Daniel Boone na krótko przed śmiercią, mal. C. Harding

Daniel Boone – amerykański podróżnik, osadnik i traper ( ur. 2 listopada 1734 w Birdsboro (Pensylwania), zm. 26 września 1820 w Defiance (Missouri) ). Wytyczył przejście do Kentucky przez Appalachy. W roku 1775 założył osadę Boonesborough. Brał udział w wojnie o niepodległość Stanów Zjednoczonych, przyjaciel Simona Kentona i towarzysz broni George'a Rogersa Clarka. Był bohaterem literackim m.in. powieści Jamesa Fenimore Coopera.

Dzieciństwo i młodość

Był szóstym z jedenaściorga dzieci w kwakerskiej rodzinie Boone'ów. Ojciec, Squire Boone (1696–1765), przybył do Pensylwanii z małego miasteczka w hrabstwie Devon w Anglii w roku 1713. Rodzice Squire'a Boone'a - George i Mary - przyjechali za synem w 1717. W roku 1720, Squire, który pracował jako tkacz i kowal, ożenił się z Sarą Morgan (1700–1777), pochodzącą z kwakierskiej rodziny z Walii, i osiadł w miejscowości Towamencin. W roku 1731 Boone'owie zbudowali swój pierwszy drewniany dom w dolinie Oley w dzisiejszym hrabstwie Berks. Tam właśnie urodził się Daniel.

Daniel spędził swe młode lata na zachodnim skraju pogranicza Pensylwanii. W pobliżu znajdowały się liczne wioski Indian. Pacyfistycznie nastawieni kwakrzy mieli z reguły dobre stosunki z Indianami. Boone dostał swą pierwszą strzelbę w roku 1747, a sztuki strzeleckiej uczył się od białych i czerwonoskórych. Według jednej z opowieści młody Boone polował w lesie z innymi chłopcami. Nagłe miauknięcie pumy przeraziło chłopców, ale nie Boone'a, który spokojnie załadował swój dziecięcy sztucer, po czym trafił zwierzę w serce w chwili, gdy rzuciło się wprost na niego. Jak wiele innych opowieści o Boone'ie, historyjka może być zmyślona, ale nie powinna być lekceważona..

Gdy Boone był dzieckiem, jego rodzina stała się przedmiotem kwakerskich kontrowersji. W 1742 rodzice Boone'a musieli publicznie przepraszać za to, że ich najstarsza córka wyszła za Johna Wilcoxsona, nie-kwakra, będąc na dodatek w ciąży. Kiedy najstarszy brat Boone'a również poślubił nie-kwakerkę w roku 1747, Squire Boone stanął po stronie syna i w konsekwencji został usunięty ze społeczności kwakerskiej, aczkolwiek jego małżonka nadal brała udział w comiesięcznych zebraniach społeczności. Przypuszczalnie na skutek tego sporu Squire w roku 1750 sprzedał ziemię i przeniósł się z rodziną do Karoliny Północnej. Od tej pory Daniel Boone przestał uczęszczać do kościoła, ale do końca życia uważał się za chrześcijanina i wszystkie swoje dzieci kazał ochrzcić. Boone'owie osiedlili się nad rzeką Yadkin, w miejscu, które dzisiaj obejmuje hrabstwo Davie, około 3 km na zachód od miejscowości Mocksville.

Boone, który spędził swe dziecięce lata polując, nie posiadał w zasadzie żadnego wykształcenia. Zgodnie z tradycją rodzinną miejscowy nauczyciel zwrócił na to uwagę ojcu Daniela, ale ten zlekceważył sprawę mówiąc: "zostawmy dziewczętom ortografię, a Danowi strzelanie..." (ang. let the girls do the spelling and Dan will do the shooting…). W rezultacie chłopca uczyli czytać i pisać członkowie rodziny, ale jego znajomość języka pozostała na dość niskim poziomie. Historyk John Mack Faragher zauważył, że pogląd jakoby Boone był półanalfabetą jest krzywdzący i że Boone "posiadał wykształcenie na takim samym poziomie, jak większość jemu współczesnych". Wiadomo, że Boone na swe wyprawy myśliwskie zabierał ze sobą książki - Biblia i Podróże Guliwera należały do ulubionych - i że częstokroć był jedynym potrafiącym pisać i czytać w całej grupie towarzyszących mu myśliwych. Czasami zabawiał swych towarzyszy czytając im przy wieczornym ognisku.

