Conchita Martínez (ur. 16 kwietnia 1972 w Monzón), tenisistka hiszpańska, wiceliderka rankingu światowego, zwyciężczyni Wimbledonu, zdobywczyni Pucharu Federacji, medalistka olimpijska. Jest wyoutowaną lesbijką od 1995 roku, kiedy jedna z gazet opublikowała informację o jej romansie z inną tenisistką Gigi Fernandez.

Występowała jako tenisistka zawodowa od 1988 i przez 18 lat figurowała w czołowej pięćdziesiątce rankingu światowego gry pojedynczej. Już w 1989 wygrała swoje trzy pierwsze turnieje, była w ćwierćfinale wielkoszlemowego French Open oraz awansowała do najlepszej dwudziestki zawodniczek, a udany sezon przypieczętowała debiutem w turnieju Masters. Od 1989 przez osiem lat z rzędu docierała przynajmniej do ćwierćfinału French Open. W 1993 była pierwszą Hiszpanką, której udało się w erze "open" dotrzeć do półfinału na trawie wimbledońskiej, a rok później na tych samych kortach odniosła największy sukces w karierze; w finale Wimbledonu 1994 zmierzyła się z wybitną specjalistką gry na trawie Martiną Navrátilovą i pokonała ją w trzech setach, głównie dzięki świetnym minięciom. Jest to jedyne wielkoszlemowe zwycięstwo Martinez, ponadto wystąpiła w dwóch finałach; w Australian Open 1998 przegrała ze Szwajcarką Martiną Hingis (w półfinale pokonała wiceliderkę rankingu Lindsay Davenport), we French Open 2000 uległa Francuzce Mary Pierce. W 1992 i 2001 była w finale gry podwójnej French Open.

Poza wymienionymi finałami i zwycięstwem w Wimbledonie, była ośmiokrotnie w półfinałach i jedenastokrotnie w ćwierćfinałach wielkoszlemowych w grze pojedynczej. W 1995 była półfinalistką wszystkich czterech turniejów Wielkiego Szlema. Sukcesy odnosiła także w innych imprezach, wygrywając łącznie 33 turnieje w singlu i 13 w deblu. Czterokrotnie (z rzędu) triumfowała w prestiżowym turnieju Italian Open w Rzymie (1993-1996). Wygrywała także imprezy w Polsce – w 1998 turniej w Warszawie, rok później w Sopocie. W latach 1989-2000 nieprzerwanie występowała w turnieju Masters w singlu, 1995 i 1997-1999 także w deblu. W październiku 1995 była sklasyfikowana na pozycji nr 2 na świecie w grze pojedynczej, w styczniu 1993 – jako nr 7 w rankingu deblistek.

Była wieloletnią reprezentantką Hiszpanii w Pucharze Federacji, broniąc barw narodowych w latach 1988-2004, z przerwą jedynie w 1997 i 1999. Przyczyniła się do pięciu końcowych sukcesów Hiszpanii w tych rozgrywkach, partnerując zazwyczaj Arantxy Sánchez Vicario. Obie te zawodniczki zostały uhonorowane specjalną nagrodą Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy za zasługi dla popularyzacji Pucharu Federacji. Martinez ma również bogatą kartę olimpijską; startowała w czterech olimpiadach i sięgnęła po trzy medale w konkurencji debla (w parze z Sánchez Vicario srebro w Barcelonie 1992 i brąz w Atlancie 1996, z Virginią Ruano Pascual srebro w Atenach 2004).

Dzień przed ukończeniem 34 lat w kwietniu 2006 Martinez ogłosiła zakończenie kariery sportowej. Jest jedyną Hiszpanką, która triumfowała na Wimbledonie.

Gra Conchity Martínez opierała się głównie na defensywie. Zawodniczka stosowała urozmaicone rotacje, posługiwała się topspinem i slajsem, potrafiła wytrzymać długie wymiany z głębi kortu. Była praworęczna, bekhend grała jedną ręką.

W gronie tenisistek zawodowych występuje także zawodniczka znacznie mniej utytułowana o podobnym nazwisku, Conchita Martínez Granados.