Colin Dowdeswell (ur. 12 maja 1955 w Londynie), tenisista brytyjski, reprezentant Wielkiej Brytanii i Rodezji w Pucharze Davisa, przez pewien czas rezydent Szwajcarii. Najcenniejsze osiągnięcia uzyskał w grach podwójnych, gdzie może pochwalić się jedenastoma wygranymi turniejami, a także dwoma finałami wielkoszlemowymi – w męskim deblu na Wimbledonie i w grze mieszanej w międzynarodowych mistrzostwach Francji.

Życiorys

Dowdeswell był zawodnikiem praworęcznym, trenował pod kierunkiem matki; cieszył się opinią gracza o silnej psychice, walecznego, ze szczególnie dobrą grą wolejową. Urodzony w Londynie, w dzieciństwie przeniósł się do Salisbury w Rodezji (obecnie Zimbabwe), łącząc przez pewien czas tenisowe treningi ze studiami na University of Witwatersrand. W 1973 zaliczał się do ścisłej światowej czołówki juniorów; doszedł w tymże sezonie do dwóch finałów juniorskiego Wielkiego Szlema – na Wimbledonie i w US Open, w obu ulegając o rok młodszemu Amerykaninowi Billy'emu Martinowi. Zasygnalizował także duże możliwości w turniejach seniorskich sponsorowanych przez koncern tytoniowy Rothmans, pozostających poza głównymi cyklami rozgrywek zawodowych; wygrał w 1973 w Connaught i Surrey, w tej ostatniej imprezie dzieląc się zwycięstwem z Amerykaninem Normanem Holmesem wobec niemożliwości dokończenia spotkania finałowego. Debiutował ponadto w 1973 w Wielkim Szlemie wśród seniorów, odpadając jednak już w I rundzie Wimbledonu z Deonem Joubertem z RPA; z turniejem tym pożegnał się także w deblu w I rundzie, mając za partnera innego zawodnika z Afryki Południowej, Ricky Buwaldę.

W 1974 Dowdeswell znakomicie zaprezentował się w międzynarodowych mistrzostwach Irlandii w Dublinie, wygrywając w deblu z Południowoafrykańczykiem Johnem Yuillem oraz zaliczając finały pozostałych konkurencji – w mikście z Gail Chanfreau oraz w singlu, gdzie musiał uznać wyższość Sherwooda Stewarta. W 1975 odniósł swoje jedyne zwycięstwo singlowe w cyklu Grand Prix, po finałowym zwycięstwie w Stambule nad Ferdi Tayganem. Pozwoliło mu to na awans do czołowej setki rankingu Association of Tennis Professionals (ATP). W grze podwójnej zaliczył cztery finały, w tym sensacyjnie na Wimbledonie.

Gra podwójna w londyńskiej imprezie wielkoszlemowej miała w 1975 nietypowy przebieg; pary rozstawione solidarnie odpadały we wczesnych rundach, w efekcie do ćwierćfinału dotarła zaledwie jedna z nich. Udział w tych niespodziankach miał także Colin Dowdeswell, który za partnera dobrał sobie Australijczyka Allana Stone. Skojarzenie duetu Dowdeswell/Stone nastąpiło w ostatniej chwili, w dniu rozpoczęcia imprezy w pokoju wypoczynkowym dla zawodników, wobec kontuzji stałych partnerów obu graczy; wyniki osiągnięte przez Dowdeswella z Australijczykiem, z którym nigdy wcześniej nie miał okazji grać w parze, okazały się jednak bardzo dobre – m.in. w II rundzie wyeliminowali Wojciecha Fibaka i Freda McNaira, a w kolejnych spotkaniach rozstawione duety Toma Okkera i Marty Riessena oraz Boba Hewitta i Frew McMillana. W zaciętym półfinale Dowdeswell i Stone odprawili Dicka Crealy'ego i Nikolę Pilicia 9:8, 3:6, 4:6, 9:8, 6:3 (na Wimbledonie rozgrywano w tamtym czasie tie-break przy stanie 8:8) i dopiero w ostatnim meczu turnieju musieli uznać wyższość innej nierozstawionej pary – Amerykanów Vitasa Gerulaitisa i Sandy'ego Mayera (5:7, 6:8, 4:6).

Finał Wimbledonu pozostał największym osiągnięciem Colina Dowdeswella do końca kariery; w 1976 był również finalistą French Open w grze mieszanej, gdzie z partnerką Lindą "Linky" Boshoff uległ dopiero Ilanie Kloss i Kimowi Warwickowi 7:5, 6:7, 2:6. Również w 1976 dobrze zaprezentował się na US Open: w deblu, partnerując Chrisowi Kachelowi, doszedł do półfinału (odpadli z Riessenem i Okkerem), a w grze pojedynczej był w 1/8 finału, notując zwycięstwa m.in. nad Raulem Ramirezem i Bobem Lutzem i ulegając Eddiemu Dibbsowi. W 1977 doszedł do dwóch finałów turniejów w grze podwójnej; w Kitzbühel miał za partnera Chrisa Kachela, natomiast w Gstaad Boba Hewitta. Ponadto z Kachelem był w ćwierćfinale US Open.

