Carlo Ruzzini - Polski Serwis Naukowy

Carlo Ruzzini, malował Gregorio Lazzarini

Carlo Ruzzini (ur. 11 listopada 1653, zm. 5 stycznia 1735) - wenecki polityk, dyplomata i w końcu doża Wenecji.

Ruzzini urodził się w Wenecji. Jego rodzicami byli bogaci patrycjusze Marco Ruzzini i Caterina Zeno.

Pod koniec XVII wieku Republika Wenecka traciła na potędze militarnej, więc dyplomaci tacy jak Carlo Ruzzini byli jej potrzebni.

Republika Wenecka (wł. Serenissima Repubblica di Venezia) – północnowłoska republika kupiecka istniejąca od VIII wieku do 1797. Najdłużej nieprzerwanie istniejące państwo o ustroju republikańskim w historii. W średniowieczu jedna z największych potęg handlowych i politycznych w basenie Morza Śródziemnego.

Arsenał (wł. arsenale, fr. arsenal) – budynek lub zespół budynków o cechach obronnych, w którym przechowywano broń oraz sprzęt wojenny (zbrojownia). Arsenały posiadały także warsztaty, w których naprawiano i wytwarzano broń ręczną oraz odlewano działa (w ludwisarni).

Carlo rozpoczął karierę jako szef weneckiego arsenału i doków, następnie w roku 1691 jako dyplomata wysłany został do Madrytu. Reprezentował Wenecję gdy zawierano pokój karłowicki (1698-1699), udało się mu uzyskać pewne zyski dla kraju, lecz jego nerwy by czegoś nie zepsuć zaszkodziły mu tak, ze postanowiono wykluczyć Wenecję z dalszych rozmów. Nie przeszkodziło to jego karierze. Posłował do Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego w 1699 roku.

Pokój zawarty w Utrechcie (Holandia) 11 kwietnia 1713 roku kończył hiszpańską wojnę sukcesyjną. Bezpośrednim powodem podpisania pokoju była śmierć cesarza Józefa I (17 kwietnia 1711) i objęcie tronu wiedeńskiego przez Karola - pretendenta do korony Hiszpanii. Pozostałe kraje koalicji antyburbońskiej zaczęły się obawiać odrodzenia potęgi Habsburgów z czasów Karola V.

Doża Wenecji - wódz, najwyższy urzędnik w Republice Weneckiej, wybierany dożywotnio przez kolegium elektorów, które z kolei było wybierane przez 480-osobową Wielką Radę - przedstawicieli bogatych rodów (patrycjuszy).

Był ambasadorem w Hadze (1706), Turcji (1707) i Wiedniu. W roku 1712 był przy tym jak zawierano (rozmowy od 1712 roku) pokój w Utrechcie . Lecz jego rola była tu mała, gdyż Wenecja traciła nieubłaganie na znaczeniu politycznym.

Gdy zakończyła się wojna Republiki z Turcją (1714-1718), Ruzzini zawierał pokój w Passarowitz (lipiec 1718). Nie udało mu się wiele uzyskać, choć robił co mógł. Zły stan zdrowia odesłał go do domu.

Już w roku 1722 kandydował do tronu doży, lecz pobił go wówczas Sebastiano Mocenigo. Trzy lata po jego śmierci Ruzzini zwyciężył 40 głosami wśród 41 elektorów.

Pokój w Karłowicach, został podpisany w Karłowicach (obecnie Sremski Karlovci) nad Dunajem 26 stycznia 1699 roku pomiędzy państwami Świętej Ligi (Papiestwo, Wenecja, Austria, Polska i Rosja) a Imperium Osmańskim i jego lennikami (głównie Chanatem Krymskim).

Lista ambasadorów, których Republika Wenecka (istniejąca od IX w. do 1797 roku) wysyłała z misją dyplomatyczna do poszczególnych krajów. Ambasadorzy weneccy byli znani z pieczołowitości z jaką sporządzali raporty do swych mocodawców w Wenecji i z regularności tych meldunków, dlatego ich relacje są niezwykle wartościowym i cennym źródłem historycznym.

Podczas swych krótkich rządów (1732 – 1735) nie zdziałał wiele lecz utrzymał neutralność republiki i zadbał o jej bezpieczeństwo.

Zobacz też

Wenecja w XVIII wieku

weneccy ambasadorzy

Linki zewnętrzne

http://www.doge.it/dogi/trentott.htm

http://www.doge.it/immagini/dogi/113.jpg

Bibliografia

Rendina, Claudio (1994). I dogi. Storia e segreti. Rome: Newton Compton.

W Wikimedia Commons znajdują się multimedia związane z tematem:
Carlo Ruzzini

Wenecja (wen. Venezsia/Venexia, wł. Venezia, łac. Venetia) – miasto i gmina na północy Włoch nad Adriatykiem, stolica regionu Wenecja Euganejska. Ludność Wenecji w granicach administracyjnych wynosi około 270 tys. mieszkańców, z czego większość (176 tys.) mieszka na lądzie stałym, a historyczne centrum zamieszkuje niecałe 60 tys., natomiast pozostałe wyspy laguny jest zamieszkane przez 31 tys. mieszkańców (2011). Przez ponad tysiąc lat (726-1797) miasto było stolicą niezależnej Republiki Weneckiej, która była jedną z morskich i handlowych potęg Morza Śródziemnego. Z okresu największego rozkwitu Republiki (XIII-XVI wiek) pochodzą liczne zabytki miasta, których bogactwo i forma decyduje o pierwszorzędnym znaczeniu Wenecji jako ośrodka turystyki nie tylko w skali Włoch, ale też w skali ogólnoświatowej. Zabytki te tworząc unikalny zespół urbanistyczny miasta kanałów i mostów, stanowią o uznaniu Wenecji za jedną z najcenniejszych pozycji na liście światowego dziedzictwa ludzkości.