Cesarzowa Shōtoku - Polski Serwis Naukowy

Ten artykuł dotyczy cesarzowej. Zapoznaj się również z: książę Shōtoku.

Cesarzowa Shōtoku (jap. 称徳天皇, Shōtoku tennō) znana także jako cesarzowa Kōken (jap. 孝謙天皇, Kōken tennō) – dwukrotna cesarzowa-władczyni Japonii (46. i 48.).

Urodziła się w 718 r. jako księżniczka Abe, córka cesarza Shōmu. Po raz pierwszy tron cesarski objęła po jego abdykacji w 749 r. jako cesarzowa Kōken. Po sześciu latach abdykowała na korzyść swojego kuzyna – księcia Ōi, który przyjął imię Junnin.

Zakład Narodowy im. Ossolińskich – zasłużony dla polskiej nauki i kultury Instytut (do 1939 r. – łączył w sobie Bibliotekę, Wydawnictwo i Muzeum im. Lubomirskich), ufundowany dla Narodu Polskiego w 1817 roku przez Józefa Maksymiliana Ossolińskiego, otwarty w 1827 roku we Lwowie.

Język japoński (日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.

Uleczona przez mnicha buddyjskiego Dōkyō z nieznanej choroby, została mniszką, nie zrezygnowała jednak z aspiracji do władzy. W 762 r. przejęła ster rządów pozostawiając Junninowi jedynie funkcje ceremonialne. W 764 r. wybuchł bunt Oshikatsu (wcześniej znanego jako Nakamaro Fujiwara), w wyniku którego Oshikatsu został zabity, Junnin zdetronizowany i zesłany na wyspę Awaji, do której nie dopłynął, bo zmarł po drodze w podejrzanych okolicznościach. Kōken ponownie objęła tron jako cesarzowa Shōtoku.

Jolanta Tubielewicz (1931-2003) - profesor japonistyki, wieloletni pracownik Instytutu Orientalistycznego Uniwersytetu Warszawskiego. Autorka wielu cenionych publikacji nt. Japonii.

Twarz – klasa zachowań i obyczajów obowiązujących w Chinach i innych krajach Dalekiego Wschodu, związana z moralnością i autorytetem danej jednostki (lub grupy jednostek) oraz jej wizerunkiem w grupach społecznych, tj. jak rodzina, klan, guanxi, sąsiedztwo, współpracownicy itd.

W trakcie drugiego panowania obsypywała Dōkyō tytułami i władzą. Ich romans o charakterze skandalu zrodził bardzo silne uprzedzenia do kobiet na tronie i wpływowych politycznie mnichów. Z czasem Dōkyō zażądał dla siebie pozycji cesarza, powołując się na wieszczy sen, w którym występował bóg Hachiman, czym wywołał żywe oburzenie wśród arystokracji dworskiej. Pod naciskiem opinii arystokracji cesarzowa wysłała posła (Kiyomaro Wake) do głównego chramu Hachimana w Usa. Odpowiedź niedwuznacznie stwierdzała, że cesarzem może być jedynie potomek rodu Yamato, przez co mnich stracił twarz.

Cesarz Temmu (jap. 天武天皇, Temmu tennō, ur. 631, zm. 1 października 686) — 40. cesarz Japonii, według tradycyjnego porządku dziedziczenia. Przed wstąpieniem na tron nosił imię książę Ōama (jap. 大海人皇子, Ōama no miko). Temmu panował od 20 marca 673 do 1 października 686. Mauzoleum cesarza Temmu znajduje się w Nara. Nazywa się Hinokuma-no-ōuchi no misasagi.

Poniżej znajduje się chronologiczna lista cesarzy Japonii. Daty panowania pierwszych 28, a w szczególności pierwszych 16 władców, są oparte na tradycji, gdyż brakuje w tej kwestii odpowiednich źródeł historycznych.

Zmarła w 770 r. na ospę. Wraz ze śmiercią cesarzowej wygasła linia założona przez cesarza Temmu.

Mnich Dōkyō został skazany na banicję. Zmarł dwa lata po Shōtoku.

Bibliografia

Jolanta Tubielewicz, Historia Japonii, Zakład Narodowy im. Ossolińskich – Wydawnictwo, Wrocław 1984, ISBN 83-04-01486-6

R.H.P. Mason, J.G. Caiger, A History of Japan, Charles E. Tuttle Company, Tokyo 1977, ISBN 080482097X