Ten artykuł dotyczy filmu z 1953 roku. Zapoznaj się również z: Cena strachu – film z 1977 roku.

Cena strachu – (franc. Le Salaire de la peur) francusko-włoski film fabularny z 1953 roku w reżyserii Henriego-Georges'a Clouzota na podstawie powieści Georges'a Arnauda pod tym samym tytułem. Uważany jest za największe osiągnięcie filmu czarno-białego kina francuskiego, "koncertowo zbudowany thriller awanturniczy, łączący w sobie podtekst egzystencjonalny z akcentami społecznymi".

Opis fabuły

W Las Piedras w Urugwaju wegetuje grupka europejskich rozbitków życiowych. Jedyną możliwością dla nich wyrwania się z tego kraju beznadziei jest zdobycie pieniędzy na bilet lotniczy. Nieoczekiwanie stwarza ją pożar rafinerii amerykańskiego koncernu naftowego. Do jego ugaszenia niezbędny jest materiał wybuchowy. Na propozycję szefów koncernu dowiezienia ładunku o wysokiej wrażliwości na wstrząsy - nitrogliceryny do położonego na górskim odludziu, oddalonego o kilkaset kilometrów pola naftowego zgłasza się czterech straceńców. Na dwóch ciężarówkach zgadzają się dostarczyć ładunek w zamian za bajońską sumę 2000 $ dla każdego, która da możliwość wyrwania się z kraju i rozpoczęcia nowego życia. Są to Kalabryjczyk Luigi i tajemniczy Nordyk Bimba (pierwsza ciężarówka) oraz para Francuzów – słaby i wystraszony oszust Jo i bezwzględny cwaniak z Korsyki Mario (druga ciężarówka). Desperaci mogą w każdej chwili wylecieć w powietrze. Z każdym jednak kilometrem przyzwyczajają się do sytuacji. Pokonują kręte i wąskie drogi, wysadzają w powietrze zagradzający przejazd głaz. Pod koniec trasy, eksploduje pierwsza ciężarówka (Bimba i Luigi). Wybuch tworzy lej wypełniony ropą wyciekająca z uszkodzonego eksplozją podziemnego rurociągu. Jo wysłany przodem dla zbadania przeprawy, brodząc w ropie, grzęźnie pomiędzy niewidocznymi korzeniami. Jadący za nim Mario, nie zwracając na to uwagi (wie, że jeśli się zatrzyma, to ciężarówka już nie ruszy) przejeżdża po nodze partnera. Ten umiera w dalszej drodze na skutek szybko postępującego zakażenia tuż przed bramą płonącej rafinerii. Do celu dociera tylko Mario. Inkasuje podwójną zapłatę za siebie i za dowiezionego, martwego Jo. Upojony sukcesem, podczas drogi powrotnej, słuchając w radio swojej ciężarówki walca Straussa, zaczyna "tańczyć" samochodem na drodze wykonując slalom. W pewnym momencie traci panowanie nad wozem i spada w przepaść.

Dzieło Clouzota jak na film z roku 1953 nie zestarzało się ani trochę pod względem formalnym. Do dziś też trzyma w niesamowitym, pieczołowicie budowanym napięciu.

czytaj dalej: [2], [3]