Myśliwy, mąż i żołnierz

Jako młody człowiek Boone posługiwał brytyjskiej armii podczas wojny z Indianami i Francuzami (1754–1763), walce o tereny położone za łańcuchem górskim Appalachów. W 1755 był woźnicą taborów generała Edwarda Braddocka podczas jego ofensywy mającej doprowadzić do wyparcia Francuzów z Ohio, co zakończyło się katastrofą w bitwie nad rzeką Monongahela. Boone po tej klęsce wrócił do domu i 14 sierpnia 1755 roku poślubił Rebekę Bryan, sąsiadkę z Doliny Yadkin. Młoda para zamieszkała początkowo w chatce na farmie ojca Boone'a. Mieli w sumie dziesięcioro dzieci.

W roku 1759 wybuchł konflikt pomiędzy kolonistami a Indianami z plemienia Czirokezów, niedawnymi sprzymierzeńcami w wojnie z Francuzami. Gdy Dolina Yadkin stała się celem napaści Indian, wiele rodzin, w tym także Boone'owie, uciekło do Wirginii. Boone służył w milicji Karoliny Północnej w czasie tego "powstania Czirokezów", a jego wyprawy daleko w głąb indiańskiego terytorium, poza Pasmo Błękitne, rozdzieliły go z żoną na prawie dwa lata. Według jednej z opowieści Boone'a nie było tak długo, że Rebeka uznała go za zmarłego i zaczęła współżyć z jego bratem, Edwardem ("Nedem"), z którego to związku urodziła się córka Jemima (1762). Gdy koniec końców Boone wrócił, żona miała mu powiedzieć: "powinieneś siedzieć w domu i zrobić to sam". Boone okazał się wyrozumiały i przebaczył Rebece. Niezależnie od tego, czy była to prawda, Boone wychowywał Jemimę jak własne, najbardziej ukochane z dzieci.

Myśliwski zawód Boone'a wiązał się właśnie z takimi długimi okresami pobytu poza domem. Prawie każdej jesieni Boone wyprawiał się na "długie łowy", które zajmowały wiele tygodni, a nawet miesiące. Z niewielką grupą towarzyszy polował jesienią na zwierzynę płową, zimą na bobry. Wiosną myśliwi wracali i sprzedawali swoje skóry zawodowym handlarzom futer.

Ludzie pogranicza często wycinali swoje inicjały na pniach drzew lub na skalnych ścianach jaskiń; imię lub inicjały Boone'a znaleziono w wielu miejscach. Jednym z najbardziej znanych autografów Boone'a jest napis na pniu drzewa w dzisiejszym hrabstwie Washington, w stanie Tennessee: "D. Boon Cilled a. Bar [zabił niedźwiedzia] on [this] tree in the year 1760". Podobny napis znajduje się w muzeum w "Filson Historical Society" w Louisville: "D. Boon Kilt a Bar, 1803". Ponieważ jednak Boone zapisywał swoje nazwisko z "e" na końcu, te inskrypcje mogą być fałszerstwami, jako że Boone był postacią powszechnie znaną i podziwianą na pograniczu.

W 1762 Boone z żoną i czwórką dzieci wrócił z Wirginii do Doliny Yadkin. W połowie lat sześćdziesiątych, po zawarciu pokoju z Czirokezami, znacznie zwiększył się napływ nowych osadników, w związku z czym Boone zaczął szukać nowego miejsca zamieszkania, bowiem konkurencja zmniejszała szanse na upolowanie dużej ilości zwierzyny, a to oznaczało kłopoty; często stawał przed sądem za niespłacanie zaciągniętych długów, a w końcu musiał sprzedać swój kawałek ziemi, by wywiązać się ze zobowiązań. Po śmierci ojca w 1765 roku Boone udał się z bratem Squire'em i grupą mężczyzn na Florydę, która stała się brytyjskim terytorium, by zbadać, jakie są tam możliwości osiedlenia się. Według przekazów rodzinnych Boone kupił ziemię w Pensacoli, ale Rebeka nie chciała przeprowadzić się tak daleko od przyjaciół i rodziny. W końcu Boone'owie przenieśli się w głąb Doliny Yadkin, a Boone zaczął polować na zachodzie, w górach Pasma Błękitnego.