Powiat górowski – powiat w Polsce (województwo dolnośląskie), utworzony w 1999 roku w ramach reformy administracyjnej. Siedzibą władz powiatu jest miasto Góra. Stopa bezrobocia w powiecie wynosi 26,1%(stan na styczeń 2010)

Gmina Wąsosz – gmina miejsko-wiejska w województwie dolnośląskim, w powiecie górowskim. W latach 1975-1998 gmina położona była w województwie leszczyńskim.

Zagłębie Dąbrowskie – region historyczno-geograficzny w zachodniej Małopolsce, na pograniczu z Górnym Śląskiem. Obejmuje wschodnią część obecnego województwa śląskiego (stąd często, ale błędnie, zaliczane jest do Śląska) a według poglądów części historyków również zachodnią część województwa małopolskiego (Olkusz). Stanowi północno-wschodnią część Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego.

Powiat będziński - powiat ziemski w Polsce (województwo śląskie), utworzony 1 stycznia 1999 roku w ramach reformy administracyjnej. Jego siedzibą jest miasto Będzin.

CKS Czeladź (żużel) - czeladzki klub żużlowy, założony w 1952 r. i rozwiązany w 1960 r. Czeladź na żużlowej mapie zaistniała dzięki występom Górnika Czeladź w latach 1952-1953 w Drużynowych Mistrzostwach Polski maszyn przystosowanych (czyli rywalizacji amatorskiej). Rozgrywki te były już wówczas zorganizowane przez Polski Związek Motorowy według formuły eliminacji regionalnych, podzielone na 4 strefy (północną, południową, zachodnią i wschodnią), które z kolei były podzielone na okręgi (strefa południowa dzieliła się na okręgi katowicki i rzeszowski). Drużyna czeladzka startowała w okręgu katowickim. W 1953 jako mistrz strefy południowej uzyskała awans do finału krajowego, na który jednak się nie stawiła. Wobec upadku rozgrywek amatorskich, w latach 1954-1955 Czeladź nie była reprezentowana w oficjalnych zawodach żużlowych. Dzięki masowej produkcji motocykla FIS, skonstruowanego w 1954 przez WSK Rzeszów, możliwe stało się jednak powstanie nowych drużyn, jak i reaktywowanie (bądź zgłoszenie do regularnych rozgrywek ligowych) klubów żużlowych startujących dotąd amatorsko na maszynach przystosowanych. Jednym z takich klubów był Górnik Czeladź, reaktywowany przed sezonem 1956 i którego barwy ponownie przywdziali m.in. Waldemar Szczechła i Bonifacy Gracjalny. Akces do rozgrywek zgłosiły 24 drużyny, w związku z czym II ligę podzielono na dwie grupy - Górnik został zakwalifikowany do "Grupy Południe". Różnica poziomów między poszczególnymi zespołami w obu grupach II ligi była na tyle duża, że przed kolejnym sezonem (1957) dokonano reorganizacji rozgrywek, zmniejszając II ligę do 8 zespołów. Drużyny, które w poprzednim sezonie zajęły miejsca 5-8 w grupach II ligi, zostały przeniesione do nowo utworzonej III ligi. Los ten spotkał również ekipę czeladzką. Pod nową nazwą, CWK Czeladź, zajęła 2 miejsce w "Grupie Południe", co wystarczyło do awansu do II ligi. Sekcja żużlowa AMK Kraków, która wygrała grupę, uległa bowiem rozwiązaniu i podziałowi (na Wandę Nową Hut i Cracovię Kraków). Do drugoligowych rozgrywek 1958 drużyna czeladzka przystępowała pod nową nazwą, CKS Czeladź, oraz wzmocniona pozyskanym z Górnika Rybnik Pawłem Dziurą. Przygoda z II ligą trwała jednak krótko. 6 lipca 1958 w meczu z Tramwajarzem Łódź na stadionie w Czeladzi doszło do wydarzeń, uznanych przez Główną Komisję Żużlową za "chuligańskie wybryki". Lider CKS-u Paweł Dziura, mimo wykluczenia za zerwanie taśmy startowej w VIII wyścigu, nie zjechał do parkingu, lecz wziął udział w powtórce, po czym naubliżał sędziemu zawodów. GKŻ postanowiła zespół zdegradować do III ligi, stadion zamknąć do końca roku, zaś Pawła Dziurę (wówczas 42-letniego weterena) zdyskwalifikować na 3 lata. To był początek końca żużlowego epizodu w Czeladzi. Po słabych w wykonaniu czeladzian następnych dwóch sezonach (ostatnie miejsca najpierw w III lidze, a po jej likwidacji - w "Grupie Wschód" II ligi), CKS wycofał się w trakcie rozgrywek sezonu 1960, oddając pozostałe mecze walkowerem. Sekcja żużlowa została rozwiązana, a jeden z zawodników, Michał Czerny, w 1961 zasilił szeregi ligowego debiutanta, Kolejarza Opole.

Czeladź to określenie służby, stosowane głównie w okresie I Rzeczypospolitej. Termin ten charakteryzował się pewną nieostrością i obejmować mógł nie tylko służących, ale także czeladników cechowych. Oprócz czeladników w skład czeladzi zaliczano: