Dariusz Paradowski - Polski Serwis Naukowy

Dariusz Paradowski (ur. w 1966 w Gdańsku) - polski śpiewak operowy, kontratenor sopranowy.

Śpiewał w chórze, jako pięciolatek rozpoczął naukę gry na fortepianie, kontynuując ją aż do ukończenia szkoły średniej, a międzyczasie pobierając lekcje gry na organach. Uczył się również gry na kontrabasie. Brak źródeł opisujących i dokumentujących technikę woklaną Paradowskiego. Posiada on pełny rejestr barytonowy, jednocześnie operował pełną skalą sopranu uzyskując dźwięk bogaty, naturalny, elastyczny, różny od falsetu i praktycznie nie spotykany wśród kontratenorów sopranowych. Stąd częściej nazywany jest sopranistą niż kontratenorem.

Barok (z por. barroco – "perła o nieregularnym kształcie", lub z fr. baroque – "bogactwo ozdób") – główny kierunek w kulturze środkowo i zachodnioeuropejskiej, którego trwanie datuje się na zakres czasowy od końca XVI wieku do XVIII wieku. Barok obejmował wszystkie przejawy działalności literackiej i artystycznej, a także filozofię i architekturę. U jego podstaw leżał sprzeciw wobec renesansowego klasycyzmu, głęboka religijność, mistycyzm i egzystencjalny niepokój.

Kontratenor – śpiewak posługujący się techniką śpiewu umożliwiającą śpiewanie przez mężczyznę wysokim głosem o barwie zbliżonej do kobiecego. Dlatego też sposród kontratenorów rozróżnia się kontratenor sopranowy, mezzosopranowy i altowy. Technika śpiewania głosem kontratenorowym przypomina śpiewanie falsetem.[potrzebne źródło] Dziś śpiewacy operujący tą techniką wykonują partie przeznaczone dla kastratów, którzy byli popularni zwłaszcza w epoce baroku. Słynnymi kontratenorami są: Philippe Jaroussky, David Daniels, Andreas Scholl, Paul Esswood, David James, Klaus Nomi (właśc. Klaus Sperber). Z polskich kontratenorów największe uznanie zdobyli Dariusz Paradowski, Jacek Laszczkowski i Artur Stefanowicz.

Studia rozpoczął w Akademii Muzycznej im. Stanisława Moniuszki w Gdańsku, gdzie kształcił się pod kierunkiem Alicji Legieć-Matosiuk, a następnie kontynuował edukację w Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu w klasie ówczesnego rektora Eugeniusza Sąsiadka, gdzie uzyskał dyplom z wyróżnieniem.

Polska, oficjalnie Rzeczpospolita Polska – państwo położone w Europie Środkowej nad Morzem Bałtyckim. Graniczy z Niemcami (na zachodzie), Czechami i Słowacją (na południu), Ukrainą i Białorusią (na wschodzie), na północnym wschodzie z Litwą oraz na północy z Rosją (obwód kaliningradzki). Ponadto polska granica wyłącznej strefy ekonomicznej na Bałtyku graniczy ze strefami Danii i Szwecji.

Watykan, Państwo Watykańskie (wł. Città del Vaticano, Stato della Città del Vaticano, łac. Status Civitatis Vaticanae) – państwo-miasto europejskie, enklawa w Rzymie. Najmniejsze państwo świata pod względem powierzchni.

Działalność artystyczna

Jako 17-latek odniósł pierwszy duży sukces zagraniczny, występując w Watykanie. Jego repertuar obejmuje dzieła od muzyki dawnej, po formy współczesne. Specjalizuje się przede wszystkim w pieśniach baroku i operze klasycznej.

Na profesjonalnej scenie operowej zadebiutował już podczas studiów partią Sekstusa w Giulio Cesare in Egitto G.F.Haendla, w spektaklu realizowanym przez Operę Krakowską. Występował w różnych teatrach operowych w kraju i za granicą, w tym w Theatré Montansier w Wersalu, w którym także reżyserował spektakle. Współpracował przez wiele lat z Warszawską Operą Kameralną.

Fortepian – klawiszowy, młoteczkowy, strunowy instrument muzyczny. Współczesny fortepian dysponuje skalą od A2 (niektóre modele C2) do c5 (88 dźwięków/klawiszy).

Paszport Polityki – nagroda ustanowiona w 1993 r. przez tygodnik Polityka, przyznawana twórcom w sześciu kategoriach: literatura, film, teatr, muzyka poważna, plastyka (sztuki wizualne) i estrada oraz, od roku 2002, obejmująca nagrodę specjalną kreator kultury za osiągnięcia w krzewieniu kultury.

Posiada w repertuarze prawie 30 partii operowych, między innymi: G.F. Haendla Giulio Cesare in Egitto (Sesto, Cesare), Serse re di Persia (Serse, Arsamene), Rinaldo (Rinaldo), Imeneo (Tirinta), C. Monteverdiego L'incoronazione di Poppea (Nero), Il ritorno Ulisse (Telemach), Ch.W. Glucka Orfeo ed Euridice (Amor), S. Landiego Il Sant' Alessio (Alessio), N. Jomellego Didona Abbandonata (Iarbay), Ch. Gounod Faust (Siebel), G. Verdi Un ballo in Mascheria (Oscar) oraz partie w operach Wolfganga Amadeusza Mozarta: Cecilio w Lucio Silla, Amintas w Il Re Pastore, Ramiro w La finta Giardiniera, Sesto w La clemenza di Tito, Hyacinthus w Apollo et Hyacinthus, Cherubin w Le nozze di Figaro, Ascanio w Ascanio in Alba, Idiamantes w Idomeneo, Farnace w Mitridate Re di Ponto.

Jerzy Fryderyk Händel (Haendel) (ur. 23 lutego 1685 w Halle, zm. 14 kwietnia 1759 w Londynie) – niemiecki kompozytor i organista. Ze względu na to, że przez dłuższy czas przebywał i pracował w Londynie, gdzie był znany pod nazwiskiem George Frideric Haendel, uważany jest niekiedy za kompozytora angielskiego. W 1727 roku otrzymał obywatelstwo brytyjskie.

Christoph Willibald Ritter von Gluck (ur. 2 lipca 1714 w Erasbach koło Berching, zm. 15 listopada 1787 w Wiedniu) – niemiecki kompozytor okresu klasycyzmu.

Dyrektor Stowarzyszenia Europe-Art z siedzibą w Paryżu. Współtwórca i reżyser Gdańskiej Opery Kameralnej.

Jest wykładowcą i profesorem Wydziału Wokalno-Aktorskiego katedry Wokalistyki III Wydziału Akademii Muzycznej w Gdańsku.

Jest twórcą, animatorem i dyrektorem istniejącego od 2002 roku Letniego Festiwalu Muzyki Kameralnej w Helu.

Nagrody i Wyróżnienia

2007 Nagroda Prezydenta Miasta Gdańska

2006 Srebrny Krzyż Zasługi

1997 Paszport Polityki

1996 Hommage a Lucia Popp (II nagroda oraz nagroda specjalna na konkursie wokalnym w Bratysławie)

Nagrania

( 2008 ) - " Pieśni D.Paradowski J.Cohen "

2005 - Muzyka Złotego Wieku w Polsce

1998 - Z. Preisner, Requiem dla mojego przyjaciela

1995 - Arie i duety operowe W.A. Mozarta

1994 - F. Mendelssohn - Bartholdy, Oratorium "Paulus"

Przypisy

↑ Dariusz Paradowski - wizytówka. Akademia Muzyczna w Gdańsku. [dostęp 2010-08-14].
↑ Notatka o Dariuszu Paradowskim. Letni Festiwal Muzyki Kameralnej w Helu. [dostęp 2010-08-14].
Dariusz Paradowski w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [dostęp 2011-07-14]