Daniela Hantuchová (ur. 23 kwietnia 1983 w Popradzie), słowacka tenisistka, mistrzyni czterech turniejów wielkoszlemowych w grze mieszanej (Karierowy Wielki Szlem), trzykrotna wicemistrzyni w grze podwójnej i półfinalistka Australian Open 2008 w grze pojedynczej, zdobywczyni Pucharu Federacji 2002 i dwukrotnie Pucharu Hopmana w barwach Słowacji, reprezentantka Słowacji podczas letnich igrzysk olimpijskich. Tenisistka praworęczna z oburęcznym backhandem.

Kariera tenisowa

Daniela Hantuchová rozpoczęła treningi tenisowe w wieku sześciu lat. Dziesięć lat później trafiła do Akademii Tenisowej Nicka Bollettieriego na Florydzie w Stanach Zjednoczonych. Jako juniorka zagrała między innymi w ćwierćfinale French Open 1998, przegrywając z Jeleną Diemientjewą. W klasyfikacji dziewcząt do lat osiemnastu zajmowała indywidualnie 13. miejsce, deblowo zaś 6. (notowanie z 31 grudnia 1998).

Status profesjonalnej tenisistki otrzymała w 1999 roku. W październiku po raz pierwszy jej nazwisko znalazło się w drabince głównego turnieju WTA; miało to miejsce w Bratysławie. Daniela przegrała wtedy z Sabine Appelmans 4:6, 4:6. Pierwsze zawodowe spotkanie wygrała w maju 2000 w Strasburgu, eliminując Irodę Tuliaganową 6:4, 6:4. W turnieju tym doszła do swojego pierwszego ćwierćfinału w WTA Tour, pokonała jeszcze Nadię Pietrową, nie sprostała jednak Ricie Kuti-Kis. Do jednej czwartej finału dostała się też kilka miesięcy później w Luksemburgu, gdzie wzbudziła sensację, ogrywając w drugiej rundzie najwyżej rozstawioną siódmą zawodniczkę świata Nathalie Tauziat.

W styczniu 2001 w Melbourne odnotowała swój pierwszy mecz w drabince głównej turnieju wielkoszlemowego, została wówczas wyeliminowana przez Annę Kurnikową. Dwa tygodnie później poprawiła swój najlepszy wynik w rozgrywkach WTA, dochodząc do półfinału – okazała się lepsza od Amandy Coetzer (10 WTA), uległa dopiero Jennifer Capriati. W maju awansowała do drugiej rundy French Open, a wkrótce do półfinału w Birmingham. Zadebiutowała we wszystkich turniejach należących do Wielkiego Szlema i zameldowała się w ćwierćfinałach w Zurychu oraz Lipsku, co pozwoliło jej awansować do grona czterdziestu najlepszych tenisistek globu. Jednocześnie osiągała znaczące sukcesy w grze podwójnej i mieszanej (mistrzostwo Wimbledonu).

W marcu 2002 wygrała zmagania pierwszej kategorii w Indian Wells, eliminując po drodze Justine Henin, Lisę Raymond, Barbarę Schett i w finale Martinę Hingis. Był to jej pierwszy tytuł indywidualny w karierze (następny zdobyła dopiero pięć lat później, również w Indian Wells). Awansowała do czołowej dwudziestki rankingu WTA. W maju odnotowała czwartą rundę French Open oraz ćwierćfinał Wimbledonu (pokonana przez Serenę Williams). Z Amerykanką przegrała też walkę o miejsce w półfinale US Open, ale po drodze ponownie okazała się lepsza od Henin. Swój drugi tytuł singlowy próbowała zdobyć w Filderstadt, w decydującym spotkaniu uległa jednak Kim Clijsters. Po tym turnieju weszła do ścisłej światowej czołówki. W tym samym sezonie została współautorką sukcesu Słowacji – nasze południowe sąsiadki zdobyły po raz pierwszy (i jak dotąd – jedyny) Puchar Federacji.

