Celestyn V (łac. Celestinus V) (ur. w 1215 w Isernia prowincji Molise – zmarł 19 maja 1296 na zamku Fumone) – papież Kościoła katolickiego.

Był jednym z jedenaściorga dzieci w ubogiej chłopskiej rodzinie. Zanim został papieżem znany był jako Pietro di Morrone (Piotr z Morrone) i był zakonnikiem benedyktyńskim. Początkowo w klasztorze w Faifoli, następnie pustelnikiem: 1235-1238 na górze Morrone, 1240-1243 na La Maiella, gdzie stworzył zręby zakonu celestynów. W latach 1276-1279 był opatem w Faifoli. Znany ze świętości i pokory.

Wybrany na papieża 5 lipca 1294 roku po śmierci Mikołaja IV przez konklawe, w którym, jako nie będący kardynałem, nie brał udziału. Został nim wskutek impasu religijno-politycznego. Upatrywano w nim męża opatrznościowego dla targanego sporami politycznymi Kościoła. Po namowach zgodził się przyjąć godność papieską.

Był politykiem uważanym za nieudolnego, pozostającego pod wielkim wpływem dworu neapolitańskiego i rodu Andegawenów, co przejawiło się zwłaszcza w nominacjach kardynalskich. Zdając sobie sprawę ze swojej nieudolności i nie dając sobie rady z przepychem, do którego jako zakonnik nie był przyzwyczajony, po kilku miesiącach pontyfikatu 13 grudnia 1294 r. złożył urząd w Castel Nuovo w Neapolu. Do końca życia przebywał w pustelni w pałacu w Fumone koło Ferentino. Jego następca, papież Bonifacy VIII, obawiał się, że jako były papież może stać się elementem manipulacji ze strony kościelnych środowisk radykalnych. Z tego powodu zabronił mu wracać do swojej pustelni.

Piotr Celestyn V zmarł śmiercią naturalną w wieku ponad osiemdziesięciu lat. Rozpowiadano, że został zgładzony przez swojego następcę. Plotek tych nigdy nie potwierdzono; wywodziły się one ze wspomnianych środowisk radykalnych. Kanonizowany przez Klemensa V w roku 1313. Patron miasta Isernia w regionie Molise.

Przypisy