David Foster Wallace (ur. 21 lutego 1962 w Ithaca w stanie Nowy Jork, zm. 12 września 2008 w Claremont w stanie Kalifornia) – pisarz amerykański, autor dwóch znanych powieści: The Broom of the System (1987) i Infinite Jest (1996), nietłumaczony dotąd na język polski.

Wallace wywodził się ze środowiska akademickiego, oboje rodzice byli wykładowcami, on sam także uczył studentów. Pisał w stylu postmodernistów typu Pynchona, używał mało znanych, „słownikowych” wyrazów, w powieści Infinite Jest mnóstwo jest przypisów. Postaci są często ekscentryczne jak u Johna Irvinga. The Broom of the System to powieść o codziennych potyczkach z życiem 24-letniej pracownicy centrali telefonicznej. Z kolei 1080-stronicowy Infinite Jest dzieje się w Bostonie w niedalekiej przyszłości (wobec roku 1996) i porusza szereg tematów dotyczących kultury popularnej, problemów współczesnej cywilizacji, globalizacji, reklamy, ekologii. Tytuł pochodzi z Hamleta. Sztandarowa powieść epoki clintonowskiej.

Popełnił samobójstwo przez powieszenie; od wielu lat cierpiał na depresję.

Informacje biograficzne

Wallace urodził się w mieście Ithaca w stanie Nowy Jork jako syn Donalda Wallace'a i Sally Foster Wallace. Wczesne dzieciństwo spędził w Champaign w stanie Illinois, a następnie przeniósł się do Ubrana, gdzie uczęszczał do szkoły Yankee Ridge. Jako nastolatek grał w tenisa i był uwzględniany w klasyfikacjach regionalnych. Wallace łączył w sobie rzadką mieszankę umiejętności sportowych i akademickich. Był w stanie rozwiązywać skomplikowane zadania z zakresu matematyki, logiki i filozofii.

Na Amherst College studiował język angielski i filozofię, ze szczególnym naciskiem na logikę modalną i matematykę. Za jego pracę końcową z zakresu filozofii o logice modalnej, zatytułowaną Fatalizm Richarda Taylora i semantyka modalności fizycznej (ang. Richard Taylor's 'Fatalism' and the Semantics of Physical Modality), Wallace otrzymał Gail Kennedy Memorial Prize. Jego inna praca z dziedziny języka angielskiego stała się później jego pierwszą powieścią. Ukończył studia z wyróżnieniem summa cum laude za obie publikacje w 1985 roku, a w 1987 uzyskał stopień MFA w pisaniu kreatywnym na Uniwersytecie Arizony.

Rodzina

Jego ojciec James Wallace, po ukończeniu pracy z zakresu filozofii na Cornell University, przyjął stanowisko nauczyciela na Uniwersytecie w Illinois w Urbana-Champaign jesienią 1962. Tam otrzymał tytuł doktora w 1963. Matka Sally Foster Wallace ukończyła filologię angielską na Uniwersytecie w Illionois i została profesorem w Parkland College, gdzie zdobyła nagrodę profesora roku w 1996. Miała zwyczaj symulowania napadów kaszlu, gdy jej dzieci dopuszczały się solecyzmu, a przestawała wówczas gdy zdawały sobie sprawę z ich błędów językowych i poprawiały je. Sam Wallace pisał, że był on nieco przerażony ideą dzieci, wychowywanych w przeświadczeniu, iż błąd lingwistyczny może pozbawić ich matkę tlenu. Młodsza siostra Davida, Amy Wallace Havens z Tuscon w Arizonie, praktykowała prawo od 2005 roku.

We wczesnych latach 90, Wallace był związany z poetką i pamiętnikarką Mary Karr. 27 grudnia 2004 poślubił malarkę Karen L. Green. Był wielbicielem psów, sam posiadał dwa, Bellę i Warnera, wspominał także o otwarciu schroniska i według Jonathana Franzena miał upodobanie do tych, które były maltretowane i nie miały większych szans na znalezienie właściciela, który byłby dla nich wystarczająco cierpliwy.

Śmierć

Wallace popełnił samobójstwo 12 września 2008 roku, co potwierdził raport z autopsji z 27 października 2008.

W wywiadzie udzielonym gazecie The New York Times, ojciec pisarza mówił, iż cierpiał on na depresję od ponad 20 lat, a leki pozwalały mu na pracę twórczą. Po tym jak stwierdzono u niego ostre efekty uboczne, Wallace podjął próbę odstawienia głównego leku przeciwdepresyjnego Nardilu. Za radą lekarza, autor przestał go przyjmować w czerwcu 2007 i depresja wróciła ponownie. Próbował różnych innych form leczenia, wliczając to terapię elektrowstrząsami. Zaczął także ponownie zażywać Nardil, ale jak sam stwierdził, medykament stracił swoją efektywność. Na kilka miesięcy przed śmiercią, stany depresyjne zaostrzyły się.

Organizowano wiele spotkań w hołdzie dla autora, jak nabożeństwa żałobne w Pomona College, Amherst College, a 23 października 2008 także na Uniwersytecie Nowojorskim – gdzie przemawiała jego siostra Amy Wallace Havens, jego agent Bonnie Nadell, redaktor jego pierwszych dwóch książek Gerry Howard, redaktor z Harper's Magazine Colin Harrison, redaktor Infinite Jest i późniejszych prac Michael Pietsch, redaktor literacki z The New Yorker Deborah Treisman, a także pisarze Don DeLillo, Zadie Smith, George Saunders, Mark Costello, Donald Antrim i Jonathan Franzen.