|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
RSS
Warto przeczytać: Dnia 12 grudnia 2010 r. w St Louis, USA, odbędą się trzecie doroczne warsztaty nt. technologii informacyjnych i komunikacyjnych (TIK) i globalnego rozwoju.
W czasach, w których znaczna część światowej populacji jest zagrożona ubóstwem, technologie informacyjne i komun... Zapytani, co najbardziej kojarzy nam się z Francją, wielu z nas najprawdopodobniej odpowie moda, sery i oczywiście... wino. Wyniki nowych badań wskazują jednak, że zamiłowanie Francuzów do wina może tracić na wyrazistości, bowiem c... Trzy żubry - dwie krowy i jeden byk - przyjechały w środę z prywatnej hodowli we Francji do nadleśnictwa Stuposiany w Bieszczadach. Zamieszkają w pokazowej zagrodzie w Mucznem. Jak poinformował PAP rzecznik Regionalnej Dyrekcji Lasów Pa... 26 marca na Politechnice Warszawskiej światowej sławy chemik, prof. Stanley Whittingham z USA wygłosi wykład "Technologiczne bariery wytwarzania baterii nowych generacji".
Profesor Whittingham jest dyrektorem Instytutu Badań Materiałowych, a tak... Dyrektor Instytutu Chemii Organicznej PAN prof. Marek Chmielewski o nagrodzie Nobla dla Richarda F. Hecka, Ei-ichi Negishi i Akiry Suzuki za opracowanie metody tworzenia wiązań między atomami węgla."W tej chwili metody te to już standard w chemii organ...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
Claude Louis BertholletCzy wiesz że...? Chloran potasu (nazwa systematyczna: chloran(V) potasu, nazwa zwyczajowa: sól Bertholleta, kalichlorek, KClO3) – nieorganiczny związek chemiczny, sól potasowa kwasu chlorowego(V). Sole tlenowych kwasów chloru – organiczne i nieorganiczne związki chemiczne, sole 4 tlenowych kwasów chloru. Są silnymi utleniaczami, ogrzewane wobec reduktorów mogą rozkładać się wybuchowo. Są zwykle dobrze rozpuszczalne w wodzie. Wraz ze zwiększającą się wartościowością atomu centralnego zmniejszają się właściwości utleniające związku. Claude Louis Berthollet (również Claude-Louis Berthollet; ur. 1748, zm. 1822) – francuski chemik, profesor paryskiego École Polytechnique. Zajmował się badaniem statyki i powinowactwa chemicznego. Wybielacz to środek chemiczny służący do wybielania. Wybielacze najprościej można podzielić na chlorowe i tlenowe, pierwsze mają w składzie związki chloru, najczęściej podchloryn sodu, drugie wodę utlenioną (H2O2). Używane w gospodarstwie domowym do odplamiania tkanin i czyszczenia urządzeń sanitarnych (mają silne właściwości bakteriobójcze).
Woski – estry wyższych kwasów tłuszczowych monokarboksylowych (do 80 atomów węgla) oraz wyższych alkoholi monowodorotlenowych. Kwasy tłuszczowe są zwykle nasycone, natomiast alkohol może być nasycony lub nienasycony. Niektóre woski składają się z alkoholi złożonych z grupy steroli (np. cholesterol). Są nierozpuszczalne w wodzie ze względu na zbyt słaby charakter polarnej główki (tj. grupy estrowej). Powoli rozpuszczają się w rozpuszczalnikach organicznych. Ulegają trudniej hydrolizie niż glicerydy, przez co są od nich bardziej trwałe. OdkryciaWyznaczył skład ilościowy NH3, H2S, HCN. Prowadził badania nad wybielaczami, wprowadził do użycia chlor jako środek wybielający do tkanin, wosku oraz masy papierniczej. Jako pierwszy otrzymał chlorany(V). Od jego nazwiska wzięła się nazwa zwyczajowa chloranu(V) potasu – sól Bertholleta. Tkanina – wyrób włókienniczy płaski powstający w wyniku przeplatania ze sobą (według założonego splotu) wzajemnie prostopadłych układów nitek osnowy i wątku.
