Liao (907-1125) - państwo w północnych Chinach założone na początku X wieku przez Kitanów, nazywane również Cesarstwem Kitańskim. Jego terytorium obejmowało Mandżurię, Mongolię oraz północne Chiny. Państwo Liao założył kitański klan Yelü (耶律 Yēlǜ) u schyłku dynastii Tang. Pierwszym cesarzem był Yelü Abaoji, który w roku 947 (938?) przyjął dla rodu chińskie nazwisko Liao, zarzucone w 983 r. i przyjęte ponownie w 1066 r.

Pojęcia Chiny używa się w odniesieniu do krainy historycznej, obejmując wówczas całokształt chińskiej historii i kultury (zobacz: historia Chin), lub w węższym znaczeniu, w odniesieniu do Chińskiej Republiki Ludowej.

Dynastia Han (206 p.n.e. - 220 n.e. ). Po wojnie domowej, która miała miejsce po śmierci Qin Shi Huanga, władzę objął w 202 p.n.e. jeden ze zwycięskich wodzów Liu Bang, który nazwał swoje państwo Han od nazwy rzeki Han, której dorzecze najpierw opanował. Jego rządy były kontynuacją działań Pierwszego Cesarza, lecz zmniejszył on nieco podatki od ludności chłopskiej, ograniczył przymus pracy itp. Najwybitniejszym władcą z dynastii Han był Wudi, który panował przez ponad 50 lat od 140 p.n.e. Oparł się on na naukach konfucjanizmu, ustanawiając go religią państwową.

Szesnaście Królestw (304-439) - okres w którym na terenie północnych Chin istniało kilkanaście niewielkich, krótkotrwałych państewek, które zepchnęły Dynastię Jin na południe. Nazwę wprowadził Cui Hong w swojej kronice Shiliuguo Chunqiu (Kronika Wiosen i Jesieni Szesnastu Królestw).

Dynastie Południowe i Północne (420-589) - ostatni okres chaosu zamykający rozpad, któremu uległy Chiny po upadku Dynastii Han. W 589 r. kraj został zjednoczony po berłem Dynastii Sui.