Daqin - Polski Serwis Naukowy

Państwo Daqin (大秦國) pojawia się na chińskiej mapie z 1532 roku na zachód od Persji.

Przedstawienie mieszkańca Daqin w encyklopedii Sancai Tuhui z początku XVII wieku

Daqin (chin.: 大秦; pinyin: Dàqín; dosł. „Wielkie Qin”) – historyczna nazwa Cesarstwa rzymskiego w Chinach. Wywodzi się od północno-zachodniego chińskiego państwa Qin, którego ziemie po powstaniu jedwabnego szlaku wyznaczały wschodni koniec trasy, podczas gdy Cesarstwo rzymskie znajdowało się na końcu zachodnim.

Morze Kaspijskie (per. دریای خزر, ros. Каспийское море, azerb. Xəzər dənizi, kaz. Каспий теңізі, turkm. Hazar deňzi) – bezodpływowe słone jezioro reliktowe w Azji i w niewielkiej części w Europie. Jest największym jeziorem świata z powierzchnią wynoszącą ok. 370 tys. km2 (zmieniającą się wskutek opadania poziomu wody, w 1930 roku wynosiła ona aż 442 tys. km²). Maksymalna głębokość to 1025 m. Zasolenie od 10-12‰ do bardzo dużego, sięgającego nawet 300‰ w zamkniętych zatokach. Czas wymiany wód wynosi 250 lat. W Starożytności nosiło różne nazwy: Ocean Hyrkański, Morze Azarskie i Morze Kwalijskie.

Syria (arab. سوريا / سورية, transk. Sūriyya, nazwa oficjalna: Syryjska Republika Arabska الجمهورية العربية السورية Al-Dżumhurijja al-Arabijja as-Surijja) – arabskie państwo na Bliskim Wschodzie, graniczące z Turcją (822 km), Irakiem (605 km), Jordanią (375 km), Libanem (375 km) i Izraelem (76 km).

Nie ma dowodów na to, że chińscy podróżnicy dotarli do Rzymu. W 97 r. generał Ban Chao na czele ekspedycji liczącej 70 tys. żołnierzy dotarł do Morza Kaspijskiego. Jego poseł, Gan Ying, dał dokładny opis Imperium Rzymskiego, ale uważa się, że jego informacje pochodziły z drugiej ręki, a on sam dotarł tylko do Morza Czarnego lub Zatoki Perskiej.

Wietnam (oficjalnie: Socjalistyczna Republika Wietnamu, wiet.: Cộng hòa xã hội chủ nghĩa Việt Nam) − państwo w Azji Południowo-Wschodniej. Graniczy z Chinami, Laosem i Kambodżą. Z liczbą ludności ponad 86 mln, jest 13. co do wielkości populacji państwem świata.

Nestorianizm to doktryna głosząca, że Jezus Chrystus składa się z dwóch odrębnych bytów: ludzkiego i boskiego. Nazwa pochodzi od Nestoriusza, patriarchy Konstantynopola w latach 428-431. Nestorianizm został uznany za herezję i potępiony na soborze efeskim w 431.

Źródła chińskie odnotowują fakty pobytu poselstw z Imperium Romanum w Państwie Śródka. Zgodnie z relacją Kroniki późniejszych Hanów (Houhanshu) w roku 166 do terenów dzisiejszego północnego Wietnamu dotarła drogą morską grupa kupców, wysłanych przez władcę Daqin imieniem Andun (którego identyfikuje się z Markiem Aureliuszem). Kolejne wizyty kupców z Daqin, którzy również dotarli do Chin drogą morską, odnotowano w latach 226 i 284.

Qin (778 p.n.e. - 207 p.n.e.) - chińskie państwo w Okresie Wiosen i Jesieni oraz Okresie Walczących Królestw. Wzrost potęgi państwa Qin wiąże się z legistycznymi w duchu reformami, wprowadzonymi w życie przez wpływowego męża stanu Shang Yanga. Dokonał terytorialnego podziału administracji (w miejsce klanowego), wprowadził system odpowiedzialności zbiorowej i surowe kary (donoszenie było przymusowe), dbał o wojsko i chłopów, głównie kosztem kupców i artystów. Zniesiono system studnia-pole, czyniąc podatek ziemski głównym źródłem dochodu państwa. W 221 r. p.n.e. stojący na czele państwa Qin król Zheng zakończył brutalny i bezkompromisowy podbój pozostałych sześciu państw i ogłosił się Pierwszym Cesarzem. Dał w ten sposób pierwszej w Cesarstwie Chińskim Dynastii Qin. Rodowe nazwisko rodziny królewskiej w państwie Qin brzmiało Ying (嬴).