W 1978 Dowdeswell doszedł do finału w Johannesburgu, eliminując kilku znanych rywali, w tym Australijczyka Colina Dibleya i Argentyńczyka Guillermo Vilasa, by w ostatniej grze turnieju ulec Amerykaninowi Cliffowi Richeyowi. Powtórzył też swoje najlepsze singlowe osiągnięcie w Wielkim Szlemie – 1/8 finału na US Open; pokonał m.in. Johna Sadriego, a odpadł z Johnem McEnroe. Skutecznie grał w deblu, wygrywając dwa turnieje w parze z Niemcem Jürgenem Fassbenderem, finał prestiżowych międzynarodowych mistrzostw Kanady w Toronto osiągając z Heinzem Günthardtem, a finał turnieju w Lagos – z Geoffem Mastersem. Ostatni raz doszedł w turnieju wielkoszlemowym do ćwierćfinału – na Wimbledonie, w parze z Kachelem. W 1979 wygrał dwa turnieje deblowe, w 1980 – także dwa.

W 1981, mając za sobą doświadczenie jako skarbnik w zrzeszeniu tenisistów zawodowych ATP, Dowdeswell zdecydował się zawiesić swoją karierę i podjąć pracę w dużej firmie brokerskiej w Londynie. Na wczesnej sportowej emeryturze wytrwał dwa lata, by powrócić z powodzeniem w 1983. Doszedł w tymże roku po raz drugi do finału w Johannesburgu, pokonując kilku groźnych rywali – Kevina Currena, Tima Gulliksona, Vitasa Gerulaitisa. Także swojemu finałowemu rywalowi Johanowi Kriekowi postawił zacięty opór, ulegając dopiero w pięciu setach. Wynik ten wywindował go na najwyższą w karierze pozycję w światowym rankingu singla – nr 31 (w grudniu 1983). Dowdeswell powrócił zarazem do startów deblowych, także z niezłymi rezultatami; w 1983 wygrał w Tel Awiwie z Węgrem Zoltánem Kuhárszkym, w 1985 w Palermo ze Szwedem Joakimem Nyströmem i w Johannesburgu z Południowoafrykańczykiem Christo Van Rensburgiem, w 1986 w Mediolanie z Christo Steynem z RPA. W czerwcu 1986, u schyłku kariery, sklasyfikowany został jako 38. deblista świata.

Po powrocie do tenisa zawodowego Dowdeswella jego partnerem w dwóch startach zakończonych finałami turniejowymi był Wojciech Fibak. Z Polakiem Dowdeswell spotykał się także trzykrotnie w grze pojedynczej, wszystkie te mecze wygrał Fibak bez straty seta. Latem 1986 Dowdeswell zakończył, tym razem ostatecznie, karierę sportową. Z Wielkim Szlemem pożegnał się na Wimbledonie, gdzie zdołał jeszcze wyeliminować znanego później Rosjanina Andrieja Czesnokowa, by odpaść w II rundzie z leworęcznym Francuzem Henri Leconte. Jego zarobki zawodowe na korcie wyniosły nieco ponad 300 tysięcy dolarów; należy pamiętać, że przełom lat 70. i 80. nie przynosił tenisistom tak wielkich pieniędzy, jakie stały się udziałem tej dyscypliny w ostatnich latach XX wieku i na początku kolejnego stulecia. Dowdeswell wygrał łącznie jedenaście turniejów deblowych (z dziewięcioma różnymi partnerami) i jedną imprezę w singlu, zaliczył ponadto trzy finały w singlu, siedemnaście w deblu i jeden w grze mieszanej.

Colin Dowdeswell ma na koncie ciekawą kartę reprezentacyjną w Pucharze Davisa. Bronił barw dwóch reprezentacji – w 1976 Rodezji, a po 1983 Wielkiej Brytanii. Bilans jego pojedynków, łącznie dla obu zespołów, wynosi 7 zwycięstw i cztery porażki. Dla ekipy brytyjskiej grał głównie jako deblista, mając za partnera Johna Lloyda i raz Jeremy'ego Batesa; chociaż w 1984 był przez krótki czas pierwszą rakietą Wielkiej Brytanii, w singlu w Pucharze Davisa zagrał jedynie dwa spotkania, oba przegrane – z Włochami Giannim Ocleppo i Corrado Barazzuttim. Jeszcze w barwach Rodezji zanotował zwycięstwo w grze pojedynczej nad Szwajcarem Heinzem Günthardtem, a z deblowych sukcesów warto wymienić triumfy nad Günthardtem i Hlaskiem w 1985 oraz Hiszpanami Sergio Casalem i Emilio Sánchezem w 1986 (oba w parze z Lloydem). Swoistą ciekawostkę stanowi fakt, że Dowdeswell, reprezentant dwóch krajów, a w czasie aktywnej kariery mieszkający w Szwajcarii, właśnie przeciwko Szwajcarii grał zarówno w drużynie Rodezji, jak i Wielkiej Brytanii.

Po 1986 Dowdeswell pracuje w sektorze bankowym, od 1994 w Merrill Lynch Private Banking, w tym jako wiceprezydent ds. inwestycyjnych od 2004. W 1987 uzyskał dyplom magisterski w European Business School we Francji. Od 1990 był również dyrektorem ds. sportowych elitarnego londyńskiego Hurlingham Club.

Osiągnięcia w turniejach wielkoszlemowych

Zwycięstwa turniejowe

Finały turniejowe

Źródła

Linki zewnętrzne

Przypisy