W styczniu 2003 Hantuchová wystąpiła w swoim trzecim wielkoszlemowym ćwierćfinale, tym razem w Australian Open. Przegrała z Venus Williams. Wynik pozwolił jej jednak, jako pierwszej Słowaczce w dziejach awansować do czołowej piątki rankingu WTA. Do października odnotowała sześć innych ćwierćfinałów. W czerwcu 2004 doszła do finału w Eastbourne, ulegając po zaciętym trzysetowym meczu Swietłanie Kuzniecowej. W trzeciej rundzie Wimbledonu przegrała z późniejszą niespodziewaną mistrzynią, Marią Szarapową. Sezon zakończyła na 31. miejscu na liście światowej (był to jedyny przypadek pomiędzy latami 2002 – 2010, gdy Hantuchovej zabrakło w czołowej trzydziestce klasyfikacji WTA na zakończenie rozgrywek).

W 2005 bliska była zdobycia pucharu w Los Angeles, ale musiała uznać wyższość doskonale dysponowanej Clijsters. Trzykrotnie wystąpiła w półfinałach: w Ad-Dausze, Cincinnati i Filderstadt. W tym roku triumfowała również w grze mieszanej w Paryżu i Nowym Jorku, w związku z czym skompletowała Karierowego Wielkiego Szlema w tej konkurencji jako trzecia kobieta w erze open i szósta w historii. Jesienią 2006 przeszła do finału w Zurychu, ale nie sprostała w nim Szarapowej. W trzech z czterech imprez wielkoszlemowych znalazła się w czwartej rundzie.

Daniela Hantuchová – 2007

W roku 2007 powróciła do czołowej dziesiątki notowań WTA, a stało się to po ponownym triumfie Słowaczki w Indian Wells (po pięcioletniej przerwie od zdobycia przez nią ostatniego singlowego tytułu, de facto w tym samym turnieju). Trzecie mistrzostwo indywidualne dołożyła do swojej kolekcji w październiku, pokonując Patty Schnyder w finale w Linzu. Na Bali i w Luksemburgu musiała zadowolić się pozycją wicemistrzyni, ulegając odpowiednio Lindsay Davenport i Anie Ivanović. Jej zarobki za występy na światowych kortach przekroczyły pięć milionów dolarów i została pierwszą kobietą w historii Słowacji, która może pochwalić się takim wynikiem.

W styczniu 2008 ustanowiła swój najlepszy rezultat w grze pojedynczej w Wielkim Szlemie, dochodząc do półfinału Australian Open. Wyeliminowała w ćwierćfinale Agnieszkę Radwańską, a potem została ograna przez Ivanović 0:6, 6:3, 6:4, pomimo że prowadziła 6:0, 2:0. Ponadto osiągnęła trzy ćwierćfinały, również w Indian Wells. Sezon wiosenno – letni spędziła lecząc kontuzję i wycofała się ze startu w kilku ważnych turniejach, w tym French Open. Na koniec roku doszła jeszcze do półfinału na Bali. W sezonie 2009 jej najlepszym rezultatem był półfinał, który odnotowała w Warszawie, sześciokrotnie odpadała w fazie ćwierćfinałów. W 2010 została wicemistrzynią w Monterrey, gdzie lepsza od niej okazała się Anastazja Pawluczenkowa. Była w półfinałach w Charleston (porażka z Samanthą Stosur), San Diego (z Agnieszką Radwańską) i na Bali (z Alisą Klejbanową).

W lutym 2011 Hantuchová wygrała swój czwarty singlowy tytuł w karierze (po dziewięciu latach od pierwszego mistrzostwa i czterech od ostatniego); miało to miejsce w Pattaya City. W półfinale zwyciężyła trzecią rakietę świata, Wierę Zwonariową, a w finale Sarę Errani. W trzeciej rundzie French Open pokonała aktualną liderkę rankingu WTA, Caroline Wozniacki, odnosząc tym samym najcenniejsze zwycięstwo w swojej dwunastoletniej karierze tenisowej.

W lutym 2012 roku, jako obrończyni trofeum, zwyciężyła w turnieju w tajlandzkiej Pattai. Był to jej piąty tytuł w karierze. W pojedynku o mistrzostwo wygrała 6:7(4), 6:3, 6:3 z Rosjanką Marią Kirilenko.

Hantuchová podczas French Open 2009

Słowaczka regularnie odnosi sukcesy w turniejach gry podwójnej. Aktualnie (stan na 28 maja 2011) ma na koncie dziewięć pucharów w tej konkurencji. 26 sierpnia 2003 zajmowała najwyższe w karierze, piąte miejsce w rankingu WTA w deblu. Listę jej mistrzostw otwierają zawody w Bratysławie w 2000; razem z Kariną Habšudovą triumfowały po walkowerze Petry Manduli i Patricii Wartusch. W 2001 z Jeleną Bowiną wygrała w Luksemburgu, rok później w Amelia Island i New Haven u boku utytułowanej Arantxy Sánchez Vicario. Wkrótce rozpoczęła współpracę ze znakomitą deblistką, Ai Sugiyamą i razem z nią zdobyła tytuły w trzech imprezach: w 2005 w Birmingham oraz w 2006 w Ad-Dausze i Rzymie. W 2011, po pięciu latach bez mistrzostwa, wygrała w Miami zawody kategorii Premier Mandatory, a więc najcenniejsze spośród wszystkich jej triumfów w tej konkurencji. Partnerką Słowaczki była Polka Agnieszka Radwańska. W deblowych turniejach wielkoszlemowych dwukrotnie grała w finałach z Ai Sugiyamą, miało to miejsce podczas French Open 2006 i Australian Open 2009 i raz z Arantxą Sánchez Vicario (Australian Open 2002).

Daniela Hantuchová znana jest także ze swoich osiągnięć w grze mieszanej. W latach 2001 – 2005 wygrała każdy z turniejów Wielkiego Szlema w tej konkurencji jeden raz, kompletując Karierowego Wielkiego Szlema. W historii tenisa dokonały tego przed nią tylko cztery kobiety: Doris Hart, Margaret Smith Court, Billie Jean King, Martina Navrátilová, a po niej do tego grona dołączyła Cara Black. Pierwszy tytuł zdobyła w Wimbledonie 2001 razem z Leošem Friedlem, drugi w Australian Open 2002 z Kevinem Ullyettem, a kolejne dwa w 2005: we French Open z Fabrice'em Santoro i US Open z Maheshem Bhupathim. Tylko raz nie wygrała finału gry mieszanej – w Wimbledonie 2002 z Zimbabwejczykiem Ullyetem zostali pokonani przez Bhupathiego i Jelenę Lichowcewą.

Tenisistka od 1999 roku regularnie broni barw Słowacji w rozgrywkach o Puchar Federacji. W 2002 doprowadziła swoją drużynę do zwycięstwa. Słowaczki w finale na Gran Canaria pokonały Hiszpanki. Hantuchová zdobyła dwa punkty po meczach z Conchitą Martínez i Magüi Serna. W składzie zwycięskiej ekipy zagrały jeszcze Janette Husárová, Henrieta Nagyová i Martina Suchá. W 2002 Słowacja po raz pierwszy i jak do tej pory jedyny wygrała Puchar Federacji. Później nie udało im się już przekroczyć fazy ćwierćfinałów Grupy Światowej.

Słowaczka trzykrotnie reprezentowała Słowację w rozgrywkach o Puchar Hopmana. W 2003 i 2005 została mistrzynią tego turnieju, w 2004 musiała zadowolić się finałem. Obydwa zwycięstwa wywalczyła u boku Dominika Hrbatego, a w finałach pokonywali najpierw Włochów: Davide Sanguinettiego i Silvię Farinę Elię, a potem Argentyńczyków: Guillermo Corię i Giselę Dulko. W 2004 razem z Karolem Kučerą dostali się do finału po rezygnacji reprezentacji australijskiej i przegrali z Jamesem Blake'em oraz Lindsay Davenport. W 2009 Słowacy ponownie sięgnęli po Puchar Hopmana, Hrbaty wywalczył go u boku Dominiki Cibulkovej, która rywalizowała z Hantuchovą o pozycję najlepszej tenisistki w swoim kraju.

Daniela dwukrotnie występowała w letnich igrzyskach olimpijskich jako członkini reprezentacji Słowacji. Zarówno w Atenach, jak i w Pekinie, odpadła w drugiej rundzie, przegrywając najpierw z Patty Schnyder, a potem z Caroline Wozniacki. W grze podwójnej dwukrotnie występowała u boku Janette Husarovej, ale panie nigdy nie wygrały meczu w ramach turnieju olimpijskiego.

Hantuchová na Australian Open 2005

Za sezon 2001 otrzymała od WTA nagrodę Debiut Roku, a w 2002 za Największy Postęp. W 2003 była nominowana do Laureus Sport Awards w kategorii Debiut Roku.

czytaj dalej: [2], [3]