|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
RSS
Warto przeczytać: W toku obserwacji promieniowania gamma prowadzonych w ramach projektu Integral Europejskiej Agencji Kosmicznej (ESA) wykryto niedawno super gorącą materię zaledwie na milisekundy przed jej zniknięciem w czarnej dziurze. Czy uległa zniszczeniu? Astronomo... Według wyników nowych badań dofinansowanych ze środków unijnych zapalenie tkanki tłuszczowej w organizmie nie zawsze musi być szkodliwe, co różni się do wcześniejszych poglądów, które wiązały zapalenie z insulinoopornością i ostatecznie cukrzycą typu 2. Odk... Naukowcy z Hiszpanii i Wlk. Brytanii, których prace są finansowane ze środków unijnych, stwierdzili, że działania w zakresie odbudowy ekologicznej w miejscach o znacznej degradacji środowiskowej mogą pomóc w odbudowaniu globalnej bioróżnorodności. Opublikowane w czaso... Długotrwałe działanie fal elektromagnetycznych emitowanych przez telefony komórkowe może wzmacniać naszą pamięć i chronić, a nawet hamować rozwój choroby Alzheimera - o swoich zaskakujących wynikach badań na myszach naukowcy z USA informują na łamach pism... Międzynarodowy zespół naukowców opracował model do sprawdzenia, czy przetrzymywanie osobnika diabła tasmańskiego w niewoli pomogłoby zachować wystarczające zróżnicowanie genetyczne, aby gatunek przetrwał najazd śmiertelnego raka pustoszącego jeg...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
CzapkaCzy wiesz że...? Kołpak (tur. kalpak), kłobuk – nakrycie głowy pochodzenia tureckiego, popularne w XIV-XVII wieku w Europie wschodniej. Była to czapka bez daszka, obrzeżona futrem wilczym, rysim lub lisim z aksamitną główką, niekiedy przybierała kształt cylindryczny, zakończony spiczasto. Turban (z języka perskiego: دلبنت dulband) - męskie nakrycie głowy używane często w Indiach, krajach Półwyspu Arabskiego, w Iranie i Afganistanie, oraz w muzułmańskich krajach Afryki m.in. w Sudanie. W poszczególnych krajach nazywany jest lokalnymi nazwami: po arabsku عمامة; ‘imamah, turecku tülbent, w hindi pagri. Turbany nosili również m. in. przedkolumbijscy Majowie. Turban jest zwijany ręcznie z długiej tkaniny bawełnianej o długości do 4 m. Sposób wiązania turbanu muzułmanie uczą się przede wszystkim od starszych (np. ojciec) i nie posiadają określonej metody wiązania, stąd też różne sposoby noszenia turbanu. Czako - to rodzaj wysokiej czapy wojskowej używanej od końca XVIII w.(choć korzenie sięgają dalej) do początków XX w. w oddziałach frontowych, a jako nakrycie głowy reprezentacyjne w niektórych krajach do dziś. Używają czaka także policje wielu państw. Ma płaskie denko i jest zazwyczaj z daszkiem, czasem zwęża się ku górze. Jest zrobione ze skóry i sukna. Na początku swego istnienia miało około 40 cm. wysokości, a ok. roku 1850 uległo skróceniu. Z czaka wywodzi się francuskie kepi. Nazwę czako noszą także czapki górnicze. Nazwa wywodzi się od węgierskiego csako oznaczającego wysoką czapę wojskową. Czapka – nakrycie głowy, wykonane przeważnie z miękkiego materiału (czasami z twardymi wstawkami takimi jak denko lub daszek), noszone przez ludzi (czasami także przez zwierzęta), którego głównym zadaniem jest ochrona głowy przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi: zimnem, gorącem, deszczem, śniegiem, wiatrem, promieniami słonecznymi itp. Czapka różni się od innych nakryć głowy tym, że zwykle posiada daszek. Wianek – rodzaj nakrycia głowy (wieńca) upleciony z ziół i kwiatów. Tradycyjnie wianki noszone były przez dziewczęta i niezamężne kobiety, stąd stały się symbolem niewinności. O kobiecie zamężnej mówiło się, że "straciła wianek". Zgodnie z polską, a także ogólnosłowiańską tradycją, panna młoda oddaje druhnom swój wianek podczas weselnych oczepin.