Morze Czarne (w starożytności: Pontus Euxinus, co znaczy Morze Gościnne) – jest morzem śródlądowym rozciągającym się pomiędzy Azją Mniejszą na południu, Kaukazem na wschodzie, Niziną Wschodnioeuropejską na północy i Półwyspem Bałkańskim na zachodzie. Wchodzi w skład systemu oceanicznego Oceanu Atlantyckiego.

Nazwa Daqin była używana na chińskich mapach aż do XVI wieku. Po upadku cesarstwa zachodniego przez długi czas używano jej na określenie Bizancjum. Dokumenty chińskie potwierdzają pobyt bizantyjskich delegacji handlowych w Państwie Środka w latach 643, 667, 701 i 719. W źródłach chińskich termin Daqin wielokrotnie jest jednak niejednoznaczny i może odnosić się do każdego miejsca położonego daleko na zachodzie, m.in. Syrii, Palestyny czy nawet Persji. Nestorianizm, który w VII wieku trafił do Chin u schyłku Imperium Sasanidów, był w Chinach określany jako Religia Światła z Daqin (m.in. na steli z Xi'an).

Marek Aureliusz Antoninus, Marek Anniusz Aureliusz Werus (Marcus Aurelius Antoninus, Marcus Annius Aurelius Verus; ur. 26 kwietnia 121 w Rzymie, zm. 17 marca 180 w Vindobonie, (ob. Wiedeń) – cesarz rzymski, pisarz i filozof.

Cesarstwo Bizantyńskie (w literaturze można też spotkać formę Cesarstwo Bizantyjskie) – termin , podczas gdy dla jego mieszkańców było to po prostu Cesarstwo Rzymskie (łac. Imperium Romanum, gr. Βασίλειον Ῥωμαίων), a jego cesarze kontynuowali nieprzerwaną sukcesję cesarzy rzymskich. Świat islamu znał Bizancjum pod nazwą Rûm (ar. روم, "ziemia Rzymian").

Przypisy

Chung Tan, Yinzeng Geng: India and China: twenty centuries of civilization interaction and vibrations. New Delhi: Centre for Studies in Civilizations, 2005, s. 45. ISBN 9788187586210.
Frances Wood: The Silk Road: Two Thousand Years in the Heart of Asia. Berkeley: University of California Press, 2004, s. 46. ISBN 9780520243408.
Maurizio Scarpari: Ancient China: Chinese civilization from the origins to the Tang Dynasty. New York: Barnes & Noble, 2006, s. 55. ISBN 9780760783795.
Raoul McLaughlin: Rome and the Distant East: Trade Routes to the Ancient Lands of Arabia, India and China. London: Continuum International Publishing Group, 2010, s. 134. ISBN 9781847252357.
Lionel Casson: Podróże w starożytnym świecie. Wrocław: Ossolineum, 1981, s. 87. ISBN 83-04-00543-3.
Warwick Ball: Rome in the East: The Transformation of An Empire. London: Routledge, 2002, s. 135. ISBN 0-415-11376-8.
Max Cary, E. H. Warmington: Starożytni odkrywcy. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1968, s. 193.
Nicolas Standaert: Handbook of Christianity in China. T. 1. Leiden: Brill, 2001, s. 3. ISBN 9789004114319.
Marlia Mundell Mango: Byzantine Trade, 4th-12th Centuries: The Archaeology of Local, Regional and International Exchange. Papers of the Thirty-eighth Spring Symposium of Byzantine Studies, St John's College, University of Oxford, March 2004. Farnham, Surrey: Ashgate Publishing, Ltd., 2009, s. 10. ISBN 978-0-7546-6310-2.
Donald Leslie: Jews and Judaism in traditional China: a comprehensive bibliography. Sankt Augustin: Monumenta Serica Institute, 1998, s. 39. ISBN 9783805004183.
Jingyi Ji: Encounters between Chinese culture and christianity: a hermeneutical perspective. Münster: LIT Verlag Münster, 2007, s. 5. ISBN 9783825807092.
China: five thousand years of history and civilization. Hong Kong: City University of HK Press, 2007, s. 678. ISBN 9789629371401.
Michael Keevak: The Story of a Stele: China's Nestorian Monument and Its Reception in the West, 1625-1916. Hong Kong: Hong Kong University Press, 2008, s. 5. ISBN 9789622098954.