Cyprys (Cupressus L.) – rodzaj drzew iglastych z rodziny cyprysowatych. Występuje w Azji Mniejszej, na obszarze śródziemnomorskim i w Ameryce Południowej.

Charakterystyka

Pokrój  Osiąga wysokość do 40 m. Korona wąska, kolumnowa, spiczasta z pionowo wznoszącymi się konarami lub szeroka, z rozpostartymi gałęziami. Zawsze ugałęziona do dołu. Pędy nigdy nie są płaskie. Z reguły okrągłe lub niewyraźnie czterokanciaste. Odrastają z czterech stron gałęzi. Pień  Kora szarobrązowa, cienka, jest delikatnie spękana. Łuszczy się włóknistymi pasmami. Liście  Małe, łuskowate, gęsto ustawione, zachodzące na siebie. Naprzeciwległe. Ściśle przylegają do pędu. Ciemnozielone. Kwiaty  Drzewo jest jednopienne, kwiaty męskie szczytowe, o długości od trzech do sześciu mm, maczugowatego kształtu, z początku żółto-zielone, z czasem brązowieją. Kwiaty żeńskie zebrane w kuliste kwiatostany (małe – 4 do 6 mm), zielone. Szyszki  Dwu-, czterocentymetrowe kuliste szyszki 6–12 tarczowato wypukłymi łuskami o bardziej lub mniej widocznym garbku pośrodku. Błyszczące, szarobrązowe. Nasiona dojrzewają dopiero w drugim roku a otwarte szyszki nie opadają od razu z drzewa, pozostając na nim jeszcze przez pewien czas. Biotop  Na naturalnych stanowiskach w górskich lasach iglastych, szczególnie na świeżych, umiarkowanie żyznych glebach. Lubi otwartą przestrzeń i duże nasłonecznienie. Wrażliwy na niskie temperatury, ale za to odporny na susze.

Systematyka

cyprys wiecznie zielony, cyprys włoski (Cupressus sempervirens L.)

cyprys arizoński (Cupressus arizonica Greene)

cyprys wielkoszyszkowy (Cupressus macrocarpa Hartweg ex Gordon)

Cupressus bakeri Jeps.

Cupressus cashmeriana Royle ex Carr.

Cupressus duclouxiana Hickel

Cupressus glabra

Cupressus goveniana Gordon

Cupressus lusitanica x macrocarpa

Cupressus lusitanica Mill.

Cupressus macnabiana Murr.

Cupressus sargentii Jeps.

Cupressus torulosa D. Don

Cupressus quadalupensis S. Wats

Zastosowanie

Roślina ozdobna : Jest sporadycznie sadzony w południowej Europie.

Symbolika

Cyprys bywa symbolem żałoby i smutku. Już w starożytnym Rzymie sadzony był na grobach, a jego gałęzi używano na pogrzebach. Poświęcony był Plutonowi – bogu podziemi. U niektórych ludów ze względu na swoją długowieczność był uważany za symbol nieśmiertelności, zaś w wierzeniach Greków (jeszcze do XX wieku) istniało przekonanie, że kto będzie spał pod nim, temu korzenie cyprysa odbiorą zdrowe zmysły. Według tradycji arka Noego zbudowana była z drzewa cyprysowego.