|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Zdaniem ekspertów nawet jeśli nad Polskę dotrze chmura zanieczyszczona radioaktywnymi pierwiastkami, to nie musimy się jej obawiać. Im dalej chmura oddala się od Japonii, tym jest rzadsza, a stężenie radioaktywnych pierwiastków mniejsze. "Chmura, która... Rola, jaką chmury odgrywają w zmianie klimatu, pozostaje tajemnicą, ale partnerzy projektu EUCLIPSE (Projekt wzajemnego porównywania chmur, badania procesu i oceny) postanowili rzucić nieco światła na tę kwestię, wykorzystując najnowocz... Rozpoczął się sezon na obserwację obłoków srebrzystych - najwyższych chmur obserwowanych z ziemi. O ich pojawieniu się, serwisowi SpaceWeather.com, donieśli obserwatorzy z północnej Europy. W ciągu najbliższych dni na niebie będą korzystne warunki ... Dnia 5 września 2011 r. w mieście Luksemburg, Luksemburg, odbędą się warsztaty nt. chmur dla przedsiębiorstw.
Przetwarzanie w chmurze staje się coraz popularniejszym paradygmatem obliczeniowym, który ma na celu usprawnianie dostarczania na żądanie oprogramowania (SaaS... W niedzielę po raz ósmy będzie obchodzony w Polsce Światowy Dzień Serca. Z tej okazji Śląskie Centrum Chorób Serca w Zabrzu zaapelowało w piątek do Polaków o zdrowy i aktywny styl życia oraz o udział w badaniach profilaktycznych. Tegoroczny Światowy Dzień Ser...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 CumulusTo hasło encyklopedii posiada podstrony: 1 [2],[3] Czy wiesz że...? Chmury – obserwowane w atmosferze, skupiska kondensatów pary wodnej (kropli lub kryształków)[1]. Ochładzanie zmniejsza zdolność powietrza do zatrzymywania pary wodnej. Ochładzanie do temperatury punktu rosy powoduje nasycenie pary wodnej (saturację), dalsze ochładzanie wywołuje przesycenie i kondensację. Kondensacja i parowanie (w przypadku chmur wodnych) oraz depozycja i sublimacja (w przypadku chmur lodowych) zachodzą w atmosferze na chmurowych lub lodowych jądrach (zarodkach) nukleacji. Taksonomia (gr. taktis=układ, porządek + nomos=prawo) – poddyscyplina systematyki organizmów, nauka o zasadach i metodach klasyfikowania, w szczególności o tworzeniu i opisywaniu jednostek systematycznych (taksonów) i włączaniu ich w układ kategorii taksonomicznych. 
 
Cumulus (Cu), chmura kłębiasta – to oddzielna, gruba, biała chmura, złożona z kropel wody. Jej górna część (z wyjątkiem gatunku Cumulus fractus) ma kształt kopuły, a podstawa położona poziomo na podobnej wysokości w przedziale od około 600 do 2500 metrów. Cumulusy są więc rodzajem chmur powstających w piętrze niskim troposfery. Więcej wypiętrzonym chmurom kłębiastym towarzyszą niewielkie opady deszczu. Chmury te potrafią szybko się przekształcać, a typowy czas życia małego cumulusa trwa 10-30 minut. Cumulus mediocris - chmury Cumulus o umiarkowanej rozciągłości pionowej (takiej, jak i poziomej), których wierzchołki wykazują niewielkie wypukłości. Chmury te potrafią wypiętrzyć się na wysokość ponad kilometra. Z tego powodu zdarza się, że wywołują słaby przelotny opad deszczu lub śniegu, ale przeważnie nie dają opadów. Ze względu na to, że Cumulus mediocris często jeszcze nie są zbyt grube, frakcja opadu opadu nie jest duża. Chmura ta stanowi pośrednie stadium rozwoju pomiędzy Cumulus humilis, a Cumulus congestus.
Cumulonimbus (Cb), chmura kłębiasta deszczowa to gęsta chmura rozbudowana pionowo na wysokość kilku lub kilkunastu kilometrów, niekiedy w kształcie wieży, o górnej powierzchni gładkiej, zakończonej kopulasto lub kalafiorowato (Cumulonimbus calvus, Cb cal) (calvus z łac. "łysy"), bądź w postaci bardziej rozbudowanej w piętrze wysokim (Cumulonimbus capillatus, Cb cap), przypominająca olbrzymie kowadło lub grzyb (incus – Cb cap inc). Podstawa chmur tego rodzaju znajduje się na wysokości 2÷3 km, natomiast górny ich pułap w strefie międzyzwrotnikowej może przekraczać 20 km. Są to chmury najbardziej rozbudowane w kierunku pionowym, dlatego zjawiska fizyczne w nich występujące są bardzo gwałtowne. Złożone w dolnej części z kropel wody, a w górnej z kryształków lodu. Chmury tego rodzaju mogą być źródłem gwałtownych opadów deszczu, śniegu lub gradu, którym często towarzyszą wyładowania elektryczne (burze). Mechanizmy fizyczne i morfologia (kształt)Chmury kłębiaste powstają wskutek prądów wstępujących związanych z napływem zimnego powietrza pod cieplejsze, jak to jest w przypadku chmur frontalnych, albo na skutek wznoszenia się termali ciepłego powietrza, jak to jest nad wyspami w strefie międzyzwrotnikowej, lub w ciepły słoneczny dzień. Ciepłe powietrze wznosi się pionowo, po czym ulega ochłodzeniu, co prowadzi do kondensacji pary wodnej, a szereg takich termali tworzy charakterystyczne wybrzuszenia w strukturze cumulusa. Dolna część chmury, na poziomie kondensacji jest czasami szara, ale kolor chmury cumulus nie zależy od jej specyficznych własności na danych poziomie, ale jest wynikiem położenia obserwatora w stosunku do słońca i od jej grubości (optycznej). Wysokość podstawy i wierzchołków zależy od rozkładu temperatury i wilgotności i można ją ocenić używając m.in. atmosferycznych diagramów termodynamicznych. Kondensacja to reakcja chemiczna, w której substraty łączą się z sobą, tworząc większą od nich cząsteczkę produktu głównego, oraz jedną lub więcej małych cząsteczek produktu ubocznego - najczęściej wody.
Troposfera – jest najniższą i najcieńszą warstwą atmosfery, stanowi ok. 80% jej całkowitej masy. Górna jej granica zmienia się w zależności od pory roku i od szerokości geograficznej. Nad biegunami sięga ona do 7 km w zimie i do 9 km w lecie. W umiarkowanych szerokościach geograficznych od 10 km w zimie do 13 km w lecie. Nad równikiem zasięg troposfery waha się od 15 do 18 km przez cały rok. Zróżnicowana grubość troposfery wynika z różnic nagrzewania się obszarów leżących na różnych szerokościach geograficznych oraz różnej wartości siły odśrodkowej działającej na cząsteczki powietrza. Obecna taksonomia chmur oparta jest na pracy Luke Howarda z początku XIX wieku, który wprowadził nazwę "cumulus" jako jedną z trzech głównych "zmienności" (kategorii). Obecnie chmury cumulus są badane ze względu na ich efekty klimatyczne poprzez zmianę: czytaj dalej: [2], [3]
Czy wiesz że...? beta Cumulus humilis, chmury kłębiaste pięknej pogody - chmury kłębiaste o małej rozciągłości pionowej, zwykle wyglądają jak gdyby spłaszczone. Posiadają mniej lub bardziej regularną płaską podstawę i kopulasty wierzchołek. Występują w sytuacji zalegania wyżu.
Prąd wstępujący – pionowy ruch powietrza (inaczej: ruch konwekcyjny) występujący w warunkach obniżonego ciśnienia atmosferycznego. Powietrze w tym prądzie unosi się wzwyż (w przeciwieństwie do prądu zstępującego). Opady atmosferyczne występują tylko przy prądach wstępujących.
Deszcz – opad atmosferyczny dosięgający powierzchni Ziemi w postaci kropel wody o średnicy większej od 0,5 mm. Gdy krople są mniejsze niż 0,5 mm opad taki nazywa się mżawką. Opad nie sięgający powierzchni Ziemi nazywa się virgą.
Altocumulus [łac.] (Ac), chmury średnie kłębiaste – rodzaj chmur piętra średniego złożonych z białych lub szarych drobnych członów, małych obłoków, a niekiedy przylegających do siebie i tworzących warstwę.
Virga – opad (deszcz lub śnieg), który nie dociera do powierzchni Ziemi, ponieważ wyparowuje na większych wysokościach. Dzieje się tak najczęściej, kiedy dolna część atmosfery ma niską wilgotność (np. nad pustynią). Z virgą związane są ciekawe efekty meteorologiczne np. "zasiewanie" niskich chmur wodnych przez opad z wysokich chmur lodowych (ang. feeder-seeder mechanism), wskutek czego powstaje deszcz. Ponadto parujący deszcz traci ciepło i mogą powstawać obszary zmniejszonej temperatury napędzające lokalne zstępujące prądy powietrza, niebezpieczne dla lotnictwa.
Cumulus fractus (Cu fra), czyli chmury kłębiaste postrzępione – gatunek chmur kłębiastych (Cumulus) charakteryzujący się postrzępionym, nieregularnym kształtem. W odróżnieniu od chmur warstwowych postrzępionych chmury kłębiaste postrzępione są na ogół bielsze, mniej przezroczyste i mogą posiadać zarysy tworzących się kopulastych wierzchołków. Występują na wysokości powyżej 0,5 km, natomiast strzępy chmur warstwowych moga sięgać powierzchni Ziemi.
Alpy Berneńskie – pasmo górskie, część Alp Zachodnich w Szwajcarii, w kantonach Vaud, Uri i Valais. Wznoszą się stromo po północnej stronie doliny górnego Rodanu. Najwyższym szczytem jest Finsteraarhorn, który osiąga 4274 m. Pasmo to graniczy z: Prealpami Szwajcarskimi na północy, Alpami Glarneńskimi na wschodzie, Alpami Lepontyńskimi na południowym zachodzie, Alpami Pennińskimi na południu oraz z Prealpami Sabaudzkimi na zachodzie. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
