Carlos Germano Schwambach Neto znany jako Carlos Germano (ur. 14 sierpnia 1970 w Domingos Martins), były piłkarz brazylijski grający na pozycji bramkarza. Podczas kariery piłkarskiej mierzył 192 cm wzrostu, ważył 87 kg.

Kariera klubowa

Carlos Germano pochodzi ze stanu Espírito Santo, a jego ojciec pochodzi z Niemiec. Karierę piłkarską rozpoczął w rodzinnym mieście Domingos Martins. W 1985 jego talent odkryli poszukiwacze talentów z klubu Vasco da Gama i młodemu Carlosowi zaproponowano staż w zespole młodzieżowym. Jeszcze w tym samym roku młody golkiper stał się podstawowym zawodnikiem młodej drużyny Vasco da Gama, a w 1990 roku przesunięto go do kadry pierwszego zespołu. W lidze brazylijskiej zadebiutował jednak dopiero rok później, ale w pierwszych latach swojej kariery był rezerwowym, m. in. dla reprezentanta kraju, Acacio. Swoje pierwsze sukcesy z Vasco osiągnął w 1992 roku, gdy wywalczył mistrzostwo stanu Rio de Janeiro, a także sięgnął po mniej znaczące trofeum, Taça Guanabara. W 1993 roku częściej grywał między słupkami drużyny z Rio de Janeiro i sięgnął po swoje drugie w karierze mistrzostwo stanowe. W 1994 roku powtórzył ten sukces, a także drugi raz wygrał Taça Guanabara. W 1997 roku pierwszy i jedyny raz w karierze został mistrzem Brazylii. W 1998 roku Vasco da Gama z Carlosem Germano w bramce dotarło do finału Copa Libertadores, a tam okazało się lepsze od ekwadorskiej Barcelony Guayaquil (2:0, 2:1). W tym samym roku Carlos został także mistrzem swojego stanu i zdobył Taça Guanabara. Wystąpił też w przegranym 1:2 Pucharu Interkontynentalnego z Realem Madryt. W Vasco da Gama Germano grał jeszcze w 1999 roku, a łącznie dla tego klubu rozegrał 119 meczów w lidze brazylijskiej.

Na początku 2000 roku Carlos Germano odszedł z Vasco po kłótni z prezesem klubu. Został bramkarzem Santosu, ale rozegrał tam tylko jeden sezon i wystawiono go na listę transferową (klub nie był w stanie wypłacić należności finansowych). W 2001 roku odszedł na zasadzie wolnego transferu do Portuguesy São Paulo i tam, podobnie jak w Santosie, spędził jeden sezon. W 2002 roku wrócił do Rio i grał w Botafogo. W 2003 roku był bramkarzem Paysandu Sport Club, w 2004 - América Rio de Janeiro, a w 2005 - Madureira Esporte Clube. Latem tamtego roku wyjechał do portugalskiego FC Penafiel, z którym spadł z pierwszej ligi, a w 2006 roku zakończył karierę.

Kariera reprezentacyjna

W reprezentacji Brazylii Carlos Germano zadebiutował 11 października 1995 roku w wygranym 2:0 towarzyskim spotkaniu z Urugwajem. W 1997 roku jako rezerwowy zdobył z "Canarinhos" złoty medal Copa América 1997. W 1998 roku został powołany przez Mário Zagallo do kadry na Mistrzostwa Świata we Francji. Wywalczył tam srebrny medal za wicemistrzostwo świata, ale nie rozegrał żadnego spotkania. Po tym turnieju zakończył reprezentacyjną karierę, a w drużynie narodowej wystąpił 9 razy.

Bibliografia