Masa papiernicza włókna pochodzenia organicznego w postaci koloidalnej zawiesiny o ściśle określonej smarności (długości tych włókienek) i gęstości. Powstaje w procesie produkcji papieru na tak zwanym etapie kadzi maszynowej, w której są już połączone wszystkie masy włókniste (masa celulozy z masą ścieru drzewnego, i z masą z oczyszczonej i rozwłóknionej makulatury). Gotowa masa papiernicza z kadzi maszynowej poprzez wlew jest dostarczana na sito w celu spilśnienia w postać nieodwodnionego papieru. BibliografiaSiarkowodór, sulfan, H2S - nieorganiczny związek chemiczny; w warunkach normalnych jest to bezbarwny, palny gaz, którego silny, charakterystyczny zapach zgniłych jaj jest wyczuwalny w bardzo niewielkich stężeniach. Próg wyczuwalności siarkowodoru w powietrzu to od 0.0007 do 0,2 mg/m³. Powyżej 4 mg/m³ zapach jest odczuwany jako bardzo silny, jednak przy jeszcze wyższych stężeniach, przekraczających 300 mg/m³ staje się niewyczuwalny z powodu natychmiastowego porażenia nerwu węchowego. Siarkowodór jest silnie trujący. Jako stężenie niebezpieczne dla zdrowia przyjmuje się 6 mg/m³. Stężenie 100 mg/m³ powoduje uszkodzenie wzroku, natomiast przy stężeniu powyżej 1 g/m³ śmierć może nastąpić już w wyniku zaczerpnięcia jednego oddechu. Niebezpieczeństwo zatrucia siarkowodorem zachodzi m.in. podczas prac związanych z opróżnianiem szamba, wierceniem i kopaniem studni, wchodzeniem do studni, studzienek kanalizacyjnych lub niewentylowanych korytarzy podziemnych.
Chemia (. Współcześnie wiadomo, że przemiany substancji wynikają z praw, według których atomy łączą się poprzez wiązania chemiczne w mniej lub bardziej trwałe związki chemiczne, a także praw według których wiązania pękają i tworzą się ponownie prowadząc do przemian jednych związków w drugie co jest nazywane reakcjami chemicznymi. Chemia zajmuje się także rozmaitymi własnościami substancji wynikającymi bezpośrednio z ich budowy atomowej.
Czy wiesz że...? beta Nazwa zwyczajowa, nazwa wernakularna (łac. vernaculus – ojczysty, rodzimy), nazwa rodzima, nazwa popularna – utrwalona regionalnie lub środowiskowo, powszechnie stosowana, nienaukowa nazwa obiektu lub grupy obiektów, np. w biologii – organizmów lub ich grup (taksonów). Nazwy zwyczajowe mogą być odmienne w różnych językach, grupach etnicznych i krajach, a nawet regionach tego samego kraju. W odróżnieniu od nazw naukowych i oficjalnych (np. międzynarodowych, łacińskich lub zlatynizowanych) tworzenie nazw wernakularnych nie jest regulowane kodeksami nomenklatorycznymi lub jest regulowane kodeksami o zasięgu lokalnym.
Cyjanowodór – nieorganiczny związek chemiczny zbudowany z wodoru, węgla i azotu. Jest silnie toksyczny (dawka śmiertelna wynosi ok. 50-60 mg). W temperaturze pokojowej jest to bezbarwna, łatwo parująca ciecz o intensywnym zapachu gorzkich migdałów, który może być jednak niewyczuwalny przez niektóre osoby. Z wodą tworzy stosunkowo słaby kwas cyjanowodorowy, którego sole noszą nazwę cyjanków. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |