Christian Georg Schmorl - Polski Serwis Naukowy

Christian Georg Schmorl

Portret z 1921 roku

Christian Georg Schmorl (ur. 2 maja 1861 w Mügeln, zm. 14 sierpnia 1932 w Dreźnie) – niemiecki lekarz, patolog.

Życiorys

Urodził się 2 maja 1861 w Mügeln jako piąty syn dyrektora sądu Ernsta-Adolfa Schmorla (1818–1907) i Clementine-Franziski z domu Mogk. Uczęszczał do Prinzenschule Sankt Afra (obecnie Sächsisches Landesgymnasium Sankt Afra) w Miśni. Po ukończeniu szkoły rozpoczął studia matematyczne na Uniwersytecie we Fryburgu Bryzgowijskim, ale po roku zmienił kierunek na medycynę na Uniwersytecie w Lipsku. Studia ukończył w 1887 roku, po czym specjalizował się z patologii u Felixa Victora Birch-Hirschfelda, którego został asystentem. W 1892 roku w Lipsku habilitował się z patologii i medycyny sądowej. W 1894 zastąpił Friedricha Karla Adolfa Neelsena na stanowisku dyrektora Instytutu Patologii Stadtkrankenhaus Dresden-Friedrichstadt. Od 1894 należał do Sächsisches Landes-Med.-Kollegium. W 1897 został radcą medycznym (Medizinrat ).

Mielofibroza (osteomieloskleroza, osteomielofibroza, przewlekła mielofibroza, ang. myelofibrosis with myeloid metaplasia, agnogenic myeloid metaplasia, chronic idiopathic myelofibrosis, primary myelofibrosis) – jedna z chorób zaliczanych do zespołów mieloproliferacyjnych charakteryzująca się aplazją szpiku kostnego, jego włóknieniem i następowym tworzeniem pozaszpikowych ognisk hematopoetycznych.

Przez większość swojej kariery (lata 1894–1931) związany był ze szpitalem miejskim w Dreźnie. W 1930 roku został doktorem honoris causa Uniwersytetu w Lipsku za zasługi w dziedzinie patologii weterynaryjnej.

3 października 1894 ożenił się z Marią Marthaus. Małżeństwo miało dwie córki i syna. Zmarł 14 sierpnia 1932 w Dreźnie, po dwóch tygodniach od ostatecznie śmiertelnego zatrucia. Wspomnienia o nim napisali Herbert Junghans, Wätjen, Otto Lubarsch, Schürmann, Morpurgo, DeVecchi, Hubert Maitland Turnbull.

W 1952 roku z okazji piętnastej rocznicy jego śmierci, Instytut Patologii przy Bezirkskrankenhauses Dresden-Friedrichstadt przemianowano na Institut für Pathologie Georg Schmorl.

Dorobek naukowy

Ilustracja z pracy Schmorla z 1904 roku przedstawiająca żółtaczkę jąder podkorowych

Zajmował się histologią i histopatologią układu kostnego człowieka. Opracował nową metodę barwienia skrawków kostnych (barwienie Schmorla II), inna metoda wprowadzona przez Schmorla pozwalała zredukować objętość tkanki przed poddaniem jej badaniu na obecność bakterii (barwienie Schmorla I). Obie metody opisane były w podręczniku histologii wydanym po raz pierwszy w 1897 i piętnastokrotnie wznawianym. Podręcznik znany był wśród studentów jako "der kleine Schmorl" ("mały Schmorl").

Opisał zmiany zwyrodnieniowe kręgów, określane dziś jako guzki Schmorla. Był autorem jednego z pierwszych opisów mielofibrozy. Dawniej wypuklinę krążka międzykręgowego określano mianem "choroby Schmorla".

W 1893 roku jako pierwszy wykazał obecność komórek płodu w organizmie ciężarnej i zasugerował rolę łożyska w patogenezie rzucawki.

W 1904 roku wprowadził do medycyny termin kernicterus, na określenie żółtaczki jąder podstawy mózgu. Patologię tą opisał przed nim Johannes Orth.

Wybrane prace

Ein Fall von Hermaphroditismus. „Virchows Archiv”. 113 (2), s. 229-244, sierpień 1888. doi:10.1007/BF02360124.

Carl Karg, Georg Schmorl: Atlas der pathologischen Gewebelehre. Leipzig: Vogel, 1893.

Pathologisch-anatomische Untersuchungen über Puerperal-Eklampsie. Leipzig: Vogel, 1893.

Die pathologisch-histologischen Untersuchungsmethoden. Leipzig, 1897

Bode E, Schmorl. Ueber Tumoren der Placenta. „Archiv für Gynäkologie”. 56 (1), s. 73-82, luty 1898. doi:10.1007/BF02018897.

