Czas krwawienia - Polski Serwis Naukowy

Czas krwawienia – badanie diagnostyczne, w którym określa się czas pomiędzy momentem uszkodzenia skóry a momentem ustania wypływu krwi. Świadczy o zdolności małych naczyń skóry i płytek krwi do wytworzenia zakrzepu w miejscu uszkodzenia.

Czas krwawienia określa się wykonując standaryzowane nacięcia skóry na przedramieniu, po czym za pomocą bibuły przykładanej do miejsca skaleczenia, określa się czas wypływu krwi (brak plamki krwi na bibule po jej przytknięciu do zranienia jest czasem krwawienia). Wyraża się go w minutach i sekundach.

Przedramię (łac. Antebrachium) – w anatomii człowieka – część kończyny górnej, znajdująca się między dłonią połączoną z nadgarstkiem i ramieniem, zakończonym stawem łokciowym).

Minuta (łac. minuta – mała) – legalna jednostka czasu nie należąca do układu SI, równa 60 sekundom, oznaczana min (bez kropki na końcu). Wywodzi się z sumeryjskiego układu miar. Termin minuta pochodzi z łacińskiego wyrażenia pars minuta prima (pierwsza mała część).

Historycznie badanie było wykonywane w różny sposób: wykonywano nakłucia igłą opuszki palca lub małżowiny usznej (tak zwana metoda Duke'a) lub po nacięciu przedramienia skalpelem (metoda Ivy – przez nacięcie skóry przedramienia na długości 3 mm i głębokości 3 mm).

Niesteroidowe leki przeciwzapalne, NLPZ, NSLPZ (ang. Non-Steroidal Anti-Inflammatory Drugs, NSAIDs) – to szeroka, niejednorodna grupa leków przeciwzapalnych, przeciwbólowych i przeciwgorączkowych. Ich działanie polega na hamowaniu cyklooksygenazy prostaglandynowej (COX). Nazywane są niesteroidowymi ze względu na strukturę, odmienną od innych leków mających właściwości przeciwzapalne – kortykosteroidów.

Choroba von Willebranda (łac. morbus von Willebrandi, ang. Von Willebrand disease, vWD) jest chorobą charakteryzującą się skłonnością do krwawień samoistnych lub po urazach (operacja, uderzenie itp.). Występuje w postaci ciężkiej, umiarkowanej i lekkiej. Przyczyną jej jest brak we krwi czynnika von Willebranda odpowiedzialnego za zlepianie się płytek krwi i ochranianie czynnika krzepnięcia VIII.

Badanie czasu krwawienia jest mało powtarzalne – jego wyniki zależą od techniki wykonania, ale także od czynników zewnętrznych (np. temperatura otoczenia) jak i wewnętrznych (np. stan nawodnienia organizmu).

Zakres prawidłowych wyników mieści się w granicach 4 do 8 minut.

Skrócenie tego czasu nie ma znaczenia diagnostycznego, natomiast wydłużenie czasu krwawienia spotykane jest w następujących schorzeniach:

Klopidogrel (clopidogrel, B01AC) – organiczny związek chemiczny, pochodna tienopirydyny, inhibitor agregacji płytek krwi indukowanej przez ADP. Nazwa handlowa leku produkowanego przez Bristol-Myers Squibb i Sanofi-Aventis to Plavix®. Stosowanie nasycającej dawki klopidogrelu w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA) uznano za złoty standard w prewencji incydentów sercowo-naczyniowych po PCI u chorych z niestabilną dławicą piersiową i zawałem bez uniesienia odcinka ST.

Skóra (łac. cutis, gr. derma) – największy narząd powłoki wspólnej (łac. integumentum commune) kręgowców o złożonej budowie i wielorakich funkcjach; powłoka właściwa.

choroba von Willebranda

małopłytkowość

zespół Bernarda-Souliera

trombastenia Glanzmanna

afibrynogenemia

stosowanie leków leków wpływających na czynność płytek krwi, takich jak:

niesterydowe leki przeciwzapalne w tym kwas acetylosalicylowy

pochodne tienopirydyny na przykład tyklopidyna i klopidogrel

inhibitory GPIIb/GPIIIa na przykład eptifibatyd i tirofiban.

Przypisy

Bibliografia

Andrzej Szczeklik (red.): Choroby wewnętrzne. Przyczyny, rozpoznanie i leczenie, tom II. Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, 2005, s. 1428. ISBN 83-7430-031-0.

Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.

Sekunda (łac. secunda – następna, najbliższa) – jednostka czasu, jednostka podstawowa większości układów jednostek miar np. SI, MKS, CGS – oznaczana s (bez kropki na końcu).

Tirofiban (ATC B01AC) – organiczny związek chemiczny, lek przeciwpłytkowy należący do niepeptydowych odwracalnych antagonistów receptorów GPIIb/IIIa. Działanie tirofibanu polega na zapobieganiu wiązania się cząsteczek fibrynogenu do receptorów GPIIb/IIIa, co hamuje agregację trombocytów i wydłuża czas krwawienia. Wskazaniem do podawania leku jest prewencja zawału serca u chorych z niestabilną chorobą wieńcową lub zawałem bez załamka Q, z wystąpieniem epizodu bólu stenokardialnego w okresie ostatnich 12 godzin, nieprawidłowości w EKG i (lub) zwiększeniem aktywności enzymów wskaźnikowych uszkodzenia mięśnia sercowego. Tirofiban podawany jest jednocześnie z niefrakcjonowaną heparyną i kwasem acetylosalicylowym. Nazwa handlowa preparatu to Aggrastat (Merck & Co.).