Cztery artykuły praskie - Polski Serwis Naukowy

Cztery artykuły praskie - zbiór podstawowych postulatów opracowany przez duchowieństwo czeskie podczas dysput teologicznych w latach 1417-1420. Cztery artykuły praskie zawierały w sobie zasady doktrynalne jakie uznawali wszyscy wyznawcy husytyzmu.

Cztery artykuły praskie zostały uchwalone 3 kwietnia 1420 roku w Pradze. Były fragmentem manifestu narodowego z 27 maja 1420 roku skierowanego przeciw królowi Zygmuntowi Luksemburskiemu i krzyżowcom, w którym tłumaczono przyczyny schizmy w Kościele czeskim oraz przedstawiano argumenty za rewolucją jaką było powstanie husyckie.

Zygmunt Luksemburski (Luksemburczyk), (ur. 14 lub 15 lutego 1368 w Norymberdze, zm. 9 grudnia 1437 w Znojmie) – elektor (margrabia) brandenburski od 1378, król węgierski od 1387, niemiecki od 1411, książę Luksemburga od 1419, król włoski od 1431, cesarz rzymsko-niemiecki od 1433, król czeski od 1419 (objął władzę w 1436).

Taboryci - najbardziej radykalny odłam husytyzmu powstały po rozpadzie głównego nurtu na początku lat dwudziestych XV wieku. Nazwa pochodzi od miasta Tábor w południowych Czechach, gdzie znajdowała się najważniejsza twierdza tej organizacji. Przywódcami taborytów byli m.in: Jan Žižka, Prokop Wielki, Prokopek. Po śmierci pierwszego, Taboryci rozdzielili się na Tabor właściwy i Sierotki.

Opis

Artykuły praskie były zbiorem postulatów wynikających z nauczania Jana Husa. Zawierały one żądania wszystkich skrzydeł politycznych i denominacji husytów wobec Kościoła katolickiego. Domagano się w nich:

Prawa do swobodnego głoszenia Słowa Bożego,

Przywrócenia komunii pod dwiema postaciami dla świeckich,

Odebrania duchowieństwu władzy świeckiej i sekularyzacji dóbr kościelnych,

Karania za grzechy śmiertelne przez władzę świecką.

Cztery artykuły praskie były przez stronnictwa husyckie różnie interpretowane i z czasem modyfikowane. Szlachta czeska po ich uchwaleniu w swoich odezwach świadomie pomijała postulat o publicznym sądzeniu grzechów śmiertelnych. Utrakwiści zwracali głównie uwagę na komunię pod dwiema postaciami, wolność głoszenia kazań w językach narodowych oraz udział świeckich w wyborze hierarchii duchownej. Radykałowie husyccy natomiast kierowali się nimi dosłownie. Zaowocowało to różnorodnością interpretacji Pisma Świętego, całkowitymi zmianami w sprawowaniu obrzędów, a także tworzeniem różnych szkół i denominacji religijnych w łonie husytyzmu takich jak: adamici, bracia czescy, orebici, sierotki, taboryci.

Kościół katolicki – największa na świecie chrześcijańska wspólnota wyznaniowa, głosząca zasady wiary i życia określane mianem katolicyzmu, rządzona przez biskupa i patriarchę Rzymu (jako papieża uważanego drogą sukcesji apostolskiej za następcę Świętego Piotra) oraz biskupów pozostających z nim we wspólnocie. Kościół katolicki stanowi jedną z trzech głównych gałęzi chrześcijaństwa, obok Cerkwi prawosławnej i Kościołów protestanckich.

Adamici (adamianie) - to określenie wielu grup religijnych, wywodzących się z chrześcijaństwa, naśladujących nagość Adama jako symbol pierwotnej czystości człowieka przed popełnieniem grzechu pierworodnego.

Bibliografia

Malcolm Lambert. Herezje średniowieczne: od reformy gregoriańskiej po reformację. Gdańsk, Warszawa 2002. ISBN 83-7233-043-3

Linki zewnętrzne

Cztery artykuły praskie