Rastacap (nazywany również rastafar lub toppa) jest długą, okrągłą i szydełkowaną czapką, często w barwach Etiopii. Jest używany przez członków ruchu Rastafari jako nakrycie na dready. Na kształt, fason i kolor czapki duży wpływ ma panująca w danych czasach i na danej przestrzeni moda. Niektóre rodzaje czapek noszone są ze względów religijnych (np. jarmułka) inne znów tylko przy okazjach ceremonialnych (np. infuła). Czapki wojskowe i służb mundurowych mają ściśle określony krój i kolor i mogą być noszone tylko przez uprawnionych przedstawicieli tych służb (przy czym można wyróżnić czapki galowe, noszone tylko w przypadku uroczystości i ceremonii oraz czapki polowe – noszone na co dzień i w czasie ćwiczeń). Głowa (caput) – część ciała zwierząt, zajmująca u człowieka i u innych ssaków szczytowe umiejscowienie (ewentualnie przednie).
Szyja (collum) stanowi podporę dla głowy oraz drogę łączącą ją z tułowiem i kończyną górną.
Hełm – bojowa ochrona głowy, chroniąca czaszkę przed urazami, sporządzona z odpornego materiału. Przez wiele wieków używany był tylko przez wojsko, ale z czasem znalazł również bardzo szerokie zastosowanie wśród cywilów. Wiele dziedzin stosuje pierwotną nazwę hełmu (np. hełm strażacki, hełm górniczy), a niektóre branże zastosowały nazwę kask (m.in. w budownictwie, służbach ratunkowych oraz u motocyklistów, rowerzystów, wspinaczy czy rolkarzy). Cechy czapnicze istniały w Polsce od XIV wieku. W teorii organizacji termin "czapka" (lub "czapa") może także oznaczać jakieś władze nadrzędne (zwykle o kwestionowanej potrzebie istnienia). Nazwą "czapka" (lub "czapa") określa się także grubszą pokrywę (np. lodową lub śniegową), która okrywa jakieś przestrzenie, rzeczy lub przedmioty. Możemy wyróżnić następujące typy czapek, służące jako nakrycie głowy: Bustina - włoska czapka wojskowa, zaprojektowana u progu lat 30. przez Federico Caproniego. Charakteryzował ją podniesiony do góry daszek oraz nauszniki zapinane na guzik lub klamerkę po lewej stronie. Stosowano ją powszechnie w siłach lądowych faszystowskich Włoch (bersalierzy, piechota, alpini, spadochroniarze, jednostki milicji faszystowskiej oraz "arditi"). Z przodu zazwyczaj naszywano godło danej formacji lub liść wawrzynu (Alpini). Po wojnie kontunuowano jej użycie w armii włoskiej aż do połowy lat 50.
Bejsbolówka — sportowe nakrycie głowy, wykonane z miękkiego materiału, z twardym daszkiem. Daszek ma chronić oczy przed słońcem. Z tyłu ma z reguły plastikowy pasek. Rodzaje czapek występujących jako pojęcia geofizyczne: Moda – w potocznym rozumieniu oznacza potrzebę naśladowania innych, aby się identyfikować z nimi, ta psychiczna potrzeba najdobitniej jest widoczna w ubiorze. Moda występuje także w innych dziedzinach życia społecznego. Wiąże się z pojęciem stylu, ale nie jest jego synonimem podobnie jak pojęcie elegancji. Może być modny ubiór, wygląd, sposób zachowania, lecz także styl muzyczny, styl artystyczny, światopogląd czy pewien sposób postępowania, czyli ogólnie rzecz biorąc styl życia, który jest popularny w jakimś czasie w jakimś środowisku. W węższym znaczeniu słowo moda odnosi się do projektowania ubioru. Moda zawsze posiada swoją awangardę, czyli grupę, która pierwsza inicjuje naśladownictwo czegoś, najczęściej form ubioru. Natomiast styl w modzie jest związany z indywidualnym, przystosowanym do potrzeb psychicznych określonego użytkownika sposobem wyrażania siebie poprzez formę ubioru.
Czapka uszanka, (także: uszanka, z ros. ушанка [uˈʂan.kə], papacha, czasami zwana żartobliwie czapką uszatką) - ciepłe zimowe nakrycie głowy, wykonane najczęściej z futra, z charakterystycznymi klapami chroniącymi uszy od mrozu. W XIX w. przy klapach pojawiły się troczki, które można zawiązać pod brodą. Uszanka wywodzi się z Rosji ale Rosjanie prawdopodobnie zapożyczyli jej krój od Mongołów podczas średniowiecznej mongolskiej inwazji na Rosję. Inne hasła związane z terminem "czapka": Zobacz także hasła o innych nakryciach głowy, nie będących w ścisłym tego słowa znaczeniu, czapkami: Zobacz hasło czapka w Wikisłowniku
Wiatr – poziomy lub prawie poziomy ruch powietrza względem powierzchni ziemi. Wiatry są wywołane przez różnicę temperatur oraz różnice w ukształtowaniu powierzchni. Termin wiatr jest używany w meteorologii prawie wyłącznie na określenie horyzontalnej składowej wiatru. Istnieje jednak składowa pionowa wiatru i wtedy jest tak nazywana. Wiatr może wiać z obszarów wyższego ciśnienia do obszarów niższego ciśnienia, ale w średnich szerokościach geograficznych, ze względu na siłę Coriolisa, wiatr wieje zazwyczaj równolegle do linii takiego samego ciśnienia (wiatr geostroficzny). Wiatr jest jednym ze składników pogody, w tym celu podaje się prędkość wiatru (w m/s lub km/h) i kierunek, z którego wieje. Należy zachować uwagę przy używaniu terminologii kierunku wiatru: meteorolodzy pod nazwą wiatry zachodnie rozumieją wiatr wiejący z zachodu, podczas gdy "zachodni prąd oceaniczny" to prąd płynący na zachód (czyli różnica o 180 stopni w definicji kierunku).
Kask (fr. casque) - rodzaj ochronnego nakrycia głowy, używanego przez osoby uprawiające sport oraz wiele grup zawodowych i w zależności od tego różniących się budową. Przypisy
Czy wiesz że...? beta Giwer (kiwer), to rodzaj wojskowego nakrycia głowy, rodzaj czapki w kształcie ściętego, lekko zwężającego się ku górze stożka, z daszkiem opuszczanym z przodu lub w starszej odmianie z przodu i z tyłu, wykonane z czarnego filcu.
Jarmułka (tur. jahmrłuk - kaptur) – nakrycie głowy noszone przez Żydów, okrywające ciemię. Termin ten wywodzi się z tureckiego bądź tatarskiego słowa oznaczającego kaptur. Wedle żydowskich interpretacji pochodzi od aramejskiego zwrotu jira malka – szacunek wobec króla. W języku hebrajskim nosi nazwę kipa כיפה, co znaczy kopuła. Noszenie jarmułki nie jest wymogiem Prawa (Tory), nie wywodzi się ani z Biblii ani z Talmudu, lecz jest zwyczajem i prawdopodobnie należy szukać jego początków w kulturze Bliskiego Wschodu, gdzie przykryta głowa jest oznaką szacunku. W państwie rzymskim głowy zakrywała służba, stąd nabrała ona dodatkowego znaczenia znaku służby przed Bogiem. Jednocześnie ma wyrażać żydowską tożsamość. Zwyczaj ten czasem odnosi się do wzmianki o stroju arcykapłana w Księdze Wyjścia (Wj 28, 4. 36-38). Noszenie jarmułki jest wymagane bezwzględnie podczas modlitwy i studiowania Tory, ale autorytety rabiniczne zalecają noszenie jej nawet podczas uprawiania sportu, jako małej czapeczki przypiętej do włosów.
Szapoklak (z fr. chapeau claque) - cylinder o specjalnej konstrukcji, pozwalającej na złożenie go na płasko, używany przez mężczyzn na przełomie XIX i XX wieku jako element stroju balowego. Używany do dziś jako element munduru czeladnika kominiarskiego.
Trikorn, kapelusz trójskrzydły (ang. tricorne, ros. треуголка) to rodzaj nakrycia głowy, a właściwie kapelusza, szczególnie popularnego w XVII i XVIII wieku, który wyszedł z mody w końcu XVIII wieku. Używany był zarówno jako część strojów cywilnych, jak i wojskowych - częściowo wyparty przez kaszkiet i dwuróg (bikorn).
Kokosznik (kiczka) - kobiece nakrycie głowy występujące w ludowych ubiorach Rosji. Składa się z półkolistej, bogato zdobionej najczęściej haftem, części przedniej, tzw. czółka oraz przykrycia na głowę z jedwabiu lub innego lekkiego materiału.
Czapka Frygijska, właściwie Warszawska Grupa Plastyków "Czapka Frygijska" – stowarzyszenie artystów sympatyzujących z ideami komunistycznymi, działające w latach 1934-1938, założone z inicjatywy Komunistycznej Partii Polski. Członkowie grupy postulowali sztukę zaangażowaną i agitacyjną, posługiwali się konwencją realistyczną, odrzucając zdobycze awangardy. Zorganizowali dwie wystawy zbiorowe – w Warszawie w roku 1936 oraz w Krakowie w 1937. Piętnowali w swoich dziełach wyzysk burżuazji, ukazując niedolę klasy robotniczej. Poruszali takie tematy jak: bezrobocie, bieda, strajki robotnicze, praca fizyczna itp.
Czapka tektoniczna – odizolowana część nasuniętej płaszczowiny lub też fałdu. Odizolowanie następuje wskutek procesów erozyjnych i zrównywania powierzchni ziemi, tzw. denudacja. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |