Kościół pw. Matki Bożej z Pilar w Calandzie, zbudowany w miejscu domu Miguela Pellicera

Wyobrażenie nogi Miguela Pellicera na portalu kościoła pw. Matki Bożej z Pilar w Calandzie

Cud z Calandy – cud, który miał się wydarzyć w Calandzie w Hiszpanii 29 marca 1640 roku – młodemu rolnikowi, Miguelowi Pellicerowi, miała odrosnąć noga, która dwa i pół roku wcześniej została mu amputowana. Zostało to oficjalnie uznane za cud przez arcybiskupa Saragossy Pedro Apaolazę Ramíreza po procesie przed sądem arcybiskupim, zakończonym 27 kwietnia 1641 roku. Całe zdarzenie zostało udokumentowane, począwszy od aktu notarialnego spisanego trzy dni po cudzie, a skończywszy na aktach procesowych, w tym zeznaniach świadków.

Uznano, że cud dokonał się za wstawiennictwem Matki Bożej z Pilar.

Przed cudem

Miguel Pellicer, ochrzczony 25 marca 1617, był synem Miguela Pellicera Maya i Maríi Blasco. W wieku lat 19 udał się ze swm wujem, Jaime Blasco, do pracy w Castellón. W wyniku wypadku został ranny w prawą nogę. Początkowo znajdował się w szpitalu w Walencji, potem w Saragossie. Tam w październiku 1637 roku zdecydowano o amputacji nogi. Operacji według dokumentów z procesu dokonał chirurg Juan de Estanga przy współpracy chirurgów M. Beltrána i D. Millaruelo. Noga została amputowana cztery palce poniżej kolana.

Po rekonwalescencji Pellicer został w Saragossie. Utrzymywał się z dorywczych prac, a przede wszystkim z jałmużny, zbieranej przed kościołem Matki Bożej z Pilar, do której żywił szczególne nabożeństwo. Jako kalekę posługującego się drewnianą protezą znało go wielu mieszkańców Saragossy.

W marcu 1640 roku powrócił do rodzinnej miejscowości.