Stereoskopisch-photographischer Atlas der pathologischen Anatomie des Herzens. Munchen: 1899.

Zur Lehre von der Eklampsie. „Archiv für Gynäkologie”. 65 (2), s. 504-529, 1902. doi:10.1007/BF02007170.

Zur Kenntnis des Ikterus neonatorum, insbesondere der dabei auftretenden Gehirnveränderungen. „Verh Dtsch Pathol Ges”. 6, s. 109-115, 1904.

Bemerkungen zu der Arbeit von Ribbert: Die Traktionsdivertikel des Oesophagus. „Virchows Archiv”. 179 (1), s. 190-193, 1905. doi:10.1007/BF02029816.

Die pathologisch-histologischen Untersuchungsmethoden (FCW Vogel 1907)

Über die Beeinflussung des Knochenwachstums durch phosphorarme Ernährung. , 1913. doi:10.1007/BF01865422.

Die pathologische Anatomie der Wirbelsäule. „Verhandlungen der Deutschen orthopädischen Gesellschaft”. 21, s. 3-41, 1926.

Über Dehnungs- und Zerrungsvorgänge an den Bandscheiben und ihre Folgen. „Zentralblatt für allgemeine Pathologie und pathologische Anatomie”. 40, s. 244-246, 1927.

Kurze Bemerkung zur Arbeit von R. Probst über die Häufigkeit des Lungencarcinoms (1927)

Die Pathogenese der juvenilen Kyphose. „Fortschr. geb. Rontgen”, 1930.

Junghans J, Schmorl CG. Die gesunde und kranke Wirbelsäule im Röntgenbild. „Fortschritte auf dem Gebiete der Röntgenstrahlen”. 43, 1932.

Beitrag zur Kenntnis der Spondylolisthese. „Langenbeck's Archives of Surgery”. 237 (3), s. 422-428, 1932. doi:10.1007/BF02796845.

Przypisy

Verhandlungen der Deutschen pathologischen Gesellschaft v. 27 Gustav Fischer, 1934 s. 326
Justus J: 3.2. Christian Georg Schmorl. Sein Werk für die Wirbelsäulenforschung. [w:] Zichner L (Hrsg.): Erst- und Frühbeschreibungen orthopädischer Krankheitsbilder, Jahrbuch Deutsches Orthopädisches Geschichts- und Forschungsmuseum, Band 5, Darmstadt (Steinkopff) 2003 s. 129-134 ISBN 3798514097
↑ Christian Georg Schmorl w bazie Who Named It (ang.)
Herbert Junghans: Georg Schmorl. Archives of Orthopaedic and Trauma Surgery 32, 1, 393-397 (1933)DOI:10.1007/BF02562378
Wätjen J. Christian Georg Schmorl. Klinische Wochenschrift 1, 41, 1735-1736 (1932) DOI:10.1007/BF01756915
Lubarsch O. Georg Schmorl†. Virchows Archiv 286, III-IV (1932) DOI:10.1007/BF01887234
Schürmann. Georg Schmorl †. Münchner Medizinische Wochenschrift 79, 1485-1486 (1932)
Morpurgo B. Cristiano Giorgio Schmorl. Archivio per le Scienze Mediche. Torino, 1932
De Vecchi B. Georg Schmorl. Pathologica 24 (1932)
Turnbull HM. Christian Georg Schmorl. J Path Bact 35. 982-985 (1932)
Schmorl C. Zur Kenntnis des ikterus neonatorum, insbesondere der dabei auftretenden gehirnveränderungen. Verh Dtsch Pathol Ges 6, 109-115 (1904)
Schmorl's stain II w bazie Who Named It (ang.)
Schmorl's stain I w bazie Who Named It (ang.)
Schmorl CG: Die pathologisch-histologischen Untersuchungsmethoden. Leipzig, 1897
Schmorl's nodes w bazie Who Named It (ang.)
Rauschmann MA, Habermann B, Engelhardt M, Schwetlick G. Von Pott-Trias und Schmorl-Knoten. Ein geschichtlicher Überblick zur Kyphose unter besonderer Berücksichtigung der tuberkulösen Spondylitis und des Morbus Scheuermann. „Der Orthopäde”. 12 (30), s. 903–14, grudzień 2001. PMID 11803742.
Schmorl's disease w bazie Who Named It (ang.)
Lapaire O, Holzgreve W, Oosterwijk JC, Brinkhaus R, Bianchi DW. Georg Schmorl on trophoblasts in the maternal circulation. „Placenta”. 1 (28), s. 1–5, styczeń 2007. doi:10.1016/j.placenta.2006.02.004. PMID 16620961.
Hansen TW, Hervieux JF. Pioneers in the scientific study of neonatal jaundice and kernicterus. „Pediatrics”. 2 (106), s. E15, sierpień 2000. PMID 10920171.