W lipcu 1996 wszedł w skład rządu Sidyi Touré, w którym objął stanowisko ministra transportu, telekomunikacji i turystyki. W październiku 1997 został mianowany w nim ministrem infrastruktury (odpowiedzialnym za transport, roboty publiczne, telekomunikację i środowisko). W marcu 1999 zajął stanowisko ministra robót publicznych i transportu w gabinecie Lamine'a Sidimé, które zajmował przez 5 lat. W lutym 2004 stanął na czele Ministerstwa Rybołówstwa i Akwakultury w rządzie François Lonseny Falla.

9 grudnia 2004 Diallo został mianowany przez prezydenta Lansanę Conté szefem rządu. Wcześniej, od kwietnia 2004 urząd premiera był nieobsadzony. Jako premier zyskał sobie uznanie i przychylność międzynarodowych organizacji finansowych i pomocowych. Jego rząd targany był jednak wewnętrznymi konfliktami i walkami o wpływy. W celu wzmocnienia swojej pozycji, 4 kwietnia 2006 Diallo dokonał zmian w gabinecie, dymisjonując część z ministrów i zastępując ich swoimi współpracownikami. Sam przejął kontrolę nad sektorem gospodarki, finansów, współpracy międzynarodowej i planowania. Jednak już następnego dnia, w ogłoszonym w radiu dekrecie, prezydent Conté unieważnił dokonane zmiany i zdymisjonował Diallo ze stanowiska z powodu "poważnych zaniedbań". Jego następcą został mianowany dopiero w lutym 2007 Eugène Camara.

Po odejściu z rządu, przystąpił do opozycji. 7 listopada 2007 został wybrany przewodniczącym Unii Sił Demokratycznych Gwinei (Union des forces démocratiques de Guinée, UFDG).

Po dokonaniu w grudniu 2008 zamachu stanu po śmierci prezydenta Conté przez juntę wojskową, Diallo domagał się od nowych władz powrotu do rządów cywilnych i organizacji wolnych wyborów. W tym celu, wraz z innymi liderami opozycji, utworzył koalicję Forum Żywych Sił Gwinei (FFVG). Po wyznaczeniu daty wyborów prezydenckich na styczeń 2010, zamierzał wziąć w nich udział.

28 września 2009 uczestniczył w zorganizowanym przez opozycję proteście w Konakry przeciwko planom startu w wyborach lidera rządzącej junty wojskowej Moussy Dadis Camary. W trakcie brutalnej pacyfikacji wiecu został pobity do nieprzytomności, a jego dom splądrowany i ograbiony. Zaraz po maskarze został objęty zakazem opuszczania kraju, jednak później został przetransportowany samolotem na leczenie do szpitala w Dakarze i Paryżu.

Po utworzeniu w lutym 2010 "rządu jedności narodowej" składającego się z członków junty i opozycji oraz wyznaczeniu nowej daty wyborów prezydenckich na czerwiec 2010, Diallo ogłosił zamiar ubiegania się o stanowisko głowy państwa. W pierwszej turze wyborów 27 czerwca 2010 zajął pierwsze miejsce, zdobywając 43,69% głosów poparcia. Pokonał Alphę Condé, który uzyskał 18,25% głosów. W drugiej turze głosowania 7 listopada 2010 przegrał z Condé stosunkiem głosów 47,5% do 52,5%.

Przypisy

Linki zewnętrzne