w 1990 roku i w sumie zdobył 26 bramek dla Włochów.

Do Milanu powrócił jako trener, nie odniósł jednak sukcesów przez dwa pierwsze sezony i skończył na szóstym miejscu. Sezon wcześniej byli na dnie grupy Ligi Mistrzów, która została uzupełniona przez Chelsea.

Milan w Serie A pod jego wodzą notował stały postęp, w pierwszym sezonie zajęli czwarte miejsce, w następnym sezonie, w którym Ancelotti prowadził Milan od początku, zajęli 3 miejsce, aż do Scudetto, które wznieśli w sezonie 2003/4, mając nad drugą Romą potężną przewagę 11 punktów.

To pozostało jedynym tytułem mistrzowskim trenera Chelsea, chociaż może się usprawiedliwić tym, że w połowie tej dekady grał w 'ciemnej Serie A', wtedy Juventus został pozbawiony dwóch tytułów mistrzowskich z powodu ustawiania meczów przez klubowych oficjeli, Milan zajął drugie miejsce w sezonie 2004/5, w którym nie przyznano mistrzostwa.

Rossoneri byli wplątani w znacznie mniejszym stopniu niż Juve, gracze i pracownicy nie byli w to zaangażowani. Skutkiem tego było odjęcie ośmiu punktów na sezon 2006/7, w którym zajęli czwarte miejsce.

To był sezon, w którym drugi raz wygrali Ligę Mistrzów pod wodzą Ancelottiego. Po raz pierwszy Carlo zemścił się na klubie, który bezpardonowo się go pozbył, kiedy na Old Trafford, w pierwszym pełnym sezonie w Mediolanie w 2003 r. wygrał Ligę Mistrzów kosztem Juventusu. Andrij Szewczenko strzelił decydującego karnego, a tym samym sprawił, że Ancelotti został jednym z sześciu ludzi, którzy Puchar Europy wznieśli zarówno jako gracze i trenerzy.

Wszyscy we Włoszech wciąż zadają sobie pytanie, dlaczego ten wyczyn nie został powtórzony w Stambule dwa lata później, do przerwy prowadzili 3-0, natomiast w końcówce remisowali 3-3, by w karnych Schevczenko nie strzelił swojej finałowej jedenastki.

Znowu jednak Ancelotti śmiał się jako ostatni, gdy po kolejnych dwóch sezonach oczekiwania kapitan (i były kolega z boiska) Paolo Maldini podniósł trofeum w Atenach po zwycięstwie 2-1 nad Liverpoolem.

W sumie w Milanie zdobył jeden tytuł mistrza Włoch, dwa razy zdobył Ligę Mistrzów, dwa razy Superpuchar UEFA, raz Puchar Włoch, Superpuchar Włoch i raz wygrał klubowe Mistrzostwa Świata.

W sezonie 2007/08 zajęli piąte miejsce, jedyny raz poza Ligą Mistrzów (w tym i w poprzednim sezonie Milan zajął trzecie).

Przez lata sprowadzano różnych kreatywnych piłkarzy: Manuel Rui Costa, Kaka, Andrea Pirlo, Ronaldo, Rivaldo, Ronaldinho i Alexandre Pato, który był często uważany za bardzo ryzykowny transfer w Serie A.

31 maja 2009 roku, po ostatnim meczu rozgrywek z Fiorentiną ogłoszono, że Carlo Ancelotti kończy pracę z Milanem i przechodzi do Chelsea.

Ancelotti jest twórcą ustawienia 4-1-2-1-2 (czterech obrońców, jeden defensywny pomocnik, dwóch pomocników, dwóch napastników, za nimi jeden bardzo ofensywnie usposobiony gracz). Taktyka była oparta na aktywnych bocznych obrońcach. Takie ustawienie sprawiało, że w ataku na bramkę mogło uczestniczyć nawet siedmiu piłkarzy. Po raz pierwszy zastosował je w Milanie.

Dnia 22 maja 2011 po porażce z Evertonem (0:1) został zwolniony z funkcji trenera drużyny Chelsea FC.

30 grudnia 2011 został trenerem Paris Saint Germain.

Życie prywatne

Jest synem Giuseppe i Cecilii. Ojciec Carlo zmarł dnia 30 września 2010 roku.

Linki zewnętrzne