Carlos Costa (ur. 22 kwietnia 1968 w Barcelonie), tenisista hiszpański, zwycięzca turniejów zawodowych w grze pojedynczej i podwójnej, reprezentant w Pucharze Davisa.

Kariera zawodowa praworęcznego Hiszpana przypadła na lata 1988-1999. Costa był na początku lat 90. zaliczany do najlepszych specjalistów gry na nawierzchni ziemnej, dzięki czemu wygrał sześć turniejów singlowych i w dalszych siedmiu dochodził do finałów, a w maju 1992 awansował na 10. miejsce w rankingu światowym. Dobrze radził sobie także jako deblista – może pochwalić się pięcioma wygranymi turniejami (dodatkowo trzy finały), a najwyższe miejsce rankingowe w klasyfikacji gry podwójnej zajmował we wrześniu 1989 – nr 40. Jak przystało na mistrza nawierzchni ziemnej, Costa opierał swoją grę na topspinowych uderzeniach z głębi kortu (bekhend jednoręczny), rzadko szukając rozwiązań wolejowych.

Po kilku latach startów głównie w turniejach challengerowych pierwszy raz duże możliwości zasygnalizował w 1991, dochodząc do III rundy (1/16 finału) wielkoszlemowego French Open oraz półfinałów turniejowych w Guaruja i Florencji. Wiosną 1992 był jednym z wiodących graczy sezonu na kortach ziemnych – wygrał dwie pierwsze europejskie imprezy na tej nawierzchni w Estoril (po zwycięstwach w półfinale nad Emilio Sánchezem i w finale z Sergim Bruguerą) i rodzinnej Barcelonie (w półfinale pokonał Alberto Manciniego, w finale Magnusa Gustafssona), następnie doszedł do finału w Madrycie (w finale uległ Bruguerze), półfinału w Hamburgu (pokonał m.in. Andre Agassiego, przegrał z wiceliderem rankingu Edbergiem) oraz finału Italian Open w Rzymie (pokonał m.in. Petra Kordę, przegrał w finale z Jimem Courierem). W świetle tych wyników zaliczano go do faworytów French Open, ale w Paryżu zdołał dojść jedynie do 1/8 finału, gdzie uległ chorwackiemu mistrzowi serwisu Ivaniševiciowi. Po mistrzostwach Francji grał już mniej skutecznie, notując wartościowy wynik na US Open (IV runda, porażka z Agassim).

W 1993 był w finale turnieju w Meksyku (przegrał z Thomasem Musterem) i ponownie doszedł do 1/8 finału French Open. Tym razem w Paryżu zrewanżował się Ivaniševiciowi w III rundzie, ale w następnym meczu przegrał z innym potężnie serwującym zawodnikiem, Holendrem Krajickiem (po zaciętym meczu, 8:10 w piątym secie). Ivaniševicia wyeliminował także w drodze do III rundy US Open 1993 (uległ Australijczykowi Jamie Morganowi). Wcześniej wygrał turniej w Hilversum, pokonując w decydującym meczu Szweda Gustaffsona. Drugi tytuł w sezonie 1993 zdobył pod koniec roku, w Buenos Aires (w finale z Alberto Berasategui). Wiosnę na europejskich turniejach na nawierzchni ziemnej w 1994 rozpoczął podobnie jak dwa lata wcześniej – wygraną w Estoril (w półfinale pokonał przyszłego triumfatora French Open Alberta Costę – zbieżność nazwisk przypadkowa, w finale broniącego tytułu Ukraińca Medwediewa). Doszedł także do finału w Barcelonie, ale nie sprostał w nim Krajickowi. Ostatni turniej w karierze wygrał latem 1994 – w San Marino (w finale z Niemcem Oliverem Grossem).

W kolejnych latach nie nawiązał już do poprzednich sukcesów. Był jeszcze w trzech finałach turniejowych, sporadycznie pokonywał graczy z czołówki światowej, m.in. w Indian Wells 1995 Jima Couriera, na tym samym turnieju w 1996 Borisa Beckera i Alberta Costę, w Monte Carlo w 1996 Michaela Changa, w Monte Carlo w 1997 Wayne'a Ferreirę, w Barcelonie w 1998 Gustavo Kuertena, w Stuttgarcie w 1998 Àlexa Corretję. Ostatnie półfinały turniejów ATP Tour zaliczył w 1997 (Bastad i San Marino), a coraz niższe pozycje w rankingu sprawiały, że był zmuszony do startów w challengerach (m.in. w 1997 był w ćwierćfinale challengera w Szczecinie). Po raz ostatni wystąpił we wrześniu 1999 na turnieju na Majorce.

Jako deblista najskuteczniejszą parę tworzył z rodakiem Tomasem Carbonellem (trzy wygrane turnieje, ćwierćfinał French Open 1989). W ciągu jedenastu lat kariery zawodowej zarobił na kortach ponad trzy miliony dolarów amerykańskich. Barw narodowych bronił w Pucharze Davisa (1992-1997), jako singlista i deblista (z Carbonellem i Corretją) oraz Drużynowym Pucharze Świata (finał w 1994, przegrany z zespołem niemieckim). Bilans jego występów daviscupowych wynosi 6 zwycięstw i 5 porażek. Uczestniczył również w igrzyskach olimpijskich w Atlancie w 1996, gdzie w I rundzie przegrał z Włochem Gaudenzim. Po zakończeniu aktywnej kariery zajmował się pracą trenerską, uczestniczy także w rywalizacji weteranów (m.in. był finalistą turnieju cyklu Merrill Lynch Tour of Champions w Barcelonie w 2006).

Wygrane turnieje:

Finały turniejowe:

Linki zewnętrzne